tag:blogger.com,1999:blog-35884223643392420072012-01-12T17:13:20.635+02:00Μακρια πολυ μακρια να ταξιδευουμε κι ο ηλιος παντα μονους να μας βρισκει εσυ τσιγαρο CAMEL να καπνιζεις, ναι,κι εγω σε μια γωνια να πινω Whiskey. Οι πολιτειες ξενες να μας δεχονταν,οι πολιτειες οι πιο απομακρυσμενες Κι εγω σ’ αυτες απλα να σε εσυσταινα σαν σε παλιες γλυκες μου αγαπημενες.....Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.comBlogger1441100tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-76182075905760054192011-11-23T01:10:00.002+02:002011-11-23T01:10:08.023+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;">Μετράς τον χρόνο αντίστροφα και ξεχνάς γιατί.<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;">Κάτι περιμένεις, κάτι θέλεις, κάτι …. και τρέμεις.<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;">Τρέμεις μήπως και όσα ονειρεύτηκες, δεν χωράνε σε τούτο το δωμάτιο.&nbsp; <o:p></o:p></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;">Αναρωτιέσαι αν πρέπει να το αλλάξεις και αυτό <span lang="EN-US">just</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">to</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">be</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">sure</span>.<span lang="EN-US"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;">Ο καθένας μας ονειρεύεται μέχρι εκεί που μπορεί να φτάσει αλλά μόνο όταν το όνειρο γίνει πραγματικότητα μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι άξιζε ο χρόνος που ξοδέψαμε να το τριγυρνάμε στο μυαλό μας… σωστά?<o:p></o:p></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-7618207590576005419?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-68681499044607166742011-11-10T17:27:00.000+02:002011-11-10T17:27:03.605+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Το τελευταίο από τα&nbsp;παιδιά... κορίτσι.<br />Φόβος και τρόμος. Ασφαλής&nbsp;μέσα&nbsp;σε εισαγωγικά.<br />Πετάς τον έρωτα σου σε&nbsp;πόδια&nbsp;βρώμικα&nbsp;ανδρών&nbsp;που δεν θα καταλάβουν.<br />Τρομάζεις να καταλάβουν.<br />Λες "σε θέλω για το σεξ" και&nbsp;ακούς&nbsp;την καρδιά σου να κάνει ήχους&nbsp;αλλιώτικους&nbsp;στην αναμονή της απάντησης που&nbsp;καμιά&nbsp;φορά είναι απλά ένα&nbsp;νεύμα&nbsp;θετικό και εκεί σταματάει για λίγο (η καρδιά σου) και&nbsp;έπειτα&nbsp;επανέρχεται&nbsp;σαν&nbsp;από&nbsp;ηλεκτροσόκ.<br />Θες&nbsp;να φύγεις μετά αλλά μένεις γιατί εσύ το είπες πρώτη. Γιατί έτσι είναι οι άντρες.&nbsp;Γιατί&nbsp;έτσι έμαθες. Γιατί κανένας δεν θα σε πληγώσει. Και περνιέσαι για δυνατή στα μάτια των άλλων.<br />Μια αγκαλιά να σου&nbsp;δοθεί&nbsp;και θα σπάσεις... αυτό φοβάσαι.<br />Την αληθινή αγκαλιά.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-6868149904460716674?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-42401462282079749272011-10-10T22:39:00.000+03:002011-10-10T22:39:04.663+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Οι άνθρωποι είναι βράχοι…</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Άλλοι είναι κρυμμένοι στη θάλασσα, άλλοι στα βουνά, άλλοι στους πιο ξερούς τόπους και αυτό από μόνο του, φτάνει να τους χαρακτηρίζει. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Δεν μετακινούνται εύκολα όμως… όμως ο αέρας, ο ήλιο και η θάλασσα τους φθείρουν…. Όσο πιο άγριος και μεγάλος ο βράχος, τόσο πιο δύσκολο να αλλάξει. Όχι όμως αδύνατο.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Τρίβονται λοιπόν και παίρνουν σχήμα στρογγυλό. από τον ήλιο, τον αέρα και τη θάλασσα. Από τις εμπειρίες τους δηλαδή. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας – μεταμόρφωσης, τρίβονται. Η πέτρα δεν εξαφανίζεται. Δε χάνεται. Απλά… παίρνει τη μορφή της άμμου. Αφήνει κάτι από την αλλαγή. Όπως τα φίδια το δέρμα τους…</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Ξέρεις τι μένει? Να βρεθεί κάποιος να τους σπρώξει. Πρέπει όμως να γίνει την κατάλληλη στιγμή. Όταν δηλαδή ο ήλιος, ο αέρας και ή το νερό, έχουν τελειώσει τη δουλειά τους, ανώδυνα ή επώδυνα.Τότε εκείνος ο κάποιος, δίνει μία και καθορίζει την πορεία του βράχου. Σχεδόν δηλαδή! Εξαρτάται από τη δουλειά των διαβρωτικών στοιχείων … του ήλιου, του νερού και του αέρα. Γιατί… καμία φορά, ο βράχος είναι πιο σκληρός σε κάποια σημεία. Πιο μαλακός σε άλλα. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Έχουμε λοιπόν την ώθηση και το σχήμα που πήραμε, μας κυλάει.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Ο δρόμος… άλλος και αυτός… </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Ο δρόμος αλλάζει κάθε λεπτό. Μπορεί να συναντήσουμε και άλλους βράχους που κυλούν… κάποιους που μπορεί να σκαλώσουν μεταξύ τους όταν λόγο σχήματος και ώθησης ενωθούν οι πορείες τους και κολλάνε εκεί. Γίνονται κομμάτι του τοπίου και δέχονται τις «επιθέσεις» του αέρα, του ήλιου και της βροχής μαζί. Σαν ένα.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Εκτός… εκτός και αν ρίξει κεραυνούς… φως. Γιατί και οι κεραυνοί αλλάζουν τους βράχους. Έχω δει βράχους που έσπασαν στη μέση από το χτύπημα του κεραυνού και έχασαν κάθε ελπίδα να κυλήσουν πάλι… γιατί όταν έχεις το σχήμα κομμένου πορτοκαλιού, δεν μπορείς να κυλήσεις. Μένεις να περιμένεις τον ήλιο, τη βροχή και τον αέρα να σε αλλάξουν πριν σε κάνουν άμμο… να έχεις έστω την τύχη να γίνεις πετραδάκι και ας είναι πιο γρήγορο το ταξίδι.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Και η άμμος…. Δεν είναι κακή η άμμος. Είναι όλα όσα πετάμε από πάνω μας για να πάρουμε σχήμα. Είναι όλα όσα δεν θέλουμε ή δεν χρειαζόμαστε ή αυτό που κάποιος κάποια στιγμή, διεκδίκησε και κατάφερε ίσως να μας αποσπάσει. Είναι αυτό που κανείς δεν μπορεί να κρατήσει στα χέρια. Αυτό που κυλάει ανάμεσα στα δάχτυλα. Γίνετε λάσπη με το νερό, σκόνη με τον ήλιο, θόρυβος με τον αέρα. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Μένουν και κάτι κομμάτια που είναι έτοιμα να φύγουν και δεν φεύγουν και γίνονται βάρος και καμιά φορά, χωρίς να το επιδιώκουμε, καθορίζουν την κατεύθυνση στην οποία κινούμαστε.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Άλλα ξέρεις πως είναι αυτά. Νομίζουμε ότι υπερπηδάμε εμπόδια όμως απλά αλλάζουμε την πορεία μας μπροστά τους. Εξαιτίας τους ίσως.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Έτσι είναι ο κόσμος φτιαγμένος. Έτσι είναι το τοπίο. Θα χει βροχές και ήλιο και αέρα και εμείς, αν είμαστε τυχεροί, θα κυλάμε και θα σκοντάφτουμε σε αυτά που ίσως κάποιοι ξεφορτώθηκαν κατά τη διάρκεια της δικής τους πορείας. Σε αυτά που άδοξα διέκοψαν την πορεία τους, σε αυτά που δεν βρέθηκε κάποιος να δώσει ώθηση για να ξεκινήσουν το ταξίδι. Ίσως και στα βράχια με σχήμα κομμένου πορτοκαλιού.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Το θέμα είναι ότι πάντα μετράει το σχήμα μας, η ώθηση που δεχτήκαμε και το πόσο δυνατά φυσάει η βρέχει.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Συνάρτηση πραγμάτων.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-4240146228207974927?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-33393722730399712122011-09-27T20:33:00.002+03:002011-09-27T20:33:46.280+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Τι γίνεται όταν νιώθεις τη φωτιά να πλησιάζει αλλά το μέσα σου είναι λάβα???</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Νομίζω μόλις ένιωσα την απειλή εξελίχθηκα. Πριν μια φλόγα ήμουν. Μια φλόγα με προοπτικές …</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Και τώρα, τώρα λάβα.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Κάτι μου λέει ότι θα κερδίσω πάλι.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Κάτι μου λέει ότι όλα θα τα καταστρέψω πάλι. Μένω κλεισμένη και κρατάω τους άλλους ασφαλής και τώρα κάτι γίνετε…</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Κάτι που θα με κάνει να χυθώ… να κυλήσω. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Όποιος καεί, κάηκε.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Πάνε χρόνια που έχει να μου συμβεί κι είναι τόσο δυνατό που με φοβάμαι…</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Μετά θα κλειστώ πάλι…</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-3339372273039971212?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-47193465091900696312011-09-18T11:31:00.000+03:002011-09-18T11:31:57.537+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://2.gvt0.com/vi/gChUPWz_8D4/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/gChUPWz_8D4&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/gChUPWz_8D4&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br />Δεν ξέρω τι με πιάνει αγόρι μου<br />καθώς η νύχτα πλησιάζει<br />καημός που την ημέρα χάνεται<br />μόλις νυχτώνει μ' αγκαλιάζει<br />Αγόρι μου<br /><br />Αγόρι μου αγόρι μου<br />ανάσα μου και αίμα μου<br />χαρά μου χαρά μου κι άνθρωπέ μου<br />Αγόρι μου αγόρι μου<br />αλήθεια μου και ψέμα μου<br />κι ατέλειωτε, κι ατέλειωτε καημέ μου<br /><br />Δεν ξέρω τι με πιάνει αγόρι μου<br />Καθώς η νύχτα με τυλίγει<br />μες τις σκιές της πάντα χάνομαι<br />ψάχνοντας τη χαρά τη λίγη<br /><br />Αγόρι μου αγόρι μου<br />ανάσα μου και αίμα μου<br />χαρά μου χαρά μου κι άνθρωπέ μου<br />Αγόρι μου αγόρι μου<br />αλήθεια μου και ψέμα μου<br />κι ατέλειωτε, κι ατέλειωτε καημέ μου<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://0.gvt0.com/vi/UWeFVoyHo3w/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/UWeFVoyHo3w&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/UWeFVoyHo3w&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br />Μπορείς να κάνεις ό,τι θες<br />μπορείς και να μη μ' αγαπάς<br />και να χαρίζεις όπου θέλεις τα φιλιά σου<br />Πήρα απ' το χέρι σου νερό<br />να το ξεχάσω δε μπορώ<br />ακόμα κι αν θα στερηθώ την αγκαλιά σου<br /><br />Πήρα απ΄το χέρι σου νερό<br />τώρα θα πάρω τον καημό<br />και θα γυρίσω στα παλιά μου τα λημέρια<br />Εκεί που λιώνει η ζωή<br />εκεί που σβήνει η χαρά<br />εκεί που χάνονται ο ήλιος και τ' αστέρια<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://1.gvt0.com/vi/BVO64z9HHYU/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BVO64z9HHYU&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/BVO64z9HHYU&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br />Είχα τα μάτια μου κλειστά κι έδωσα βάση<br />έκανα στάση στη δική σου γειτονιά<br />με αγωνίες και καημούς έχω χορτάσει<br />είχα τα μάτια μου κλειστά κι έδωσα βάση<br /><br />Να είχα το κουράγιο<br />την αγκαλιά σου να την απαρνιόμουνα<br />να είχα το κουράγιο<br />στη γειτονιά σου να μην ξαναρχόμουνα<br /><br />Είχα λουλούδια στην καρδιά και συ μια πέτρα<br />κάτσε και μέτρα πόσο μου ‘κανες κακό<br />τι μου ‘χεις δώσει και τι πήρες κάτσε μέτρα<br />είχα λουλούδια στη καρδιά και συ μια πέτρα<br /><br />Να είχα το κουράγιο<br />την αγκαλιά σου να την απαρνιόμουνα<br />να είχα το κουράγιο<br />στη γειτονιά σου να μην ξαναρχόμουνα<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-4719346509190069631?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-31056456513610559932011-09-14T00:51:00.001+03:002011-09-14T00:51:37.247+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">.....και η άσχημη μάγισσα, πήρε ένα ακόμα μήλο από το καλάθι του κοριτσιού και είπε ψιθύρισε ευχαριστώ πίσω από τα σαπισμένα της δόντια. «Μπράβο» της είπε μα το κοριτσι δεν το χάρηκε. Κάτι ποιο δραματικό περιμένει κανείς από τις μάγισσες.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Και μετά έκλαψε από ανακούφιση κι ας δεν είχε από την αρχή να φοβάται κάτι. Για εκείνο το κενό μόνο… για το «Μπράβο» που κερδισε με κόπο και δεν μπορούσε να μοιραστει... ίσως για αυτό να κλαίει.<o:p></o:p></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-3105645651361055993?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-86064824330512263302011-09-13T17:25:00.002+03:002011-09-13T17:25:20.395+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Κάνεις μπρος και πίσω γιατί έτσι μπορείς να λειτουργήσεις. Μπρος και πίσω.<br /><br /><br />Κάνεις μπρος και πίσω γιατί φρικάρεις εσύ και θες να φρικάρεις τον κόσμο. Να μην είσαι η μόνη.<br /><br />Κάνεις μπρος και πίσω γιατί τρέμεις την αλήθεια σου. Κι έτσι, την πετάς στα μούτρα του άλλου, να φύγει από πάνω σου.<br /><br />Κάνεις μπρος και πίσω για να μοιράσεις ευθύνες στα θέλω σου. Που σε έφτασαν εδώ. Που ακόμα τα θέλεις.<br /><br />Κάνεις μπρος και πίσω γιατί έτσι νομίζεις είναι καλύτερα . Δεν είναι κούκλα. Δεν είναι.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-8606482433051226330?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-57373711596702161252011-09-12T15:54:00.000+03:002011-09-12T15:54:15.046+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-4QO26ov_v-E/Tm3_br6bF5I/AAAAAAAAAMI/Nym-zAe5DQw/s1600/asteraki.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" nba="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-4QO26ov_v-E/Tm3_br6bF5I/AAAAAAAAAMI/Nym-zAe5DQw/s1600/asteraki.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">του έλεγε για τ αστέρια και εκείνο του χάριζε αστεράκια της θάλασσας....</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-5737371159670216125?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-85390801941370055092011-09-03T16:39:00.004+03:002011-09-03T16:57:59.222+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Μη κοιτάς. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Η μάλλον κοίτα… δες γιατί δεν έχω άλλο τρόπο.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Οκ. Έχω κι άλλο τρόπο αλλά φοβάμαι. Με ξέρεις … πάντα φοβάμαι.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Μου λείπεις, σου θυμώνω, τα βάζω μαζί μου, μετά φταις<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>εσύ. Μετά γελάω που τα σκέφτομαι. Μετά κλαίω που δεν φεύγεις από το μυαλό μου και καταλήγω εδώ. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Στο ασφαλές, σου λέω. Στο κουτάκι μου που άνοιξες, σου λέω. Τα περίεργα και τα καλά και τα κακά και τα τρελά μου με τον κίνδυνο να με καταλάβεις. Χαζό. Με έχεις καταλάβει ήδη.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Θα σου πω ένα παραμύθι.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Ένα παραμύθι χωρίς πρίγκιπες και γοβάκια. Ένα παραμύθι για μια σκιουρίνα και ένα ψάρι.<span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;"><o:p></o:p></span></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Η σκιουρίνα ήταν ένα πολύ περήφανο, περίεργο εγωκεντρικό πλάσμα. Αχόρταγο. Ήθελα όλα να τα δει και να τα ζήσει και έτσι με τα μικρά της ποδαράκια, γύρισε όλα τα μέρη! Πήγε σε βουνά και σε ποτάμια, σε λίμνες και δάση και δεν σταματούσε να κινεί το κορμί της από δω και από εκεί, να χορτάσει τα μάτια της. Τα πουλιά που γνώριζε στα ταξίδια της, της λέγανε για τη θάλασσα και εκείνη τα σνόμπαρε γιατί φοβόταν. Δεν ήξερε κολύμπι. Το ήξερε ότι αν πήγαινε στη θάλασσα, δεν θα ήταν πια το ίδιο ασφαλής. Δεν θα μπορούσε να βασιστεί στα πόδια της που την πήγαιναν μέχρι τώρα παντού και έτσι, απέφευγε τη θάλασσα. Πέρασε ο καιρός και εκείνη είχε περπατήσει σχεδόν όλους τους δρόμους που είχε ονειρευτεί. <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;"><o:p></o:p></span></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Ένα πρωινό του Νοέμβρη, την βρήκε στους ουρανούς, με ένα φίλο της πουλί, να της δείχνει τα νησιά. Εκείνος κουράστηκε και έτσι προσγειώθηκαν σε ένα από αυτά. Το πιο μακρινό. <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;"><o:p></o:p></span></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Έμεινε εκεί να περπατά και να μαθαίνει. Να μαθαίνει εκείνη. Να μαθαίνει να χαμογελά και πως τελικά, ίσως να μην είναι και τόσο τραγικό να έχεις θάλασσα γύρω γύρω. Να μην μπορείς να φύγεις. Γιατί να πας να φύγεις αν σου αρέσει η παρέα εκεί?<span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;"><o:p></o:p></span></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Στις βόλτες της στο λιμάνι, γνώρισε ένα ψάρι. Ήταν ένα πολύ δυνατό ψάρι με μεγάλα πτερύγια και εγωισμό. Δυνατό και περίεργο. <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;"><o:p></o:p></span></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Κάθισε εκεί και άρχισαν να μιλάνε. Το χαζό το ψάρι. ήταν τόσο πολύ δυνατό και δεν το ήξερε! Είχε τόσο μεγάλη αντοχή στο κολύμπι που μπορούσε να γυρίσει όλες της θάλασσες του κόσμου και εκείνο έμενε να κολυμπά μόνο γύρω από το νησί.<span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;"><o:p></o:p></span></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">-Χαζό! Γιατί δεν ταξιδεύεις??</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">-Εσύ, γιατί δεν σταματάς να ταξιδεύεις?<span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;"><o:p></o:p></span></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Και η σκιουρίνα σκέφθηκε αυτό που είπε το ψάρι, γιατί κανείς δεν την είχε ποτέ ρωτήσει κάτι τέτοιο. Δεν ήξερε τι να απαντήσει γιατί πάλι φοβήθηκε. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Και έκαναν μια συμφωνία. Η σκιουρινα θα άφηνε λίγη από την ελευθερία της και το ψάρι λίγο από τους φόβους τους. Θα ξεχνούσαν το πόσο διαφορετικοί μοιάζουν και θα επικεντρώνονταν στο πόσο ίδιοι είναι.<span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;"><o:p></o:p></span></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Ξεκίνησαν λοιπόν να ταξιδεύουν μαζί. Η σκιουρίνα κλείστηκε σε ένα καράβι και ταξίδευε το αιγαίο πάνω κάτω και το ψάρι, άρχισε να κολυμπά πιο μακριά από το νησί, δίπλα στο πλοίο της σκιουρίνας.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Το βράδυ, η σκιουρίνα ανέβαινε στο κατάστρωμα και έσκυβε να δει το ψάρι που κολυμπούσε στα νερά. και το ψάρι έβλεπε τις αντανακλάσεις της στο νερό και έβγαινε λίγο στην επιφάνεια. Συζητούσαν με τις ώες και γελούσαν και μάθαιναν ο ένας τον άλλο.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Καμιά φορά τσακωνόντουσαν γιατί έτσι γίνεται με τους σκίουρους και τα ψάρια που μοιάζουν. Τότε η σκιουρίνα κατέβαινε στα αμπάρια να νιώθει το ψάρι κοντά της και ας μην τη βλέπει και εκείνο κολυμπούσε τόσο κοντά στο σκαρί του πλοίου που ήταν σχεδόν επικίνδυνο. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Και περνούσαν έτσι μέρες, νύχτες, μήνες μέχρι που η σκιουρίνα άρχιζε να αισθάνονται τρελή. Ότι δεν μπορεί δηλαδή να νιώθουν τόσο έντονη την παρουσία ο ένας του άλλου και έτσι, ο εγωισμός έκανε μια βόλτα και την άφηνε να ανέβει στο κατάστρωμα και να ψάξει το ψάρι. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Εκείνο, που ήξερε πια τη σκιουρίνα του, καμιά φορά έκανε το κορόιδο όταν έβλεπε τις αντανακλάσεις της στο νερό. Έπαιρνε μια βαθιά ανάσα αγάπης, μια επιβεβαίωση ότι δεν χάθηκε, ότι είναι ακόμα εδώ και μετά καθόταν εκεί κριμένος. Να μην τον δει. Να καταλάβει η εγωίστρια σκιουρίνα.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Άλλα βράδια πάλι, πήγαινε πολύ κοντά στο πλοίο και χτύπαγε την ουρά του και η σκιουρίνα ξύπναγε από τον θόρυβο και κρυφογέλαγε κάτω από τα σκεπάσματα της και καμιά φορά λίγο πιο δυνατά, να την ακούσει το ψαράκι, να χαμογελάσει κι αυτό.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Και επειδή αυτό το παραμύθι, δεν έχει τέλος, δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Μπορώ να σου πω πως οι θάλασσες δεν τελειώνουν. Και τα νάζια δεν τελειώνουν. Και η άλλη…. Δεν τελειώνει.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Άντε λοιπόν…. Καλά μας πεισματάρικα ταξίδια.. <span lang="EN-US" style="font-family: Wingdings; mso-ansi-language: EN-US; mso-ascii-font-family: &quot;Times New Roman&quot;; mso-char-type: symbol; mso-hansi-font-family: &quot;Times New Roman&quot;; mso-symbol-font-family: Wingdings;"><span style="mso-char-type: symbol; mso-symbol-font-family: Wingdings;">J</span></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://3.gvt0.com/vi/IWWPrAufATs/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/IWWPrAufATs&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/IWWPrAufATs&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-8539080194137005509?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-22402308970025827262011-09-01T21:57:00.000+03:002011-09-01T21:57:34.679+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><strike><strike></strike></strike><br /><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">και πιάσανε δουλεια τα αντισωματα. αυτοσυντήρηση.<br />εκείνη η φαντασία λίγο μου τα χαλάει. εντάξει... πολύ μου τα χαλάει.<br />δημιουργει εικόνες. πλαθει το παρόν με τα θέλω μου και μου σερβίρει .... διπλή βότκα να συνέλθω.<br />χρησιμοποιούμε αυτά που γνωρίζουμε για να φανταστούμε αυτα που μας είναι άγνωστα.<br />όταν όμως ασυνήδητα καταλήγεις να φτιάχνεις εικόνες που δεν θες να κοιτάξεισ?<br />εκει σε θέλω...<br /><br />Αυτά.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-2240230897002582726?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-8204196635335299322011-08-29T08:25:00.001+03:002011-08-29T08:29:07.933+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Πάλι εσένα στο μυαλό<br /><div closure_uid_5g1obf="110">Αχ, πάλι, πάλι...</div><div closure_uid_lcauyz="103">Πάλι εσένα στο μυαλό έχω και ταξιδεύω...</div>Το όνειρο μας, το όνειρο που χάθηκε<br />Αχ, πάλι, πάλι...<br />Το όνειρο που χάθηκε να ξαναβρώ γυρεύω...<br /><div closure_uid_lcauyz="130"><br /></div><div closure_uid_lcauyz="118"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://1.gvt0.com/vi/-K1LZ8-T-FU/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-K1LZ8-T-FU&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/-K1LZ8-T-FU&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div closure_uid_lcauyz="118"><br /><br />Παράξενε μου έρωτα <br /><div closure_uid_5g1obf="112"></div>σεβντά μου πεισματάρη<br />να κάτεχα η αγάπη μας<br />ήντα τροπή θα πάρει<br /><div closure_uid_5g1obf="113"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://1.gvt0.com/vi/2mqJ7yiKhZk/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/2mqJ7yiKhZk&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/2mqJ7yiKhZk&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div closure_uid_5g1obf="113"><br />&nbsp;</div><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-820419663533529932?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-37170876254426865002011-08-25T10:43:00.000+03:002011-08-25T10:43:43.538+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt;"><span lang="EL" style="mso-ansi-language: EL;"><span closure_uid_9vfx7b="107" style="font-family: Calibri;">Μια καλημέρα το πρωί, μια καληνύχτα πριν πλαγιάσεις.</span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt;"><span lang="EL" style="mso-ansi-language: EL;"><span closure_uid_9vfx7b="107" style="font-family: Calibri;">Ένα «έχεις δίκιο», ένα «έτσι είναι». Πάντα με το μέρος σου. </span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt;"><span lang="EL" style="mso-ansi-language: EL;"><span closure_uid_9vfx7b="107" style="font-family: Calibri;">Γιατί έτσι είναι η αγάπη. </span></span></div><div class="MsoNormal" closure_uid_9vfx7b="108" style="margin: 0in 0in 0pt;"><span lang="EL" style="mso-ansi-language: EL;"><span closure_uid_9vfx7b="107" style="font-family: Calibri;">Χίλια και πλέον πράγματα αλλά όχι αντικειμενική. Όχι υπομονετική. Και.....καμιά φορά ψευτρα.</span></span></div><div class="MsoNormal" closure_uid_9vfx7b="108" style="margin: 0in 0in 0pt;"><span lang="EL" style="mso-ansi-language: EL;"></span><span lang="EL" style="mso-ansi-language: EL;"><span closure_uid_9vfx7b="107" style="font-family: Calibri;">Κρίμα.</span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-3717087625442686500?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-13419006193830392172011-08-20T22:22:00.001+03:002011-08-20T22:22:41.501+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://2.gvt0.com/vi/4-l7VFZwgIY/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/4-l7VFZwgIY&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/4-l7VFZwgIY&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br /><br /><br />Βόλτες γύρω από το ίδιο κέντρο, ίδιο συμβάν, ίδια στιγμή. Βόλτες.<br /><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Συμβαίνει<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>ξέρεις…</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Συμβαίνει να πηγαίνεις μπρος και πίσω, να κινείσαι κυκλικά νομίζοντας ότι περπατάς μπροστά και έτσι, για την δική σου μαλακισμένη λογική, απλά να δημιουργείς κύκλους. Άλλες φορές πιο κοντά στον άξονα, άλλες πιο μακριά αλλά τι να λέει? Οι ομόκεντροι κύκλοι δεν σε πάνε πουθενά.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Γυρνάνε όλα. Όλα όσα έχουν ποτέ συμβεί, ξανασυμβαίνουν για να μην ξεχάσεις αυτά που έμαθες ή για να τα μάθεις καλύτερα γιατί μία φορά δεν σου έφτασε. Και κάπως έτσι περνάνε οι μέρες. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Σήμερα ήρθε πάλι μια από τις στιγμές που νόμιζα πως είχα ξεχάσει. Ήρθε στο ανάποδο για να μου αποδείξει ότι δεν έμαθα. Να με κάνει να αισθάνομαι τύψεις.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Δεν της έκανα το χατίρι. Στα κομμάτια πια. Βαρέθηκα.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Πίσω στους ομόκεντρους κύκλούς, σαν άξονες της ύπαρξης μας, κινούμε τα λόγια και τις μέρες μας κυκλικά. Για να αφήσουμε το σημάδι μας. Να πούμε ότι κάτι κάναμε. Το γαμώτο είναι ότι σπάνια ξαπλώνουμε το βράδυ έχοντας στο μυαλό μας μια στιγμή της ημέρας που να μας κάνει να χαμογελάσουμε. Πριν τον ύπνο για να κάνει την ανάπαυση πιο πολύ σαν διάλειμμα παρά σαν ζωτική λειτουργία.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Σαν να βάζουμε τον εαυτό μας να φορτίσει, μήπως<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>και αύριο δεν μας φτάσει η μπαταρία από τις πολλές «κλήσεις», από τα πολλά και απίστευτα που θα συμβούν. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Το τραγικό είναι ότι τις περισσότερες φορές, απλά δεν «χτυπάει το τηλέφωνο» …. Τζάμπα τόσες ώρες στη φόρτιση.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Βέβαια θα μου πεις… πρέπει και να μοιράσεις τον αριθμό σου. Να είσαι ανοιχτός. Αλλά και πάλι… όταν δεν σταματάει να χτυπάει ανούσια, δεν λέει.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Με τίποτα δεν είναι ευχαριστημένος ο άνθρωπος.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Αυτά.<o:p></o:p></div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-1341900619383039217?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-52024564414612888962011-08-17T02:58:00.000+03:002011-08-17T02:58:17.594+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Σταμάτα.<br />Σκέψου και σταμάτα.<br />Νιωσε και σταμάτα.<br />Σε νιώθω. Για αυτό, σταμάτα.<br />Δεν αντέχω άλλο....σταμάτα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-5202456441461288896?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-2127065157269251402011-08-15T03:05:00.002+03:002011-08-15T03:05:59.596+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Έχω πεθάνει στην αϋπνία τελευταία. Πρέπει να κόψω τους καφέδες. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Έχει πολύ ησυχία το βράδυ. Σου αφήνει χώρο να σκέφτεσαι. Εεε… εδώ που τα λέμε δεν είναι και τόσο καλό λοιπόν ένα σερί από αϋπνίες.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Πολλά τα δεδομένα ρε γαμώτο.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Ξεκίνησα κει ένα καινούργιο βιβλίο. «Το ταξίδι που λέγαμε» . είναι τέλειο!</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Δεν θυμάμαι τι ήθελα να πω. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Καληνύχτα…..</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-212706515726925140?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-72039121709398662112011-08-13T00:40:00.000+03:002011-08-13T00:40:51.586+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Κι είπε ποτέ σου μην τους πεις<br />τι άσχημοι που μοιάζουν,<br />αυτοί που σε σιχαίνονται<br />μα στέκουν και κοιτάζουν.<br />Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς<br />τον άλλον μες τα μάτια,<br />γιατί καθρέφτης γίνεσαι<br />κι όλοι σε σπαν' κομμάτια."<br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://2.gvt0.com/vi/CZjhnVjRLQo/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/CZjhnVjRLQo&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/CZjhnVjRLQo&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Καθόμουν και κοιτούσα τις αντανακλάσεις που δημιουργούσαν τα φώτα από τα μαγαζιά στο μικρό λιμάνι. Χρωματιστοί δρόμοι. Ψεύτικοι δρόμοι? Μπορεί.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Σκεφτόμουν εκείνους τους καθρέφτες. Τις αντανακλάσεις του εαυτού μας. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Αν δεις μπροστά σου κάποιον που να κάνει τα λάθη που εσύ πάντα φοβόσουν. Τα δικά σου λάθη. Αυτά που σου κόβουν την ανάσα. Να μιλά όπως ξέρεις ότι θα μπορούσες και εσύ και παρακαλάς να μην ξεφύγεις ποτέ τόσο. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Να βλέπεις δηλαδή τον άσχημο εαυτό σου, που κρατάς καλά φυλακισμένο, σε κάποιον άλλο.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Μπροστά σου. στα μάτια σου μπροστά. Και να τσακώνεσαι μαζί του. Πως πρέπει να νιώσεις?</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Νιώθω σα να τσακώνομαι με τον κακό μου εαυτό. Πρώτη φορά φοβάμαι … ίσως γιατί ξέρω πόσο κακιά μπορώ να γίνω. Δεν φοβάμαι μήπως χάσω. Φοβάμαι μήπως ξεφύγω.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Θέλω να μισήσω και νιώθω να καταλαβαίνω. Όχι να δικαιολογώ αλλά να καταλαβαίνω.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Τραγικό, έτσι?</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Εγώ θα είμαι εκεί. Να την πιάσω από τα μαλλιά και να την τραβήξω να σταθεί στα πόδια της όταν το μόνο που θα θέλει θα είναι να μείνει πεσμένη εκεί. Κάτω.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Εγώ θα την πιάσω από τους ώμους να ταρακουνήσω το μέσα της. Σαν ένα μπουκάλι με άμμο, θα της κάνω χώρο στο μέσα της όταν νιώσει ότι ξεχειλίζει γιατί πάντα χωράει κι άλλο. Δεν έχει άλλη επιλογή. Αυτό θα της φωνάζω και θα κλαίει δυνατά.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Τώρα δεν την ακούω. Ακούω της τσιρίδες της αλλά όχι το μέσα της. Κάνω ησυχία να νιώσει ασφαλής. Να μπορεί να βγάλει σε μένα την παράνοια και να την κοιτάω στα μάτια. Να νιώσει ασφαλής. Πόσο πολύ να φοβάται τώρα. Πόσο να τρέμει τον ίδιο της τον εαυτό… πόσο επώδυνο το ασυνείδητο σου να καταργεί τα όρια. Να μην<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>έχεις στοπ. Να μην υπάρχει λόγος και αιτία. Να υπάρχει μόνο αυτή η υπερχείλιση θυμού….</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Ο κακός μου εαυτός μπροστά μου. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Αλλάζω θέμα.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Ξέρεις… αν σου πει κάποιος «κομμένα τα παγωτά» παθαίνεις ένα ταράκουλο. Φωνάζεις κλαις, αναρωτιέσαι γιατί να σου το κάνει αυτό. Νιώθεις λίγος, ότι δεν αξίζεις, ότι υποτάσσεσαι στην λάθος απόφαση του άλλου. Κι αν εκείνη τη δεδομένη στιγμή πλησιάσει και σου δώσει μια κουταλιά, κέρδισε! Κέρδισε γιατί νομίζεις ότι κέρδισες εσύ. Σε καθησυχάζει. Την δεύτερη μέρα σου δίνει μισή κουταλιά και σου λες πως το υπόλοιπο είναι στο ψυγείο αν θέλεις. Κέρδισε, μόλις έκοψε σε κάποιον το παγωτό. Μέχρι να το καταλάβεις, θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν το ήθελες τόσο τελικά…. ότι κάτι λείπει μεν αλλά οκ. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Είδες? Λέξεις = δύναμη. Καθησυχάζεις και μένει ο άλλος με την εντύπωση ότι από επιλογή δεν τρώει παγωτό. Και είναι και πολύ ουάου που το κατάλαβε και το έκοψε. Γαμώ τα παιχνίδια του μυαλού γαμώ. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Δεν θέλω να τα κάνω αυτά. Μπορώ να μου κάνω <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">restart</span>? Ένα <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">Update</span><span lang="EN-US"> </span>έστω? Να έρθω λίγο στο τώρα γιατί βαρέθηκα το πριν και το μετά.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Αυτά.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Φιλιά κι αγάπη.<o:p></o:p></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-7203912170939866211?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-59823068376605879342011-08-08T02:17:00.000+03:002011-08-08T02:17:10.254+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Σκάλωσα με το Κορκολη....<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://0.gvt0.com/vi/-lMTzpCl5zA/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-lMTzpCl5zA&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/-lMTzpCl5zA&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br /><br />Εδώ δεν ήρθαμε ποτέ<br />σ' αυτόν τον άνεμο τον γκρίζο<br />μες στο λευκό της μοναξιάς<br />μου είχες μάθει να ελπίζω<br />Εδώ δεν ήρθαμε ποτέ<br />σ' αυτό το χάδι της ομίχλης<br />ήθελες πάντα τη ζωή που΄ναι μπροστά μου να μου δείχνεις<br />Εδώ δεν ήρθαμε ποτέ<br />στο χώμα σύννεφο βουλιάζει<br />σ' ένα χαμόγελο γλυκό που<br />τώρα δίπλα μου χλομιάζει<br />Εδώ δεν ήρθαμε ποτέ<br />σ' ένα φιλί που έχει παγώσει<br />σε μια υπόσχεση μικρή<br />που ψάχνει για να μας πληγώσει<br /><br />Κι έχω μια διαίσθηση, φοβάμαι<br />φοβάμαι εσένα, φοβάμαι εμένα<br />φοβάμαι τις νύχτες που γίναμε ένα<br />φοβάμαι τη μέρα που ίσως σε χάσω<br />φοβάμαι ποτέ μου πως δε θα ξεχάσω<br />φοβάμαι...κι έχω μια διαίσθηση φοβάμαι<br /><br />Εδώ δεν ήρθαμε ποτέ<br />στο χώμα σύννεφο να μοιάζει<br />σ' ένα χαμόγελο γλυκό που<br />τώρα δίπλα μου χλομιάζει<br />Εδώ δεν ήρθαμε ποτέ<br />σ' ένα φιλί που έχει παγώσει<br />σε μια υπόσχεση μικρή<br />που ψάχνει για να μας πληγώσει</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-5982306837660587934?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-78543320546833296542011-08-08T02:10:00.000+03:002011-08-08T02:10:57.917+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">δεν μιλάω αλλά κάτι θέλω να πω...<br />Αϋπνίες.<br />Δεν είμαι κουρασμένη...ένα μικρό κενό μόνο. θα γεμίσει.<br />Εντολές. Αποφασίζω και μετά τρέχω να ικανοποιήσω τις παράλογες απαιτήσεις του εαυτού μου.<br /><br />Είναι περίεργο όμως. Αυτό ίσως περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα. <br />Περίεργο.<br /><br />Συγύρισα και το σπίτι (που τη θυμήθηκα αυτή τη λέξη?)<br />΄Σκεφτηκα πως αν θέλω να βάλω σε μια τάξη τη ζωή μου, καλό θα ήταν να αρχίσω από το σπίτι.<br />Ξέρεις τι έμαθα?<br />Η σκόνη, σε όλες τις τις μορφές και σημασίες, κρύβεται καλά. Κάτω από κρεβάτια, πίσω από έπιπλα και αφήνει τον άδειο χώρο καθαρό. Δεν θα την έπαιρνα χαμπάρι. Αλήθεια.<br />Ο αέρας την ξεσκέπασε.<br />Κοιμάμαι με την μπαλκονόπορτα ανοιχτή και ο αέρας βοήθησε. <br /><br />Πάντα έτσι γίνετε. Ένα μελτεμάκι αλλαγής, λέξεων, πράξεων και ξαφνικά αναρωτιέσαι πως σκατά ανέπνεες τόσο καιρό και δεν πνίγηκε από τη σκόνη. του δωματίου, της ζωής σου.<br /><br />Και τι νομίζεις???<br />είναι εύκολο το καθάρισμα??? Πολύ ζόρι αδελφάκι μου! Και μέχρι να το πάρεις απόφαση και όσο μένεις γονατισμένος στα πατώματα να κυνηγάς τις σκόνες και μετά που νιώθεις σα να σε πάτησε τρένο από την κούραση.<br /><br />Δεν μ'αρεσει. Κάτι λείπει και βαριέμαι να ψάξω. Όχι τι λείπει. Πως να το καλύψω.<br /><br />Και τι πειράζει δηλαδή? ας μη το καλύψω.<br />Έχω γίνει δυνάστης του εαυτού μου λέει η Αλεξία.<br />Η Δώρα με λέει αχάριστη... ότι τόσες επιλογές δε μου φτάνουν.<br /><br />Και άλλη μια φορά βρίσκομαι κάπου για πρώτη φορά. Ακόμα μια φορά, εκτός πεπατημένης. <br />Από την άλλη όμως, δεν υπάρχουν παντού δρόμοι. Θα ήταν κρίμα να είχαν όλα τα μέρη περπατηθεί.<br /><br />Αυτά.<br />Ζορίζομαι αλλά θα ξαναέρθω.<br /><br />Να βάλω και το σκόνη και θρύψαλα που μου αρέσουν οι στίχοι??<br />Θα το βάλω κι ας ειναι λιγουλακι μελοδραματικό!<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://0.gvt0.com/vi/8_HtoZSe4fQ/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8_HtoZSe4fQ&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/8_HtoZSe4fQ&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-7854332054683329654?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-28501407609449004992011-07-31T11:14:00.002+03:002011-07-31T11:48:19.432+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div closure_uid_653g35="151"><span style="color: #674ea7; font-size: large;"><strong><em>Απόψε και πάλι θα φτιάξω ένα πλάνο</em></strong></span></div><div closure_uid_653g35="173"><span style="color: #674ea7; font-size: large;"><strong><em>θα βρω μια στιγμή, ένα λάθος</em></strong></span></div><div closure_uid_6cklz1="138"><span style="color: #674ea7; font-size: large;"><strong><em>θα γίνω εικόνα και λόγος.</em></strong></span></div><div closure_uid_6cklz1="130" closure_uid_fnbblu="137"><br /></div><div closure_uid_6cklz1="102" closure_uid_fnbblu="215"></div><div closure_uid_fnbblu="112"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://2.gvt0.com/vi/wl4neaml-TY/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/wl4neaml-TY&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/wl4neaml-TY&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div closure_uid_fnbblu="172"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-2850140760944900499?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-70419980317426730292011-07-27T17:18:00.000+03:002011-07-27T17:18:14.140+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div closure_uid_red9b5="104">Μου αρεσουν οι ανθρωποι που ριχνουν τις ταμπελες.</div><div closure_uid_red9b5="103"></div><br /><div closure_uid_red9b5="109">Σπανε τα καλουπια επειδη δεν χωρανε.</div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-7041998031742673029?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-59622571222076616672011-07-16T17:41:00.001+03:002011-07-16T17:50:25.409+03:00<div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Είμαι ξυπόλυτη και περπατάω… κοιτάζω χαμηλά, σαν το βάρος στο κεφάλι μου να μην αντέχεται και βλέπω μόνο τη γη… βλέπω τα πέλματα μου να κάνουν βήματα. Αργά. Σταθερά. Αν κοιτάξω λίγο πίσω, βλέπω και τα χνάρια μου.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Ακούω τον ήχο μου αλλά και άλλά και άλλους… άλλους ανθρώπους να γελάνε, να κλαίνε να παίζουν να …ζουν. Νιώθω. Νιώθω και τον ουρανό επάνω μου. Τον φαντάζομαι γαλάζιο με μερικά αδύναμα άσπρα σύννεφα. Είμαι τόσο βέβαιη, που δεν κοιτάζω να το επιβεβαιώσω και κάπως έτσι πορεύομαι…</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Μετά τα βήματα μου αρχίζουν να γίνονται πιο γρήγορα… μου αρέσει! Και η βουή του κόσμου είναι ακόμα εκεί όμως έτσι όπως αναπτύσσω ταχύτητα είναι ακόμα πιο μπερδεμένοι οι ήχοι που βγάζουν και πριν το καταλάβω, τρέχω.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Γρήγορα… και πλέον η βοή δεν έχει σημασία. Ότι κι αν είναι. Δεν έχει σημασία και τρέχω …. Τρέχω και μετά νιώθω το αδιέξοδο. Μια φωνή με σταματά. Και τα πόδια μου καίνε γιατί είναι ακίνητα και το αδιέξοδο δεν το βλέπω μόνο την φωνή ακούω να μου το περιγράφει και την ψυχή μου να μου λέει πως έτσι είναι.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Και πάλι κοιτάω τα πέλματα μου που πλέον είναι σταθερά. Ακίνητα. Και το βλέπω. Και το νιώθω. Τις ψιχάλες μια βροχής δίπλα μου. «Μα ο ουρανός μου είναι γαλάζιος» σκέφτομαι και κάνω να συνεχίσω όμως δεν μπορώ. Τα πόδια μου δέσανε με το χώμα. Και κάνω να κοιτάξω πίσω και βλέπω τα χνάρια μου να τα σβήνει η βροχή. Σαν να μην περπάτησα. Να μην έτρεξα ποτέ. Και η βροχή δυναμώνει και γίνεται μπόρα σαν ένα κορίτσι που γίνεται γυναίκα. Με τόση δύναμη να με χτυπάει και εγώ ακόμα να νομίζω πως ο ουρανός μου είναι γαλάζιος.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Βάζω λίγη παραπάνω δύναμη και σηκώνω το κεφάλι. Και βλέπω τον ουρανό μου γεμάτο γκρι σύννεφα και από πίσω δυο φεγγάρια…. Η βροχή να με κάνει μούσκεμα και το πρόσωπό μου να μοιάζει με κάποια που ξέρω… που ξέχασε να ξεβαφτεί και οι σταγόνες τις βροχής - που μοιάζουν με δικά της δάκρυα - έφτιαξαν μαύρες ρωγμές στο δέρμα.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">6 η ώρα. Χτυπάει το ξυπνητήρι. Σε λίγο θα είναι σαν να μην έτρεξα ποτέ. Σε λίγο.<br /><br /><br /><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://1.gvt0.com/vi/VMPvSXVXR30/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/VMPvSXVXR30&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/VMPvSXVXR30&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-5962257122207661667?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-7992576114961756362011-07-16T12:37:00.001+03:002011-07-16T12:37:17.132+03:00Δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει αλλά πάντα οι αποφάσεις παίρνονται ασυνείδητα…<br />Εννοώ μπαίνεις στο τρυπάκι να σκέφτεσαι κάτι σαν να μην έχει ήδη αποφασιστεί Προβληματίζεσαι, ζορίζεσαι και στο τέλος κάνεις αυτό που ήξερες ότι θα γίνει από την αρχή…<br />Για ότι μας προβληματίζει δηλαδή… έχουμε τη λύση… <br />Την κρατάμε στην άκρη και αφού μαστιγώσουμε καλά καλά τον εαυτό μας, τότε γυρνάμε πίσω και τη μαζεύουμε…<br />Νομίζω ένστικτο το λένε…<br />Αυτό… που βλέπεις να έρχονται τα πράγματα και κάνεις χαζούς ελιγμούς, ταχα μου να το αποφύγεις.<br />Σκατά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-799257611496175636?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-71286997153512015812011-06-26T13:09:00.003+03:002011-06-26T14:51:22.957+03:00Και μετά, ήρθαν οι αλλαγές..<br />Η μια μετά την άλλη... να ταρακουνάνε τον μικρόκοσμο της...αυτές των 10 ρίχτερ απλά την διέλυαν.. συντρίμμια να μαζέψεις και τέτοια... αλλά.. αλλά..<br /><br />Για φαντάσου... μέσα από την καταστροφή, έρχεται η μέρα που εξουθενωμένος από την προσπάθεια του να τα ξαναχτίσεις όλα από την αρχή, κάθεσαι στην άκρη του μικρόκοσμου σου και να... είναι όλα καινούρια. Όλα. Πιο γερά θεμέλια, πιο όμορφα και περιποιημένα όλα. Όλα.<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">Αυτά ισχύουν αν φυσικά παραδεχθούμε ότι ο καθένας ζει στον κόσμο του.<br /></span></strong>λοιπόν... το παραδέχομαι!<br /><br />Ψάχνω να βρω και το κέντρο του. Και μπερδεύομαι και μένω να περιστρέφομαι γύρω από τον άξονα μου, προσπαθώντας να ισορροπήσω. Αν έχω ένα δικό μου κόσμο, τι είναι αυτό που<br />είναι <span style="color:#cc33cc;">τόοοοσο</span> σημαντικό που να γίνει το κέντρο του?<br /><br />Υπάρχει δηλαδή η πιθανότητα να έχω πολλά κέντρα ή είναι υποχρεωτικά ένα??<br /><br />Καιιιιιι.... οι δώδεκα πόντοι πάνε στα .... παπούτσια μου!<br />Αφού πρέπει να βρω το κέντρο, αυτό είναι τα παπούτσια μου. το πιο σημαντικό πράγμα ever! όπου με πάνε.... Πειράζει που το κέντρο μου κάνει βόλτες?<br />Μπα...<br /><br />«Ονειρεύομαι πράγματα που δεν έχουν ποτέ υπάρξει - και μετά λέω στον εαυτό μου: Γιατί όχι;».<br />George Bernard Shaw<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-7128699715351201581?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-1219219298729796332011-06-11T15:15:00.000+03:002011-06-11T15:16:59.057+03:00Σε όλα….<br />Σε αυτά που θέλουμε, σε αυτά που μπορούμε, στο πως σκεφτόμαστε και πράττουμε<br />Σκόντο με άλλα λόγια. Σε όλα.<br />Υπάρχει τρόπος? Αν ναι… πάντα απαιτεί κόπο. <br />Ότι δίνεις, παίρνεις…<br /><br />Μου τελειώσανε οι ατάκες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-121921929872979633?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-7365920786286370122011-02-10T16:47:00.003+02:002011-02-10T16:52:00.790+02:00αν εγω αρχίσω να λέω, εσύ θα καταλάβεις?<br />αν αρχίσω να υποθέτω, θα με σταματάς στα λάθος μου? θα σιωπείς στα σωστά μου?<br />Νομιζω γελάω. Τωρα.<br />πως μπορεί ένας ανθρωπος να προκαλεί αισθήματα και εξάρτηση μόνο με την παρουσία του. με την αύρα του. <br />οταν απομακρύνετε από κοντά σου, διαλυεται το συννεφο της ομίχλης και όλα πια επανέρχονται στα φυσιολογικά....σου είναι αδιάφορος.<br />εφυγα αγάπη ....<br />Ακόμα μια φορά. Έφυγα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-736592078628637012?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-4587613136334740922011-01-04T13:06:00.003+02:002011-01-04T14:46:51.967+02:00Ακούω τις ιστορίες των άλλων και τρομάζω πολύ...<br />Φοβάμαι πως και σε μένα κάπως έτσι θα γίνει.<br /><br />Το βλέπω ότι έρχεται.<br />Το βλέπω και συ μου λες να μη φοβάμαι.<br />Να ζήσω το τώρα.<br />Να σου έχω εμπιστοσύνη...<br /><br />και εγώ το βλέπω να έρχεται κατά πάνω μας. Κατά πάνω μου δηλαδή. Και που είμαστε αγκαλιά? Τι να λέει ...<br /><br />Έχω μια αίσθηση πως την ώρα εκείνη απλά θα εξαφανισθείς από δίπλα μου και όλο αυτό το μαύρο ... το σκοτάδι , ό φόβος με τους τόνους σκιών θα διαλυθεί πάνω μου.<br /><br />Ή θα με διαλύσει.<br /><br />δεν είναι παράλογος φόβος. δεν είναι απωθημένα, δεν είναι το παρελθόν , δεν είναι καχυποψία. Αυτό θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω.<br /><br />Να ΜΕ αντιμετωπίσω δηλαδή.<br /><br />Είναι ότι το ξέρω. Ότι το βλέπω. δεν ξερώ μόνο με τι ταχύτητα έρχεται. Δεν ξέρω πότε θα μας ή με φτάσει.<br />Άλλοτε μοιάζει να τρέχει σαν τρελό Άλλοτε να πηγαίνει αργά. Σαν να σέρνετε σχεδόν.<br />Και μόνο που συνεχίζει να κινείται, μου φτάνει.<br /><br />Μα τι λέω?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-458761313633474092?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-68618661979534061122010-12-29T14:14:00.002+02:002010-12-29T14:41:46.230+02:00Θα αρχίσω να ψιθυρίζω.<br />Λέξεις μισές, λόγια κομμένα. θα έρχομαι και θα φεύγω. ουπς... αυτό το κάνω ήδη.<br /><br />Κατάλαβες ότι πέρασε ο χρόνος?<br />Κάποιος λέει: τα χρόνια περνάνε, οι ώρες δεν περνάνε.<br />Νιώθω εγκλωβισμένη και ταυτόχρονα ελεύθερη. Νιώθω δυνατή και ταυτόχρονα αδύναμη και πάνω που είχα αρχίσει να συνηθίζω (ίσως και να γουστάρω) τον τίτλο της τρελής, μου χτυπάει την πόρτα η ισορροπία Γίνομαι ένας ισορροπημένος άνθρωπος.<br /><br /><strong>Ας με σώσει κάποιος!!!<br /></strong><br />Δεν έχουν περάσει τόσα χρόνια πια... για όνομα δηλαδή! Απλά μεγαλώνω.<br />Επισήμως δηλαδή.<br />Και μέσα μου δηλαδή.<br /><br />Σκάνε μύτη σιγά σιγά τα χρόνια πίσω από την πόρτα, σαν παιδάκια που βγάζουν μόνο το κεφαλάκι τους όταν ξέρουν πως θα τα μαλώσεις που δεν κοιμούνται ενώ τους είπες ήδη καληνύχτα.<br />Δεν τα συμπαθώ τα παιδιά. Ούτε εκείνα με συμπαθούν.<br />Και τα χρόνια... και αυτά, δεν τα συμπαθώ.<br /><br />Ξαφνικά που λες, μοιάζουν όλα ξεκάθαρα. Όλα όσα θέλω. Νιώθω ότι έχω όλο τον χρόνο μπροστά μου αλλά και ότι ταυτόχρονα, πρέπει να βιαστώ για να τα προλάβω όλα.<br />Όλα τα όνειρα να τα κάνω αλήθεια. όλα τα ταξίδια μου, δρόμο. όλες τις σκέψεις λόγια. Και να μη με νοιάζει.<br /><br />Θέλω να μοιράσω την αλήθεια μου παντού. Και δεν με νοιάζει. Αν με ρωτήσεις, θα απαντήσω οπότε... τουλάχιστον ας είσαι προετοιμασμένος.<br /><br />Δεν έχει νόημα και ταυτόχρονα σημαίνει τα πάντα.<br />Δε με νοιάζει τίποτα και πεθαίνω να μάθω τα πάντα.<br />Δεν είναι αστείο και δεν μπορώ να σταματήσω να γελάω.<br /><br />Ισορροπία Αισθημάτων και θέλω σε σχέση με τα μπορώ και τα πρέπει.<br /><br />Σαν ντολμαδάκια, τυλιγμένα με σκηνές από την ζωή μου και κρύβουν μέσα την ουσία του "προσεχώς". όχι πολύ αλμυρά. Όχι πολύ ξινά. Να γεμίζουν το στόμα με γεύση<br /><br />Η ζωή μου σήμερα και χθες, είναι σερβιρισμένα ντολμαδάκια όταν γυρνάς σπίτι μετά από τη δουλειά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-6861866197953406112?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-35615130931123354952010-10-13T11:13:00.000+03:002010-10-13T13:15:25.381+03:00Δεν ξέρω τι έγινε. Δεν ξέρω ούτε πότε έγινε. Θυμάμαι να περιμένω να χτυπήσει το τηλέφωνο. Λεπτά, ώρες, μέρες… ακόμα περιμένω. Δεν χτυπάει. Το συγχωρώ. Αρχίζω να πιστεύω πως όταν τα πράγματα δεν γίνονται κατά πως μας βολεύουν , το ρίχνουμε στο πεπρωμένο « αυτό, δεν ήταν να γίνει. Ίσως είναι καλύτερα έτσι.» . Δεν θέλω να φανώ απαισιόδοξη, απλά να …. Μήπως αυτά είναι λίγο… πώς να το πω? Μαλακιες.<br /><br />Τα πράγματα γίνονται ή όχι. Αυτό. Δεν είναι απαραίτητο να παρηγορούμε τους εαυτούς μας για κάτι που θέλαμε πολύ, αλλά δεν έγινε. Απλά δεν χτύπησε το τηλέφωνο. Δεν γούσταρε στην τελική ο άλλος να πάρει. Να σκάσεις?<br />Όταν τελικά τα πράγματα σταματάνε να εξαρτώνται από εμάς, πόσοι είμαστε ικανοί να τα διαχειριστούμε? Αυτό είναι που μας οδηγεί στην παράνοια? Το ότι δηλαδή κάτι έχει ξεφύγει από τον έλεγχο μας πλέον, το ότι δεν έχουμε εμείς κάτι να αποφασίσουμε। Είναι πλέον σειρά του άλλου να «παίξει» και δική μας μόνη προοπτική η αναμονή της απόφασης?<br /><br />Αυτό?<br />Έβλεπα μια χαζοσειρά με έξυπνες ατάκες και ωραία πλάνα। Ο πρωταγωνιστής αφήνει το σπίτι, μπαίνει στο λεωφορείο, κάθεται γαλαρία και το λεωφορείο ξεκινά . και το σπίτι απομακρύνεται. Και το πρόσωπο του πρωταγωνιστή, με το ελαφρύ χαμόγελο με έκανε να συνειδητοποιήσω κάτι. Είναι κατασκευαστικό το θέμα ρε φίλε! Είμαστε φτιαγμένοι να κοιτάμε μπροστά!<br /><br />Δεν έχουμε μάτια στην πλάτη, δεν μπορούμε να στρίψουμε τον λαιμό μας 360 μοίρες। Κατασκευαστικό. Και δεν φτάνει αυτό! Αν υποθέσουμε ότι περπατάς και θέλεις να δεις κάποιον που σε φώναξε πίσω, έχεις επιλογές! Ή σταματάς (άρα χάνεις χρόνο) αντανακλαστικά και γυρίζεις σχεδόν ολόκληρο το σώμα σου προς το μέρος του ή (και αυτό είναι το πιο καλό) επίσης αντανακλαστικά, γυρνάς από περιέργεια ενώ ακόμα προσπαθείς να κινηθείς προς τα μπρος όπου στην καλύτερη των περιπτώσεων θα την γλιτώσεις απλά με ένα παραπάτημα. Στην χειρότερη θα σαβουριαστείς άσχημα.<br /><br />Δεν ξέρω αν με πιάνεις… μπορεί να σου φαίνεται χαζό και να το έχεις συνειδητοποιήσει πολύ πριν από μένα αλλά νιώθω σαν μικρό παιδί που μόλις ανακάλυψε τις πατάτες (που λατρεύει) μέσα στο πιάτο του με αρακά(που σιχαίνεται) και που πρέπει να καταναλώσει όμως, γιατί υπάρχει και η μυγοσκοτώστρα που κρατά η μαμά με το δεξί της χέρι και που πολύ απειλητικά το κοιτάει…<br /><br />Δεν μπορείς να μοιραστείς στο παρελθόν και στο μέλλον। Στο πίσω και στο μπρος. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει απλώς να θυμάσαι . Πρέπει απλά να σταματήσεις γιατί θα σκοντάψεις ή θα σαβουριαστείς. Μόνο μπροστά. Αν κοιτάς πίσω, όλη η πορεία σου μέχρι να γυρίσεις και πάλι το κεφάλι μπροστά, είναι άκυρη. Σαν να μην έγινε ποτέ. Νιώθεις τα πόδια σου να πονάνε γιατί περπάτησες, δεν είναι ότι δεν περπάτησες αλλά φτάνεις να παρατηρείς τον κόσμο ΑΦΟΥ πρώτα τους έχεις προσπεράσει. Έχουν φύγει από τον δρόμο σου. Δεν τους κοίταξες καν. Κοιτούσες πίσω. Αχάριστε.<br /><br />Είναι κατασκευαστικό το θέμα….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-3561513093112335495?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-71423537485468638492010-03-07T09:45:00.002+02:002010-03-07T10:00:03.037+02:00Δεν με πειραζει που εισαι μακρια.<br />Δεν με νοιαζει που με χαζευεις μεσα απο φωτογραφιες αναρτημενες στις σελιδες "φιλοι φιλων" και εγω το ιδιο κανω δηλαδη. Μονο add δεν κανω.<br />Δεν με απασχολει που εχω να ακουσω την φωνη σου πανω απο 1,5 χρονο και που η τελευταια σου φραση ηταν " σ'αγαπαω ακομα ".<br />Δεν με ενοχλουν οι αναπαντητες με απόκρυψη που, απο αυτοαμυνα και μονο, ποτε δεν προλαβαινω να απαντησω. Τι να πω αλλωστε? παρακαλω? Αφου ξερω ποιος ειναι. Ευτυχως δεν περιμενεις ωρα. Το κλεινεις συντομα.<br /><br />Ξερεις τι με τρελαινει στην κυριολεξια??<br /><br />Ειχα πεισει τον εαυτο μου πως ολα αυτα ήταν ενα ψεμα. Και τα σάγαπω σου και οι αγκαλιες σου,εξυπηρετουσαν ολα μια βολη που δεν ησουν διατεθειμενος να εγκαταληψεις παρα μονο οταν εβρισκες κατι αλλο. Με λιγα λογια, ενιωθα σαν να ημουν για τα 4 τελευταια χρονια τουλαχιστον, η προσωπικη σου πουτανα.<br />Και να σου πω κατι, εφτασα στο σημειο, να ειμαι ok ακομα και με αυτο. για σενα.<br />κάποιες γαμημενες φορες ομως, μπαινει στο μυαλο μου μια απορια.<br /><br /><span style="font-size:130%;"><em>Αν, μια στο εκατομμυριο, εννοουσες τα μισα απο ολα οσα μου εχεις ποτε πει? Αν μια στο εκατομμυριο, ΤΑ ΜΙΣΑ , δεν ηταν ψεμμα?<br />Αυτο αυτοματως θα σημαινε οτι υπαρχω ακομα μεσα σου με τον ιδιο τροπο που υπαρχεις και εσυ μεσα σε μενα. Αισθανεσαι παρομοια με μενα.<br />ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΡΕΛΕΝΕΙ.</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-7142353748546863849?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-3782461138883932852010-02-26T11:45:00.001+02:002010-02-26T11:47:55.704+02:00Όταν δεν μπορείς να "κάψεις" αναμνήσεις, δεν δικαιούσαι να καίει φωτιά για σένα. Αυτό που μπορείς να κάνεις, είναι να ζητήσεις από κάποιον άλλον να τις κάψει για σένα. Κάποιον που κατάφερε να το κάνει ήδη με τις δικές του. Το θέμα όμως είναι το εξής.... ακόμα και αν κάψεις τις φωτογραφίες, και τα δώρα και τα γράμματα... πότε θα "καει" και η εικόνα- ανάμνηση τους από το μυαλό σου? 'Έχω κόλλημα με τα αναμνηστικά...αν και θυμάμαι ούτος η αλλιώς. Απλά τα κουβαλάω μαζί μου. Σκέφτηκα, αφού δεν τα έκαψα μέχρι τώρα, να μην τα κάψω... να τα αφήσω να ψιθυρίζουν τα δικά τους το βράδυ και να συνεχίσουν να με νανουρίζουν... ίσως και να τα μεταφέρω μακριά. Θα υπάρχουν αλλά τουλάχιστον, δεν θα τα ακούω.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-378246113888393285?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-95292894872631662010-02-23T13:17:00.001+02:002010-02-23T13:19:42.632+02:00Βιαζομαι λίγο.... ήρθα να σου πω οτι είμαι εδώ.... ήρθα πάλι....<br /><br />Πέρασε καιρός.<br /><br /><br />Μου έλειψε όλο αυτό....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-9529289487263166?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-90333810953016710212009-09-18T20:51:00.002+03:002009-09-18T21:40:39.613+03:00Με προκαλεί... συνέχεια όμως....<br />Κρατάει τα μάτια του καρφωμένα πάνω μου... στο σώμα μου...τα νιώθω ενώ κινούμε στο χώρο. Σαν να με μετράει... σαν να με φιλάει ( περισσότερο άγγιγμα με τα χείλη παρά φιλί)... νιώθω την ανατριχίλα...χαμηλά στο λαιμό μου... το νιώθω....<br />Με δαιμονίζει... με κάνει να σκέφτομαι διάφορα. Με κάνει να θέλω να τον προκαλέσω και εγώ... να παίξουμε για τη ρεβάνς...<br /><br />Δεν ήταν έτσι. τώρα έγινε. Σήμερα μόλις.<br /><br />Χώρισε. από το γάμο του. τον απάτησε εκείνη.<br /><br />Όχι. Δεν του άξιζε. "Παρθένος" άνθρωπος. Έτσι ήταν όταν τον γνώρισα. Τώρα... με προκαλεί....<br /><br />Δεν θέλω να το διακινδυνεύσω να χάσω αυτό που ήδη έχω. Και μαζί του αλλά και με τον Σ.<br />Δεν θέλω.<br /><br />Αλλά θέλω να "παίξω"....<br />Το θέλω απεγνωσμένα.... με έκανε σήμερα να είμαι σε εγρήγορση όλη την ώρα. Μου αρέσει. Η αδρεναλίνη στο κόκκινο..... ε, συνεργάτες είμαστε. Δεν είναι να παίζουμε με αυτά...<br />Ή μήπως παίζουμε?<br /><br />Δεν ξέρω...<br /><br />Πόσο θέλω όμως να "παίξω"... να , να , θυμηθω βασικά.<br /><br />Αυτό. Να θυμηθώ<br /><br />Πολύ ησυχία τελευταία ρε παιδί μου....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-9033381095301671021?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-62202417128933306382009-06-25T18:59:00.003+03:002009-06-25T19:56:15.395+03:00Είμαι στη δουλειά....<br />Κάθομαι πίσω από τον πάγκο της reception και μια κυρία μου ζητάει να πληρώσει το δωμάτιο.<br />Μου κάνει εντύπωση η σκοτεινιά στα ρούχα της. Παρ' όλα αυτά, χαμογελάει.<br />Ψάχνει να συμπληρώσει το ποσό με κάτι κέρματα. Βρίσκει μια μικρή ασπρόμαυρη φωτογραφία ταυτότητας.<br />΄Αλλάζει το πρόσωπό της. <br />Φεύγει το χαμόγελο. <br />Ξαφνιάστηκε πραγματικά. Μάλλον η θέση της ΄φωτογραφίας ήταν αλλού.<br />Άρχισε να κλαίει. Σιωπηρά όμως. εκείνο το βουβό το κλάμα....<br />Αυτά....<br /><br />Με συγκίνησε..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-6220241712893330638?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-65211621924207411992009-06-04T22:40:00.002+03:002009-06-04T23:10:15.894+03:00Είμαι σε ένα internet cafe. Πανικός... "Ο" πανικός! Πιτσιρίκια χαμένα σε παιχνίδια που μα το θεό, ποτέ μου δεν κατάλαβα, κάπνα, δυνατή μουσική να μην μπορείς να μιλήσεις, να μην μπορείς να ακούσεις... δεν είμαι σίγουρη να σου πω...<br /><br />Έχω σκεφτεί αμέτρητα πράγματα που θέλω να γράψω. Πριν έρθω.<br />Αυτή τη δεδομένη στιγμή, δεν μπορώ να ανακαλέσω κανένα...<br /><br />Πάντως, έτσι για να έχουμε να λέμε δηλαδή, όσο μπαίνει το καλοκαίρι, όλα γίνονται ακόμα πιο όμορφα. Φυσικά και μας χαιρετάει στη γωνία, η ησυχία του χειμώνα αλλά οκ... όμορφα είναι...<br /><br />Πολλή θάλασσα.... πολλά μπάνια, καινούργια δουλειά,καινούργιοι άνθρωποι... τι άλλο θες?<br /><br />ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΣ???<br /><br />Έχεις σκεφτεί ότι υπάρχουν άνθρωποι που απλά χρειάζονται κάτι... ένα θέμα να τους απασχολεί και να κρατάει ταυτόχρονα την ισορροπία.. έτσι, για να έχουν την δική τους, περίεργη και εγωκεντρική έννοια της ευτυχίας..?<br />Μπορεί να κάνω λάθος...<br /><br />Τι χρειάζεται για να κάνεις κάποιον άλλον άνθρωπο, ευτυχισμένο?<br />Αυτή είναι η απορία μου σήμερα... και κάτι άλλο, πόσο τρελός μπορεί να είσαι για να πιστεύεις ότι κάνοντας ένα άλλο πρόσωπο να αισθάνεται καλά, μπορείς να κλέψεις λίγη από την ομορφιά, την αίγλη της στιγμιαίας ευτυχίας?<br /><br />Πόσο τραγικό είναι να έχεις μπροστά σου, σαν συστατικά μιας εξωτικής συνταγής, όλα τα υλικά που νόμιζες ότι χρειάζονται σε σένα για να νιώσεις ευτυχισμένη, να κάνεις όλες τις μίξεις, όλες τις κινήσεις που υπαγορεύει η πολύπλοκη συνταγή που εσύ κάποια στιγμή του χρόνου επινόησες, αλλά τελικά, κάτι να κόβει και ακόμα και η γεύση που αυτό σου αφήνει, να μην σε ικανοποιεί....<br /><br />Σημαίνει ότι εξελίχθηκες?<br />Σημαίνει ότι μαθαίνεις?<br />Να παρηγορήσω τον εαυτό μου??<br /><br />Δεν ξέρω αν σε ρωτάω να μου πεις κάτι... δεν ξέρω αν ρωτάω εμένα να μου πω κάτι... δεν ξέρω τι ξέρω... ξεχνάω τι έμαθα.... ξεχνάω τον δρόμο που με έφερε εδώ αν και δεν τον χρειάζομαι ουσιαστικά αφού, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν θέλω να γυρίσω πίσω.<br /><br />Όταν ονειρεύεσαι ένα περίεργο τύπο εκδίκησης ,αλλά ακόμα και τότε δεν είσαι σίγουρη ότι ο άλλος την δικαιούται πραγματικά. Αναρωτιέσαι ακόμα μήπως τελικά, εσύ έφταιξες... αυτό σε κάνει κακό άνθρωπο? Μαλάκα μήπως??<br /><br />Το βρήκα... εγωιστή σε κάνει... νομίζω δηλαδή...<br /><br />Βγάζεις άκρη με αυτά που γράφω??<br /><br />Πόσα κύματα πρέπει να συναντήσεις στα ανοιχτά για να σου περάσει η ιδέα του πιθανού πνιγμού? Πόσα κύματα στα ανοιχτά πρέπει να συναντήσεις για να παραδεχθείς, ότι δεν μπορείς να ελέγξεις τα πάντα. Να δεχθείς ότι κάτι, είναι πιο δυνατό από σένα και να το σεβαστείς. Ίσως να σηκώσεις το κεφάλι σε μια τελευταία απόπειρα να επικοινωνήσεις με τον Θεό, να τον παρακαλέσεις να σε σώσει.... Πόσα κύματα??<br /><br />Αυτά.<br /><br />Τα λέμε....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-6521162192420741199?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-41670012724883534582009-04-30T11:53:00.002+03:002009-04-30T11:59:21.742+03:00Έτσι μου έρχεται να σε μεθύσω...<br /><br />Να κερνώ τα ποτά το ένα μετά το άλλο... Να γελάω και να σε κοιτάω στα μάτια. Να γελάς και εσύ και τα χρώματα σου να αλλάζουν σιγά σιγά. Να ροδίζει το πρόσωπο σα να σε βλέπει ο ήλιος και να πίνεις το αγαπημένο σου, που μοιάζει με νερό.<br /><br />Έτσι μου έρχεται να αρχίζω να φωνάζω εγώ, όλα όσα δεν λες από φόβο και από πείσμα.<br />Έτσι να τα φωνάζω εγώ... με φόβο και με πείσμα.<br /><br />Αλλά πάλι... φοβάμαι.<br /><br />Τα λόγια μεθυσμένου, όσο κι αν θες να τα ακούσεις, μετράνε άραγε για αλήθεια?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-4167001272488353458?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-80383161280775713882009-02-19T13:34:00.003+02:002009-02-19T14:01:04.766+02:00Χάθηκα ε?<br />Δίκιο έχεις...χάθηκα.Και από εδώ και γενικά, χάθηκα...<br />Υποτίθεται, κάνω ακριβώς αυτό που θέλω... δεν υποτίθεται.. αυτό κάνω.<br />Δουλειά δεν έχω... δεν αναχώνομαι.. θα βρω. Πάντα έβρισκα<br />Εδώ όλα κινούνται σε δυο ταχύτητες.. αργά ή πολύ αργά.. Ωραία είναι...<br />Πάλι δεν έχω χρόνο να πω πολλά και θέλω να πω τόοοοσα...<br />Ερωτευμένη, τρελή, πεισματάρα, αλλοπαρμένη, αυτή είμαι ακόμα. Δεν άλλαξα. Δεν ξέρω αν ήθελα ποτέ να αλλάξω. Πάντως προσπάθησα. Ω ναι... Προσπάθησα να χαλαρώσω,να αφαιθώ, δεν το 'χω... Λυπάμαι...<br /><br />Πάντα στη τσίτα θα είμαι. Πάντα θα τραβάω τις λέξεις από τα μαλλιά μέχρι να σημαίνουν αυτό που θέλω... Πάντα θα χαμογελάω με εκείνους που με νομίζουν χαζή.<br />Πάντα θα τραγουδάω μια ροκ, μια τσιφτετέλια. Πάντα θα φεύγω. Πάντα θα επιστρέφω.<br />Θα επιστρέψω.. αλήθεια.<br /><br />Ήθελα κάτι να πω και για τις σχέσεις... ξέρεις τελευταία, νόμιζα ότι εγώ κάνω κάτι λάθος... ότι εγώ δεν μπορώ να αφεθώ γυμνή από όπλα μπροστά στον έρωτα. Λάθος έκανα. Εκείνος δεν μπορεί... Οι ανασφάλειες του, είναι μεγαλύτερες από τις δικές μου.. οι φόβοι του, η επιμονή του, η ανοχή του... όλα... μεγαλύτερα από μένα. Το ήξερα, δεν το ήξερα? Αλλά να... νόμιζα.. νόμιζα ... ότι εγώ έκανα κάτι λάθος...<br />Ίσως τελικά να έκανα. Να που πίστεψα και εγώ στους πρίγκιπες που έκραζα... <br />Μια φορά μόνο... μια φορά και δεν ξέρω πότε θα συνέλθω... περίεργο πράγμα η βαρύτητα. Αν λείψει για λίγο, πετάς ψηλά. Όταν επιστέψει, το κάνει απότομα και έτσι, πέφτεις από ψηλά....<br /><br />Μετά από αυτό με ρωτάω... Έχεις βρει τελικά πρίγκιπα?<br />Μετά από αυτό μου απαντάω... Ναι, Έχω βρει κάποιον πρίγκιπα. Πολύ ρεαλιστή για να παραδεχτεί τη φύση του αυτή. Πολύ ρομαντικό όταν αφεθεί. Πολύ εγωιστή για να μου στείλει ένα μήνυμα και να μου πει αυτά που αισθάνεται... (κολλάει αυτό... σαν την ιλαρά..) Πολύ μακριά μου... πολύ κοντά μου ταυτόχρονα... <br />Πολύ μακριά πάντα... αεροδρόμια, λιμάνια, σταθμοί ταξί είναι η αφετηρία κάθε προγραμματισμένης μας συνάντησης... μια στο τόσο, να μην ξεχνιόμαστε... σου έχω ξαναπεί για αυτόν και το αεροδρόμιο... δε βαριέσαι...<br />Πρίγκιπες και παραμύθια... κάθε βράδυ στην αγκαλιά σου να σε νανουρίζουν μα τόσο, τόσο μακριά που τα χάδια και τα αισθήματα ξεφτίζουν στο δρόμο από την κούραση...<br /><br />Θα ξανάρθω... σαν να νιώθω λιγάκι καλύτερα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-8038316128077571388?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-89673235356313539172008-12-05T16:52:00.003+02:002008-12-08T17:57:04.377+02:00Κανονικά, τώρα λέμε "Άντε και καλά Χριστούγεννα" ε??<br />Πάλι εκτός κλίματος είμαι η ρουφιάνα...<br />Ξέρεις... σκεφτόμουν...<br /><br />Διαβάζω ένα βιβλίο.. "Η Τέχνη Της Σαγήνης". Ενδιαφέρον. Πράγματα που ήδη ξέρεις λίγο πολύ, τα δένει μεταξύ τους και σου δείχνει τον τρόπο να χρησιμοποιείς τα χαρίσματα σου, για να πετύχεις στόχους μέσα από τα πολλά (και επικίνδυνα μερικές φορές) παιχνίδια του μυαλού (του δικού σου ή των άλλων). Καλή δουλειά, αναγνώριση από τους γύρω σου, σεβασμό, μέχρι και πως να κερδίσεις έναν άλλον άνθρωπο... κοινώς να βγάλεις γκόμενο.... Ότι ενδιαφέρει τον καθένα.<br />Σε κάποιο σημείο του, λέει.. Καμία μορφή σαγήνης, δεν μπορεί να ολοκληρωθεί αν δεν υπάρξει κάποιο μικρό πρόβλημα. Είναι το λίπασμα. Αν δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, θα πρέπει να δημιουργήσεις εσύ ένα.<br /><br />Και έρχομαι και αναρωτιέμαι.... άντε και τα φτιάχνεις όλα όπως ακριβώς τα θέλεις... άντε και ( στην περίπτωση του γκόμενου) σε ερωτεύεται σφόδρα. Άντε και κρέμεται από τα χείλη σου ο Χριστιανός. Άντε και δημιουργείς τα ψεύτικα εμπόδια και καπάκι τα ξεπερνάς κιόλας. Και είσαι τώρα για να ανακεφαλαιώνουμε... σε σχέση θέλεις να μας πεις????<br /><br />Δηλαδή, συγνώμη αλλά είναι σχέση αυτό????<br />Εγώ είμαι τρελή? Ο κόσμος δηλαδή βολεύεται να ζει σε ένα ψέμα? Όσο μεγάλη και να ήταν η ανάγκη σου να τον έχεις αυτόν τον άνθρωπο, τώρα είσαι ευτυχισμένη ας πούμε?? Όχι για να καταλάβω δηλαδή....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-8967323535631353917?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-67708076102769394442008-11-01T00:22:00.005+02:002008-11-01T01:49:03.401+02:00Χαχαχα....<br /><br />Θυμάσαι που το ζήταγες?<br />Θυμάσαι που το μείωνες συνεχώς, λες και ήταν <span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><em><strong>ευχή και κατάρα?</strong></em></span> Λες και ήταν για όλους τους άλλους, μα όχι για σένα?<br />Θυμάσαι τα βράδια που έκλαιγες?<br />Θυμάσαι που το έκρινες.. που το έλεγες χαζό και ανώφελο??<br />Τότε που το έψαχνες στις λάσπες κρύων κρεβατιών?<br />Που βιαζόσουν να το βρεις μόνο και μόνο για να το <span style="font-size:180%;color:#cc33cc;">ακυρώσεις</span> ?<br />Ποια?? Εσύ... η Λυδία η έμπειρη. Η Λυδία η δυνατή. Η Λυδία που δεν μπορεί να της πουλήσει έρωτα κανένας... γιατί, ο έρωτας είναι πράγμα ιερό... και δεν είναι για να προφέρετε από στόματα που το μόνο που ξέρουν, είναι να προφέρουν λέξεις των οποίων τη σημασία αγνοούν...<br />Θυμάσαι ένα βράδυ, κάτω από τα αστέρια, που μιλούσες και μιλούσες και ζητούσες από κάποιον πιο μεγάλο, να σου δώσει απαντήσεις? Και εκείνος σε άκουγε.. το θυμάσαι κούκλα μου? Εκείνο το τελευταίο που σου είπε το θυμάσαι ή μήπως η περίσσια σιγουριά σου, σε έκανε να το λησμονήσεις???<br /><br />Δυο κουβέντες όλες και όλες, σαν προφήτης της νύχτας, φίλος των αστεριών... σαν να ήταν άλλος που πρόφερε εκείνες τις λέξεις... σαν να τις άκουσε ο Θεός που ενώνει τις καρδιές... ο Θεός που βαρέθηκε να τον βλαστημάς και δανείστηκε φωνή από τη δική του μόνο και μόνο για να σου απαντήσει...<br /><br /><span style="font-size:180%;color:#33ff33;"><em>"Αυτό που περιμένεις, θα έρθει. Το μεγάλο, το ένα, το θαύμα και η δύναμη μαζί, θα έρθει. Η μαγκιά, είναι να επιτρέψεις στον εαυτό σου να το ζήσει... να μην το χαραμίσεις. Να μην το φοβηθείς..."</em></span><br /><br />Τα θυμάσαι αυτά?<br />Ξεχνάς??<br />Μπα... όχι... δεν είσαι τέτοιο κορίτσι... μόνο να αμφισβητείς ξέρεις καλά...<br /><br /><br />Με τα πολλά ... νομίζω ήρθε ... και τώρα ψάχνω το κουράγιο, σαν άνθρωπος βλάσφημος να σώσω ότι προλαβαίνω... και την καρδία μου και την περηφάνια μου.<br />Γιατί τις είπα τις κουβέντες και τις θυμάμαι.<br /><br />Ναι, το θυμάμαι...<br /><br />Μάλλον δεν θα τον κρατήσω τούτο το λόγο μου...<br /><br />"<span style="color:#cc33cc;">Στον Έρωτα</span>" λέει " <span style="color:#cc33cc;">και στον πόλεμο, όλα επιτρέπονται...</span> "<br /><strong><span style="font-size:180%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:180%;">Δικαιολογίες....</span></strong><br /><strong><br /></strong>Δικαιολογίες μιας ψυχής κουρασμένης... μιας γυναίκας που νόμιζε πως μπορεί να καταφέρει τα πάντα... και μπορεί, δεν λέω... τα πάντα... τα πάντα εκτός από αυτό, που κάνει την καρδιά της να χτυπάει σε ρυθμούς αλλιώτικους... καινούργιους... όχι στεναχώριας. Όχι απογοήτευσης. Όχι πόνου μα χαράς....ευτιχίας...έρωτα...<br />...<br /><br /><br />Άντε να συνηθίσεις.. :P<br /><br />Υ. Γ. Μου λέιψατε... τα κείμενα σας, εσείς... χωρίς να σας γνωρίζω με την πραγματική σημασία της λέξεως... μα αλήθεια... Τι παραπάνω να ξέρεις για κάποιον?? Η αλήθεια του καθενός, εδώ είναι.. μασκαρεμένη με ένα ψεύτικο όνομα, νομίζει πως κρύβεται...<br />Είμαι καλά. Πολύ καλά. Δεν λείπει τίποτα, δεν περισσεύει τίποτα. Μια περίεργη ολοκλήρωση. Ελπίζω να χαμογελάτε. Στα όμορφα, στα άσχημα, να χαμογελάτε.... όπως είπε και ένας Έλληνας ηθοποιός... "Η μέρα της κρίσης, δεν έφτασε ακόμα!"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-6770807610276939444?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-23762255715850799112008-09-19T20:38:00.005+03:002008-09-19T21:03:45.368+03:00Πέρασε ένας ολόκληρος μήνας ε??<br />Πέρασε,πέρασε.... και μένα μου πέρασαν οι φρίκες... σχεδόν δηλαδή....<br />Και η λόξα με την απομόνωση μου πέρασε... ίσως γιατί απομονώθηκα..<br />Και η Αθήνα μου πέρασε... σε άλλη γη, σε άλλα μέρη είμαι.......<br /><br />Θυμάσαι που σου έλεγα ότι από μικρή, η λέξη ΦΕΥΓΩ ήταν η αγαπημένη μου??<br />Το κάνω στις καλές, το κάνω και στις δύσκολες, το έκανα και τώρα. Είναι στη φύση μου, έλεγε η φιλενάδα μου... και τώρα το λέει δηλαδή..<br /><br />"Εσύ θα φεύγεις και εγώ θα περιμένω πάντα... γιατί σε αγαπάω. Για αυτό" Το ήξερε εκείνη πριν το μάθω εγώ...<br /><br />Το παίξαμε δυνατές μέχρι το τέλος. Δεν μπορώ να πω! Εγώ έλεγα μαλακίες να περνάει η ώρα και να σπάσει εκείνη η κρύα ατμόσφαιρα στα ΚΤΕΛ. Ο Γιώργος με κοίταγε. Μια εμένα και μία την Πόπη και η φιλενάδα μου, το έπαιζε ότι δεν τρέχει τίποτα.... έτσι για χαβαλέ κουβαλάγαμε 5 βαλίτσες στον Κηφισό...<br />Ε... μετά φορτώσαμε τα πράγματα, αγκαλιαστήκαμε, ξαναγκαλιαστήκαμε, κλάψαμε και μπήκα στο λεωφορείο..<br /><br />Αν με πόνεσε κάτι, από όλη αυτή την αλλαγή, δεν είναι ότι άφησα πίσω φίλους και γνωστούς και σπίτι και δουλειά και οικογένεια και γκόμενο και πήγα στου διαόλου τον κώλο...<br /><br />Με πόνεσε αυτό που είδα από το κάθισμα 4 του πούλμαν.... Στη γωνία, που υποτίθεται δεν είχα ορατότητα, έγειρε η Πόπη στον ώμο του και εκείνος την πήρε αγκαλιά και την παρηγορούσε... Προσπαθούσε να φανεί δυνατή για μένα, σε μένα. Προσπαθούσε να σεβαστεί τις επιλογές μου και να με αγαπήσει με αυτές και για αυτές. Ακόμα και αν την κρατούσαν μακρυά μου. Όπως και θα την κρατήσουν άλλωστε. Κανένας άλλος δεν το έχει κάνει αυτό για μένα.<br /><br />Λυπάμαι που το λέω, μα πιο πολύ, λυπάμαι που το συνειδητοποιώ.. Είμαστε σαν αδελφές,συνηθίζω να λέω .... μα ακόμα και οι αδελφές μου, δεν .... δεν αντέδρασαν έτσι....<br /><br />Εγώ, μπορώ να νιώσω έτσι για κάποιον? Με την φυγή κάποιου?<br />Αναρωτιέμαι....<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />Μόνο για εκείνη...<br />Καταλήγω.<br /><br />Κάποιοι, όταν ανακοίνωσα την απόφαση μου, με ρωτούσαν αν σκοπεύω να μείνω για πάντα εκτός. Εκτός Αθήνας δηλαδή.<br /><br />Το για πάντα είναι σχετικό.... δεν έχει αρχή... δεν μπορείς να το καθορίσεις στο παρόν σου, δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ποτέ. Ας μην το επιδιώξεις .... δεν στο προτείνω...<br /><br />Όταν αφήνεις τον εαυτό σου, να στηρίζετε στο για πάντα, να δουλεύει με δεδομένα που μόνο για πάντα δεν μπορούν να διαρκέσουν, το μόνο που θα καταφέρεις, είναι να πληγωθείς... και αυτό, θα είναι για πάντα.<br /><br />Για όσο μου αρέσει λοιπόν. Για όσο αναπνέω. Για όσο έχω λόγο να με κρατάει εδώ... Μπορεί και για πάντα μα δεν υπόσχομαι... μόνο ελπίζω.... Ας είναι εδώ το για πάντα μου.<br /><br />Θα μιλάμε πιο σπάνια.... μα θα μιλάμε.... να είστε καλά... στο τώρα σας, στο μετά.... μακάρι στο για πάντα.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-2376225571585079911?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-66400863921561257232008-08-19T11:31:00.006+03:002008-08-19T12:56:49.475+03:00Στον κόσμο του! Στην καρακοσμάρα του ο τύπος!<br />Ήρθε μια μέρα, μεσημέρι πρέπει να ήτανε, και έπεσε στα πόδια της. Αγκάλιασε τα γόνατα της και της είπε πως θέλει να είναι καλά, <strong>εκείνη</strong> πρώτα. Πως θέλει <strong>εκείνη</strong> να χαμογελάει. Πως θα την περιμένει όσο χρειαστεί, μέχρι να αποφασίσει. Πως, μια μόνο φορά χρειάζεται να φωνάξει το όνομα του, όποτε κι αν είναι, όπου κι αν είναι και εκείνος θα έρθει να μοιράσει τη ζωή του στα δύο.<br /><br />Το σκέφτηκε εκείνη, πήρε τον χρόνο που της έδωσε και έστρωσε τον δρόμο τους. Τον κοινό τους δρόμο. Ξεμπέρδεψε με τις εκκρεμότητες και τα λάθη και πήγε να του μιλήσει.<br /><br />Και η απάντηση ακαθόριστη... Και ναι, αλλά ξέρεις, δεν γίνετε από την μια μέρα στην άλλη και ναι αλλά εγώ δεν έχω τελειώσει αυτά που θέλω να ζήσω...<br /><br />-Και για πότε το βλέπεις παλικάρι μου? ρώτησε εκείνη.<br />-Και δεν είμαι έτοιμος και θα δούμε...<br /><br />Αμ δε τον ήξερε? Γράψιμο ήθελε. Αν τον έγραφε, έτρεχε και την παρακαλούσε. Με το που το έπαιρνε απόφαση εκείνη, τα γύριζε τούμπα ο κύριος. Ναι μεν αλλά.<br /><br />Έτσι μου 'σαι πασάκο μου? Έκοψε τα πολλά τηλέφωνα. Δεν απαντούσε στα δικά του με την πρώτη. Και να οι καφέδες. Και να τα ξενύχτια και μα που είσαι και τι κάνεις... και να σου ο κυριούλης να παρακαλάει πάλι. Μέσω τηλεφώνου αυτή τη φορά γιατί , χαζός δεν είναι. Όποτε δεν τον έπαιρνε, ήξερε να σου την κάνει γυριστή τη δουλειά!<br /><br />-Νιώθω έτοιμος τώρα.<br />-Τι μας λες? Έτσι ξαφνικά το έπαθες ή το έχεις μέρες αυτό?<br />-Με δουλεύεις?<br />-Γιατί, εσύ τι με κάνεις?<br />-Σοβαρά μιλάω... Ξεκαθάρισα μέσα μου,ωρίμασα και είμαι έτοιμος για μια ζωή μαζί σου!<br />-Ξάπλω και θα σου περάσει, δεν είναι τίποτα! Βάλε και την μανούλα σου να σου κόψει βεντούζες και αύριο θα είσαι περδίκι! Θα μπορείς να κάνεις όλες τις στάσεις του Κάμα σούτρα με τις τσουλάρες που κυκλοφορείς! Άσε με εμένα αγορίνα μου, θα βρω το δρόμο μου! Κανείς δεν χάνετε σε τούτη τη παλιοζωή!<br />-Ρε άσε και η άμυνα-χιούμορ, δεν πιάνει σε μένα. Σε θέλω λέμε. Εσένα θέλω! Εσένα μόνο... Είμαι έτοιμος να αναλάβω οποιεσδήποτε ευθύνες... Άσε που μου έλειψες πολύ... πόσο καιρό έχω να σε δω?<br />-Μάλιστα... είσαι έτοιμος να αναλάβεις οποιεσδήποτε ευθύνες ε?<br />-Ναι! Τι λέμε τόση ώρα...<br />-Είσαι σίγουρος είπες αυτή τη φορά?<br />-Ναι.<br />-Χίλια τα εκατό?<br />-Ναι, ναι, ναι, ναι!<br />-Ωραία γιατί είμαι 5 εβδομάδων έγκυος. Είπα να μη στο πω που δεν είχες αποφασίσει ακόμα και να το μεγαλώσω μόνη μου αλλά, αφού είσαι τόσο σίγουρος... ορίστε..<br />-<strong><span style="font-size:180%;">.....</span> </strong><br />- Είπες κάτι?<br />-Δικό μου είναι?<br />-Ρε σάλτα και γαμήσου! Που τολμάς να αμφιβάλεις κιόλας! Άντε και γαμήσου, που με έχεις στο δούλεμα και περιμένεις κιόλας να κάτσω Πηνελόπη, να πλέκω τα προικιά μου να σε περιμένω.. Εγώ ρε μαλάκα, θα πηδιέμαι με τους μνηστήρες αλλά μην τρελαίνεσαι, ποτέ δεν θα το μάθεις! Άντε και γαμήσου που νομίζεις, ότι μπορείς να παίζεις με την ψυχολογία μου όποτε σου καυλώσει... Άντε και γαμήσου γενικώς, γιατί βαριέμαι να στα βάλω στη σειρά τώρα. Άκου ρεμάλι τι θα σου πω και βάλτο καλά στο μυαλό σου... Σε αγαπάω ρε!!! Εσένα! Τηλέφωνο θα πάρεις ξανά, μόνο και αν κάποια στιγμή καταφέρεις να κάνεις εμένα προτεραιότητα και κατά συνέπεια <strong><span style="font-size:180%;">εμάς</span></strong> και αφήσεις τον εαυτό σου δεύτερο! Μπορείς, έχει καλώς ... Όχι? Δεν πειράζει. Μην μου χαλιέσε! θα γίνεις μια ανάμνηση σούπερ ουάου! Άντε τώρα, κλείσε ... Και πού 'σαι, πριν πάρεις ξανά τηλέφωνο, ρώτα τον εαυτό σου, πως θα αντιδρούσες αν πραγματικά ήμουν έγκυος...<br />-Καληνύχτα...<br /><br />Μου τα έλεγε χθες στο τρένο, ο Βαγγέλης. Έξι ώρες από Θεσσαλονίκη Αθήνα, μες στη νύχτα, γλώσσα δεν έβαλε μέσα του! Κατέβαινε Αθήνα να την βρει, να τα πούνε από κοντά. Τι θα της πει, δεν έχει αποφασίσει ακόμα ούτε ο ίδιος... Μόνο να, σα να είδα στα μάτια του πως ξέρει τώρα τις αδυναμίες του. Πως μπορεί να κάνει ένα βήμα πίσω και να τον οδηγήσει εκείνη, που τα βήματα της, είναι πιο σταθερά. Τα δικά του, άτσαλα όπως είναι, δεν θα τους πάνε μακριά... Πάλι καλά που το αναγνωρίζει δηλαδή! Ε τι τραβάμε τα θηλυκά! :P Αλλάξαμε και τηλέφωνα να μου πει τι θα γίνει, να του ξεπληρώσω και το ξενύχτι που του χρωστάω... που με έκανε να έρθω κατευθείαν στη δουλειά, το ρεμάλι!! Θα τα διαβάζει τώρα και θα γελάει, αλλά την άδεια να τα γράψω, μου την έδωσε.<br />-Μόνο σήριαλ μη με κάνεις <em><span style="font-size:85%;">μου είπε</span></em> γιατί, ο μόνος τίτλος που θα ταιριάζει θα είναι "Ο Μαλάκας" ή το άλλο, το καλύτερο... "Πως να χάσετε τη γυναίκα της Ζωής σας, μέσα από τα χέρια σας"<br />-Ρε καλό μου παιδί, από ότι μου λες, η κοπελιά σε έχει τρελάνει στο μπινελίκι...<br />-Ναι ρε συ, αλλά για πες μου, άδικο έχει?<br /><br />...ε και με αποστόμωσε. Λέει πως, αν δεν υπήρχε η Αρετή στη ζωή του, ακόμα θα έπαιζε με τουβλάκια. Τόσο πολύ άστατος και ανώριμος, πιστεύει πως είναι ώρες ώρες.<br /><br />- Με βάζει κάτι γκάζια ώρες ώρες και έρχομαι στα ίσια μου.<br /><br />Τελικά, όταν υπάρχει αγάπη στην αγνή μορφή της, έστω και βαθιά κρυμμένη στις καρδιές, όλα γίνονται! Περπάτα και κοίτα μπροστά, σαν να μην πρόκειται ποτέ να τελειώσει ο δρόμος που πήρες. Και ανηφόρες θα δεις και κατηφόρες μα τα καλύτερα και πιο αφελή, είναι τα ποτάμια. Νομίζουν ότι σου κόβουν το δρόμο....<br /><br />Και ένα τραγουδάκι που του έβαλα να ακούσει και μετά κρατούσε πατημένο το repeat!<br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Is20Bfaq2J0&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Is20Bfaq2J0&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-6640086392156125723?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-70313004561514645292008-08-14T17:03:00.004+03:002008-08-14T18:57:37.654+03:00Καθισμένος σε ένα από τα μικρά τραπεζάκια του καφενείου, έπινε το ουζάκι το μεσημεριανό που λένε εδώ στη Μεσσηνία, μαζί με κάνα δυο ακόμα 25άρηδες φίλους του.<br /><br />"<span style="color:#009900;"><em>Φυσάει. Είναι ο καιρός έτσι χάλια τελευταία. Οι ελιές δυσκολεύονται να κρατήσουν τους καρπούς τους. Τόσο δυνατά, φυσάει φέτος. Με βλέπω να μη χρειάζομαι τελικά εργάτες για το ράβδο. Μόνος μου θα τα καταφέρω μια χαρά. Αν βρω δηλαδή, καρπό να μαζέψω έτσι όπως το πάει τούτος ο Οκτώβρης. Δε κοτάμε ούτε από το καφενείο να βγούμε. Και που να πάμε δηλαδή... Στα κτήματα, θα μας πάρει και θα μας σηκώσει ο άνεμος!</em></span>"<br /><br />- <strong>Μα το θεό ρε Παντελή, τέτοιο πράμα δεν έχω ξαναδεί και κοντεύω 6 χρόνια στο χωριό.</strong><br />- <strong>Μικρός είσαι Πέτρο. Έχουν πολλά να δουν τα μάτια σου.</strong> <em>είπε ο καραφλός, σχεδόν, καφετζής και χώθηκε ξανά πίσω από τον πάγκο του.<br /></em><br />- <strong>Ει, Παντελή, πιάσε ένα ουζάκι ακόμα, να πιούμε με τα παιδιά και να φύγω. Περιμένω κόσμο σήμερα από Αθήνα.<br /></strong><br />Ήπιε το ούζο και σηκώθηκε να φύγει για το σπίτι.<br /><br />-<strong>Άντε, καλό μεσημέρι παιδιά!</strong><br />-<strong>Τους χαιρετισμούς μας στη Πριγκιπέσα, Πέτρο. Να μας την προσέχεις!</strong> <em>πετάχτηκε ο Νίκος από την διπλανή παρέα.<br /></em><br />Τον κοίταξε στα μάτια και χαμογέλασε.<br /><br />-<strong>Θες αλήθεια, να της τα μεταφέρω αυτά Νικόλα?</strong> <em>έκλεισε το μάτι, σε ένα Νίκο κόκκινο από ντροπή και με ένα δυνατό <strong>"Γειααα"</strong> άφησε τον χώρο.</em><br /><br /><em><span style="color:#009900;">Α ρε αδερφή, τι τους έχεις κάνει και είσαι σε ολονών τα όνειρά? Γέλασε με τις σκέψεις του και πήρε να καλωσορίζει τον Τάσο, που μόλις έφτασε από Αθήνα. Τον "ΕΝΑ" της αδελφής του. Υπήρξε για τον Πέτρο, μεγάλος αδελφός και καλός φίλος και προστάτης και δάσκαλος και από όλα! Τον καιρό που ήταν ακόμα στην Αθήνα. Τον καιρό που ακόμα είχε σχέδια για την Πριγκιπέσα και εκείνη για τον Τάσο. Αγάπη μεγάλη υπήρχε και ακόμα υπάρχει δηλαδή αλλά... αλλά σχεδόν 5 χρόνια έχουν να δουν ο ένας τον άλλο. Εγωισμός. Αν ο Τάσος πάντως, δεν έκανε το βήμα να έρθει να τους δει στο χωριό, η Πριγκιπέσα, δεν θα έριχνε τα μούτρα της με τίποτα. Τι θηλυκό! Να χτυπάει το κεφάλι της στον τοίχο από την ανάγκη κάποιου και παρόλα αυτά, να μην κάνει το παραμικρό. Μόνο να σιάνει τα μαλλιά της, να μην καταλάβει κανείς πως κοπανιότανε στους τοίχους.<br /></span></em><br />Τον έμπασε στο σπίτι και του έδειξε το δωμάτιο του. Μόνο αφού τελείωσαν το φαγητό με τη μάνα και τις άλλες 2 αδελφές του Πέτρου, τόλμησε ο Τάσος να αναφέρει την Πριγκιπέσα. Γέλασε κρυφά ο Πέτρος μέσα του και του απάντησε πως θα την βρούνε το βράδυ σε ένα ταβερνάκι- στέκι τους. Είναι ακόμα στη δουλειά.<br /><br /><br />Ο άνθρωπος, σχεδόν είχε γδάρει τα καθίσματα του αυτοκινήτου από την ανυπομονησία. Τσιτωμένος καθόταν στη θέση του συνοδηγού και ο Πέτρος τον κοιτούσε και δεν το πίστευε...<br /><br />- <strong>Χαλάρωσε ρε μαλάκα και θα μου χαλάσεις το αμάξι! Δε μου λεγες, να πάρω το αγροτικό καλύτερα???</strong><br /><br />Χαμογέλασε απολογητικά και πήρε τα χέρια από το κάθισμα, ο Τάσος.<br /><br />Στεκόντουσαν έξω από το μαγαζί και όταν άκουσε το γέλιο της από μέσα,πάγωσε. Μπήκε μπροστά ο Πέτρος και άνοιξε την πόρτα.<br /><br />Μια παρέα με 5 περίπου άντρες καθόταν γύρω της. Εκείνη φορούσε ένα μαύρο φόρεμα. Τα μαλλιά της λυμένα, να καλύπτουν την πλάτη μέχρι χαμηλά τη μέση, φώτιζαν το δωμάτιο. Τα μαλλιά και τα μάτια της. Και το χαμόγελο. Ναι, και το χαμόγελό της. Έπαιζε μουσική λαϊκή και κάποιος από το βάθος φώναξε <strong>"Σπάστα Πριγκιπέσα μου!"</strong><br /><br />Εκείνη τράβηξε μια τζούρα από το τσιγάρο της και το έδωσε σε εκείνον που καθόταν δίπλα της να το κρατά. Σηκώθηκε αργά και έπιασε μια γωνία από το τραπεζομάντιλο. Περπατούσε αργά και τόσο, μα τόσο ερωτικά προς την πίστα, με τα ποτήρια και τα πιάτα να σπάνε πίσω της, καθώς κρατούσε ακόμα εκείνη την γωνία από το τραπεζομάντιλο. Τόσο φυσικό και για κείνη μα και για τους άλλους... σαν να το έκανε κάθε μέρα... όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω της... κυρίως στις μαύρες της ,τις γόβες που πατούσαν τα γυαλιά ....<br />Ξεκίνησε το τραγούδι και εκείνη άφησε το το κομμάτι ύφασμα. Άρχισε να χορεύει....γυναίκα τραγουδάει, γυναίκα χορεύει.<br /><br />"Μέχρι να γίνουμε άγγελοι, να βγάλουμε φτερά"....<br /><br />Όλο το μαγαζί να την κοιτάζει... εκείνη με τα μάτια κλειστά, να κινείται σε ρυθμούς που ο Τάσος ποτέ δεν την είχε δει να κινείται. Με μια απλότητα και έναν αισθησιασμό πρωτόγνωρο... Ο χώρος γεμάτος από την ουσία της. Είχε μείνει αποσβολωμένος να κοιτάζει μια γυναίκα που έμοιαζε με κάποια... έμοιαζε με την Ελένη... την Ελένη του, μα όλοι τη φώναζαν Πριγκιπέσα..<br /><br />Ο Πέτρος τον κοιτούσε να κοκκινίζει και να τα έχει χαμένα. Έσκυψε στο αφτί του και του είπε..<br /><br />- <strong>Άκου αδελφέ, το ξέρεις πως είναι γυναίκα όμορφη και άνθρωπος καλός... όταν ήρθαμε εδώ, όλοι την αγάπησαν. Μέσα στα 6 αυτά χρόνια, μου την έχουν ζητήσει, 32 από τα πιο καλά και πιο πλούσια παιδιά της περιοχής. Σε όλους είπε όχι. Για αυτούς εδώ ,που την κοιτάνε, εσύ δεν είσαι ο Τάσος, είσαι ο "ΕΝΑΣ". Ναι, ναι, έτσι σε ξέρουν. Κάθε που μου τη ζήταγαν, πήγαινε η Πριγκιπέσα και τους έπιανε και τους μιλούσε και έλεγε σε όλους τα ίδια. Αυτά..</strong><br /><em><span style="color:#33cc00;">" Καλός είσαι και καλός άντρας θα γίνεις, όχι όμως για μένα. Μια οικογένεια για να πετύχει θέλει υποχωρήσεις και κατανόηση και αυτό σημαίνει αγάπη. Εγώ, έτσι, μόνον "ΕΝΑ" άντρα αγάπησα και άλλον δεν θα αγαπήσω αρκετά, για να μπορώ να του δώσω αυτά που μια οικογένεια χρειάζεται. Σε θέλω ευτυχισμένο και δεν μπορώ να σε κάνω."</span></em><br /><strong>Μετά από τις 5 πρώτες απορρίψεις,</strong> <em>συνέχισε ο Πέτρος</em><strong>, της το κολλήσανε και έμεινε. Πριγκιπέσα. Όχι σαν εκείνες τις ακατάδεχτες τις ψυλομύτες, μα σαν εκείνες που στέκονται στα ψηλά των κάστρων παραθύρια και ενώ θέλουν να κατέβουν να αγγίξουν τον Πρίγκιπα, δεν μπορούν γιατί, πόρτες ο Πύργος δεν έχει. Τέτοια Πριγκιπέσα και η Ελένη μας, στον πύργο που μόνη της έφτιαξε για εκείνη...<br /></strong><br />Ο Τάσος έκλαιγε και το τραγούδι τελείωσε και εκείνη γύρισε προς το μέρος τους και τον κοίταξε στα μάτια και το μαγαζί έναν ψίθυρο έβγαζε... ο "Ένας" ο "Ένας" και εκείνη τον πήρε αγκαλιά όπως παλιά και του χάιδεψε τα μαλλιά και του ψιθύρισε <strong><em><span style="color:#33ff33;">"Καλωσήρθες"...</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#33ff33;"></span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#33ff33;"></span></em></strong><br /><span style="color:#33cc00;">ΥΓ. Ελπίζω να είστε όλοι πολύ πολύ καλά! Να περνάτε καλά, να κάνετε μακροβούτια και να χαμογελάτε! Όπως θα καταλάβατε, έχω γυρίσει στην προσχολική ηλικία :P Παραμυθάκια λοιπόν, να γιάνουν οι πληγές... ελπίζω μέχρι να χρειαστεί να επανέλθω στους κανονικούς μου ρυθμούς, να έχω συνέλθει! Πέρασα βλέπετε από την τελευταία ανάρτηση πολλά...:P<br />Σας ευχαριστώ για τα σχόλια και τις επισκέψεις. Όλους! Επίσης υπόσχομαι να σας επισκεφθώ με την πρώτη ευκαιρία...<br />Φιλιά σε όλους! Από τα δικά μου, τα τρελά, τα αλλοπαρμένα... Να είστε καλά! </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-7031300456151464529?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-13541416088660903192008-07-29T12:50:00.004+03:002008-08-06T10:10:14.126+03:00Ξέρεις τι φοβάμαι?<br />Φοβάμαι να γράψω αυτά που σκέφτομαι. Φοβάμαι και να τα πω. Φοβάμαι να μου πεις εσύ, αυτό που ήδη ξέρω. Φοβάμαι τις αποφάσεις που περιμένουν να παρθούν και δεν σταματάνε να χτυπάνε τις πόρτες του μυαλού μου, τις πιο άκυρες, τις πιο ακατάλληλες ώρες.<br />Φοβάμαι τις μέρες που περνάνε έτι... γρήγορα. Φοβάμαι που τις παρακαλάω να φύγουν... που ναρκώνω το είναι μου, φοβάμαι. Που κλειδώνω το μέσα μου, μην δώσει υποσχέσεις που δεν μπορέσει τελικά να κρατήσει. Μη χάσω το κλειδί φοβάμαι. Φοβάμαι τόσο, που δεν πάω στα βαθιά... κολυμπάω στα ρηχά, με τα δάχτυλα μου, να αγγίζουν την άμμο στον πάτο .... Ψευδαίσθηση σιγουριάς το λένε αυτό. Ψέμα.<br />Φοβάμαι που κρύφτηκε ο ήλιος.<br />Σε κάνα μήνα φεύγω... από όλα αυτά. Φεύγω. Προσπαθώ να με πείσω, ότι αυτό είναι που χρειάζομαι. Ότι όλα θα γίνουν καλύτερα τότε. Ότι απλά τώρα είμαι στα σκατά. Μπορεί να είναι και έτσι... Μακάρι δηλαδή να είναι έτσι...<br /><br />Ένα τηλέφωνο που χτυπάει όποτε του καπνίσει, κοντεύει να μου προκαλέσει νευρικό κλονισμό. Το κοιτάζω, όπως και να είναι. Είτε χτυπάει είτε όχι.<br />Ένας άντρας που κοιμάται σε μια παραλία αγκαλιά με μια γυναίκα άλλη.<br />Ένας παιδί που αποκαλεί τον εαυτό του άντρα, που το τρόμαξα πολύ, μου είπε αντίο.<br />Μια μάνα που χαμογελά και ζει τις στιγμές της.<br />Ακόμα ένας άντρας που είναι μακριά πολύ και το μόνο που κάνει πολύ καλά, είναι να κοιτάει την πάρτη του.<br />Μια κοπελιά που θέλω να την πετάξω από το παράθυρο απλά.<br />Ένας άντρας, με τον οποίο ονειρεύομαι παραδείσους... ένα όνειρο από το οποίο δεν λέω να ξυπνήσω. Δεν λέει να αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα.<br />Ένα σπίτι στην Αθήνα, ένα σπίτι στη Πελοπόννησο, μια πληγή στην Κινέττα, ένα βιβλίο του αρκά με αφιέρωση στη Σουηδία, δυο μάτια στην Θεσσαλονίκη...<br /><br />Μια ζωή μπουρδέλο, που έχεις όλη την καλή διάθεση να συμμαζέψεις και δεν ξέρεις από που να αρχίσεις. Σου περνάει από το μυαλό να ξεκινήσεις από τα θεμέλια. Μια και έξω. Πονάει καταλήγεις, αλλά και πως αλλιώς να γίνει? Τώρα δεν πονάει??<br />Μια μούντζα μακρυά από όλα..... Τα στέλνεις όλα πακέτο στο διάολο και πας σε μια έρημη παραλία μόνη σου, να βρεις την υγειά σου.<br />Αφήνεις τον πόνο στο λαιμό και στο στήθος σπίτι. Κληρονομιά σε όσα στο δημιούργησαν. Πατάς μια τεχνητή αμνησία και άντε γεια!<br />Ρε μπας και έχω ξεφύγει??<br />Μην απαντήσεις.. θυμήσου την αρχή μου... Θυμήσου... φοβάμαι..<br /><br /><br />Αισιοδοξία και μαλακίες... όποτε μας παίρνει αλλιώς, συμβιβάζεσαι στη μαυρίλα τούτης της πόλης.<br />Κουράστηκα και δεν μου φταίει τόσο η δουλειά. Ακόμα και τις αλλαγές βαρέθηκα.<br />Έχω κολλήσει με μια μαλακία παιχνίδι τύπου τέτρις... σαν να μπουκώνομαι βαρβιτουρικά είμαι... με τις χούφτες όμως.<br />Ρε αυτά είχα εγώ για μένα?? Αυτά είχα ονειρευτεί? Αυτά προσδοκούσα??<br /><br />Νόμιζα κάποτε η αφελής πως όσο δουλεύεις, τόσο έχεις. Όσο αγαπάς, τόσο αγαπιέσαι... αλήθεια, έτσι νόμιζα. Και πλακώθηκα να δουλεύω και πλακώθηκα να δίνω...να δίνω να δίνω...<br />Χρόνο, αγάπη, δουλειά, ευκαιρίες και κόντρα ευκαιρίες και δεύτερες και τρίτες... και κουράγιο και αισιοδοξία και χαρά και γέλιο και εκπλήξεις και και και και της Παναγιάς τα μάτια.<br />(Εναλλακτικό κλείσιμο πρότασης.... και τώρα πάρε τα αρχίδια μου κοπελιά!)<br /><br />Νόμιζα πως όταν δεν λες συχνά "θέλω" στη ζωή, στους γύρω σου, την μια φορά που θα το πεις εκείνοι θα το ακούσουν...<br />Αφελής...<br />Οι άνθρωποι ακούνε πιο καλά τις χαρούμενες φωνές ... τα "πάρε αυτό".. τα "σου δίνω εκείνο"... όταν πας να προφέρεις "θέλω", σαν να έπεσε ο μέσος όρος ακοής τους... απότομα και με γδούπο, να τον ακούσεις εσύ.. Να την ακούσεις μάλλον...<br /><br />Πιο πολύ με ξενερώνει, πως κάποια στιγμή, αν όχι αύριο, αν όχι μέχρι το τέλος της εβδομάδας, κάποια στιγμή σίγουρα, θα συνέλθω. Και θα είμαι πάλι καλά. Και πάλι θα δίνω... γιατί πως να εγκαταλείψεις το όνειρο πως μπορείς να πετάξεις, αφού δεν αποδέχεσαι τον νόμο της βαρύτητας?<br /><br />Έχει ένα έντονο άρωμα λεβάντας ο χώρος... έβαλα αποσμητικό νωρίτερα. δεν ξέρω αν αυτό φταίει που δυσκολεύομαι να αναπνεύσω... που πονάει ο λαιμός μου... Μπορεί και το air condition... μπορεί να κρύωσα..<br /><br />Πόσο δύσκολο είναι τελικά, να αποδεχθούμε τον ίδιο μας τον εαυτό.. πόσο μάλλον να μας αποδεχθούν οι άλλοι... Έχεις σκεφτεί τι ακριβώς τους ζητάς? Τι δηλώνεις μέσα σε μια φράση με άσχημο ήχο?<br />"Έτσι είμαι... "<br /><br />Και πάει και τελείωσε... Δεν είναι να σε νευριάζει που την ακούς... είναι να σε λυπεί.<br />Έτσι είσαι... δεν δίνεις στον ίδιο σου τον εαυτό την ευκαιρία ή μάλλον καλύτερα την δυνατότητα να αλλάξει, να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Του το απαγορεύεις.<br /><br />Με μια άλλη, αγκαλιά σε μια παραλία... μιλάμε, μου γυρνάει το στομάχι. Με μένα. Όχι με εκείνον. Με εμένα που μένω να ακούω. Να κοιτάω. Να φαντάζομαι. Θέλω να κάνω εμετό... να ξεράσω όλο αυτό το τουρλουμπούκι που με κρατάει αιχμάλωτη. Που μου δένει το μυαλό. Να ξεράσω τα πρέπει και τα σωστά και τα λάθος και τη φαντασία μου που όρια δεν έχει και πλάθει εικόνες από τις λέξεις. Και είναι τόσο ζωντανές οι πουτάνες...<br /><br />Να σου πω ότι κοιτάω έξω και δε βλέπω???<br />Ναι... δε βλέπω... νομίζω έχει ήλιο αλλά μπορεί να κάνω και λάθος... νομίζω έχει δρόμο έξω από εδώ και περνάνε λεωφορεία γεμάτα μα... μπορεί να κάνω και λάθος γιατί μόνη μου αισθάνομαι...<br /><br />Είχα επιλογή που λες... κάποτε... και διάλεξα να είμαι μόνη μου... Διάλεξα να κρατήσω τις σκέψεις μου κρυφές. Κυρίως, γιατί όσοι είχα δοκιμάσει να τις μοιραστώ μαζί τους, έφυγαν τρέχοντας ή έμειναν με το στόμα ανοιχτό να με κοιτάζουν... σα φρικιό. Σαν κάτι που ... που.... δεν μπορούσαν να χειριστούν...<br />Πέρασε μια περίοδος, που παρατηρούσα τους γύρω μου... τις κινήσεις τους... όχι για να τους καταλάβω μα για να τους μιμηθώ. Να μάθω να μην χρησιμοποιώ πολύπλοκες λέξεις... Περίεργες εκφράσεις. Αλήθειες μεγάλες, να μην περιέχουν τα λόγια μου. Να μάθω ήθελα να μην ρωτάω για όλα όσα δεν ξέρω... τις απαντήσεις μου, άρχισα να τις ψάχνω στα βιβλία και όσο διάβαζα, τόσο πιο δύσκολο γινόταν για μένα να προσποιούμαι. Όσο διάβαζα, τόσες περισσότερες απορίες ερχόντουσαν...<br /><br />Το φανάρι έξω στο δρόμο, είναι κόκκινο. Στοπ. Στοπ σε όλα. Στοπ στις σκέψεις που τελειωμό δεν έχουν... Στοπ στα θέλω και στα μπορώ. Στοπ στο μετά. Στοπ στο τώρα. Στοπ στις λέξεις που έφτιαξαν κείμενο. Πάω να συνεχίσω το παιχνίδι εκείνο που μοιάζει με τέτρις... μπορεί και με τη ζωή μου... μάλλον κάτι δεν ταίριαξα καλά και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Στοπ λέμε!<br /><br /><a href="http://www.sync.gr/claim/XgzBICTQydef" rel="sync"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-1354141608866090319?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-74074183471284806382008-07-23T16:24:00.002+03:002008-07-23T16:28:24.938+03:00<span style="font-size:130%;"><strong><em>... καλύτερα να μείνεις στη σιωπή...</em></strong></span> <span style="font-size:85%;">( ή κάπως έτσι τέλος πάντων..)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-7407418347128480638?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-16347609149967075962008-07-08T15:45:00.002+03:002008-07-08T17:00:21.652+03:00<a href="http://bp3.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SHNhwAZuXjI/AAAAAAAAAHs/Ddj-4sqlwQA/s1600-h/ζωή.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220623870422048306" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SHNhwAZuXjI/AAAAAAAAAHs/Ddj-4sqlwQA/s400/%CE%B6%CF%89%CE%AE.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><p> </p><p>Είχε γεμίσει το δωμάτιο με κεριά. Ρεσό, χαμηλά... σε κάθε τοίχο. Ένα παράθυρο έφερνε τα φώτα τον αυτοκινήτων μέσα στο δωμάτιο. Ο μόνος φωτισμός αν εξαιρέσει κανείς, τα κεριά στη βάση των τοίχων. Έκαναν το δωμάτιο σεξουαλικό. Του έδιναν χαρακτήρα ερωτικό. Και το κρεβάτι στρωμένο με φροντίδα μεγάλη.. Και κρασί παγωμένο..</p><p>Μαξιλάρες στο πάτωμα μεγάλες, άνετες... Την τράβηξε από το χέρι να καθίσει κοντά του... Έπιασε το ιδρωμένο μπουκάλι από την σαμπανιέρα και κέρασε κρασί. Σε ποτήρια ψηλά. Μουσική...Όχι δυνατά. Ίσα ίσα να προετοιμάζει το σώμα... να το βάζει σε ρυθμούς άλλους...</p><p>Σχεδόν δεκαοχτώ τα κεριά... τα ρεσό, ήθελα να πω... Τα μέτρησε και χαμογέλασε... σχεδόν δεκαοχτώ και εκείνη. Μα ο Σωτήρης δεν το ήξερε. Του είχε πει 22. Και εκείνος την πίστεψε. Αφελής που είναι οι άντρες όταν αυτό που ακούν, τους συμφέρει να πιστέψουν...</p><p>Σαν πελάτισσα την γνώρισε. Στο μαγαζί του. Της ζήτησε το τηλέφωνο. Τον έκοψε από πάνω μέχρι κάτω... Ναι.... της έκανε. Γύρω στα 35 γυμνασμένος...αρρενωπός.. πιπινολάτρης που έλεγε και η Βάσω η φίλη της. Ήθελε να δοκιμάσει. Ήθελε να δει τι βρίσκουν τόσες πιτσιρίκες στους μεγάλους. Του έδωσε το νούμερο της.</p><p>Όταν της άνοιξε την πόρτα, έμοιαζε να περιμένει την ετυμηγορία της για τον χώρο. <strong><em><span style="color:#009900;">Πρωτάρης και αυτός...</span></em></strong> σκέφτηκε. <em><strong><span style="color:#009900;">Του αρέσουν οι μικρές αλλά πρώτη φορά κάνει την κίνηση. Φοβάται..</span></strong></em> σκέφτηκε. <em><strong><span style="color:#009900;">Φοβάται περισσότερο από μένα.</span></strong></em> Και αυτό της έδωσε αέρα άλλο... Όχι τσαχπνιάς ακριβώς... Πιο πολύ πήγε με τον αέρα της άνετης... αυτής που γουστάρει ... εκείνης που αναγνωρίζει και μπορεί να κουμαντάρει αυτό που έχει ανάμεσα στα πόδια της... Όμορφο δωμάτιο... Φυσικά και δεν ήταν το σπίτι του.</p><p>Γοητεύτηκε από το ψάρεμα που της έκανε... κεριά κρασί... μπορεί και να το είχε ανάγκη. Ο Μανώλης μέσα στον 1,5 χρόνο σχέσης τους, ποτέ δεν είχε ταλαιπωρήσει τον εαυτό του έτσι για εκείνη. Για καμία μάλλον. Ήξερε ότι ήταν ψέμα. Ήξερε, ότι μόνο να της κάνει έρωτα ήθελε... Μα, ήταν γλυκό όλο αυτό όπως και να το κάνεις. </p><p>Η κολλητή της, ήξερε που ακριβώς βρισκόταν. Διεύθυνση και τηλέφωνα και όνομα... και όλα. <strong><em>Είπαμε, να κάνω την μαλακία αλλά, για να μην έχουμε άλλα, ας φυλάμε τα ρούχα μας καλύτερα...</em></strong> Το είπε και στο Σωτήρη ... εμμέσως πλην σαφώς... υιοθετώντας το χαζό - αφελές ύφος που όλοι οι άντρες πιστεύουν για αληθινό...</p><p>-<em><span style="color:#009900;"> Άσε... και έφαγα τον κόσμο να βρω ταξί για να έρθω... ευτυχώς με έφερε ένας γνωστός ταρίφας... ξέχασα και το χαρτί με τη διεύθυνση στη τσάντα της κολλητής μου και δεν ήμουν σίγουρη ποιο ακριβώς νούμερο ήταν...</span></em></p><p>Το χέρι του, παγωμένο από το κρασί, χάιδεψε τους ώμους της... <strong><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><em>δεν είχε λόγο να φοβάται αυτόν τον άνθρωπο</em></span></strong> διαπίστωσε...</p><p>Φιλιά... πολλά φιλιά... σε μέρη που ούτε η ίδια δεν είχε ανακαλύψει πως της αρέσει να την φιλάνε.... Σε κόσμο άλλο την πήγε... και ήταν τόσο, μα τόσο τρυφερός... Αν όλο αυτό δεν ήταν κάτι που είχε σκεφτεί, που ήθελε ούτως η άλλως να δοκιμάσει... Αν δεν τον είχε διαλέξει εκείνη για συγκεκριμένο λόγο... μπορεί και να τον ερωτευόταν... Μα όχι. Αποκλείεται... δεν της άρεσαν ιδιαίτερα οι μεγάλοι... προτιμούσε τους συνομήλικους της... μπορούσε να τους κουμαντάρει πιο εύκολα... </p><p>Τι χαζό... να σκέφτεται τον έρωτα σαν πάρε. Σαν δώσε. Σαν παιχνίδι εξουσίας. Το ήξερε ότι φοβάται... φοβάται να το νιώσει ... </p><p><strong><span style="color:#cc33cc;"><em>Έχω χρόνο...</em></span></strong> πάντα εκεί κατέληγε...</p><p>Τσιγάρο στο κρεβάτι... Ε, αυτό δεν το περίμενε... Μα πόσο ενθουσιασμένος μπορεί να είναι αυτός ο άντρας μαζί της? Φανατικός αντικαπνιστής, δεν την είχε αφήσει να καπνίσει νωρίτερα και τώρα, της ζητούσε να δοκιμάσει ... μια τζούρα από το τσιγάρο της... </p><p>Την κοίταξε στα μάτια.... <em><span style="color:#ff99ff;">Έχει τη γεύση σου ... και η γεύση σου μου αρέσει...</span></em></p><p>Έμεινε. Την δούλευε ή τα εννοούσε αυτά?Μπα... θα ήταν ηλίθια να τον πιστέψει...</p><p>Αρνήθηκε στη πρόταση του να την γυρίσει σπίτι. Πήρε ταξί. Δεν τον σκέφτηκε ούτε μια φορά. Θεώρησε ότι το θέμα έληξε. Εκείνος έκανε έρωτα σε ένα κορίτσι και εκείνη είχε την εμπειρία που είχε ζητήσει με έναν μεγαλύτερο. Ξαφνιάστηκε που την επόμενη της έστειλε μήνυμα στο κινητό. Και την μέρα μετά και την επόμενη...</p><p>Μετά από μια εβδομάδα, την παρακαλούσε να ξαναβρεθούν...θύμωσε εκείνη. Από που και ως που? Τα είχε όλα, πολύ ξεκάθαρα στο μυαλό της και αυτό, δεν ήταν κάτι που είχε προβλέψει... Της απάντησε πως την ερωτεύτηκε και εκείνη γέλασε και θύμωσε ταυτόχρονα... Μα για πόσο ηλίθια μπορεί να με περνάει...</p><p>Του ζήτησε να μην την ξαναπάρει... </p><p>Χθες τον είδε τυχαία... τόσα χρόνια... </p><p>Η κοπέλα που συνόδευε αγόραζε παπούτσια... </p><p>Την κοίταξε στα μάτια, έβαλε το χέρι στο στόμα απαλά και της φύσηξε ένα φιλί... Τρυφερός ο Σωτήρης... </p><p>Πόσους άλλους έχει αδικήσει και ακόμα δεν το έχει καταλάβει?</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-1634760914996707596?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-87069488315727571202008-07-03T15:54:00.004+03:002008-07-03T17:28:50.801+03:00<a href="http://bp0.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SGzhn3D_n_I/AAAAAAAAAHk/uYNrg30ROhk/s1600-h/Freedom_by_SIVKOFF.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218794143127412722" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SGzhn3D_n_I/AAAAAAAAAHk/uYNrg30ROhk/s400/Freedom_by_SIVKOFF.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Όλοι λέει έχουμε προορισμό. Όλοι λέει έχουμε λόγο ύπαρξης και μάλιστα, όχι πάντα πρωταγωνιστικό. Έτσι όπως το σκέφτομαι, εγώ είμαι το αουτσάιντερ σε μια ταινία δράσης. Είμαι αυτή που θα έχει την εξουσιοδότηση από τον σκηνοθέτη, να αποφασίσει για το τέλος. Να πράξει ανάλογα και να το καλοδεχθεί. Πρώτο όνομα δεν είμαι.<br /></div><br /><div>Πιστεύω ότι εκπαιδευόμαστε από τα γεγονότα της ζωής έτσι ώστε, την κρίσιμη στιγμή, να μπορέσουμε να πάρουμε τον ρόλο μας.<br />Εγώ φτιάχτηκα ανθεκτική στα ψέμματα.<br /></div><br /><div>Μερικές φορές επίσης, πιστεύω ότι αν μπορούσα να δω στο πίσω μέρος του λαιμού μου, θα έβλεπα ένα μικρό μικρό κουμπάκι, με τεράστια όμως δύναμη. Αυτή του να με μετατρέπει από καλοριφέρ σε κατάψυξη όταν πρέπει να πάρω μια απόφαση. Αυτό το κουμπάκι, πετάει την Λυδία την αισθηματία, την τρυφερή, την αληθινή απ έξω. Μένει η λογική. Υπέρ και κατά. Σωστό και λάθος... όχι ηθικά.. αλλά σύμφωνα με το ζητούμενο αποτέλεσμα.<br /></div><br /><div>Μένω που λες παγωτό να με βλέπω να σκέφτομαι. Σαν να μαι δυο. Τι άλλα συμπτώματα έχει η σχιζοφρένεια?<br /></div><br /><div>Είμαι λοιπόν, κομπάρσα. Με δύναμη μεν να ασκήσει επιρροή όσον αφορά την έκβαση της ταινίας, αλλά κομπάρσα.<br /></div><br /><div>Χρόνια προγραμματισμού και σεμιναρίων με έχουν φτάσει εδώ. Νομίζω ξεχνάω, αλλά καταλήγω πως θάβω. Θάβω οτιδήποτε έχει δύναμη πάνω μου. Οτιδήποτε μπορεί να με κάνει να λυγίσω. Κλαίω σπάνια μπροστά σε άλλους. Ποτέ μάλλον. Γελάω πάντα. Πάντα όμως. Μπορώ να σου πω το πιο δραματικό σκηνικό που μπορεί η φαντασία μου να πλάσει και παρ όλα αυτά, να αφήσω απ έξω το συναισθηματικό κομμάτι. Να σε κάνω και εσένα να το αφήσεις απ έξω. Να κρατήσεις μόνο την ουσία.</div><br /><div><br />Ήρθα και έσκασα με τα χρόνια η γυναίκα. Φούσκωνα σιγά σιγά. Βάρυνα. Έβγαζαν ρίζες τα κόκαλα μου και με έδεναν με το μέρος που ήμουν. Ναι. Γιατί γέλαγα μόνο. Για αυτό.</div><br /><div><br />Κάποια στιγμή, το ανοσοποιητικό μου ενεργοποιήθηκε και μου έβαλε στο χέρι ένα στυλό. Μετά από κάνα χρόνο, βρήκα και χαρτί και άρχισα να γράφω.<br /></div><br /><div>Για λόγους δικούς μου, όχι της Λυδίας, πρέπει να μείνω δυνατή. Πρέπει να γελάω. Πρέπει γιατί μόνο έτσι ξέρω να στηρίζω τον εαυτό μου και αυτούς που με χρειάζονται.<br />Χώρισα τον εαυτό μου, το λοιπόν. Σε δύο κομμάτια. </div><br /><div></div><br /><div>Αυτή που θυμάται όλους και όλα και εκείνη που ξεχνάει. Αυτή που προβληματίζεται με τα της κοινωνίας μας και αυτή που τα έχει γραμμένα στα παλιά της τα παπούτσια. Αυτή που αγαπάει όλους όσους συνάντησε ποτέ στη ζωή της, αλλά ταυτόχρονα αυτή που ποτέ δεν θα τους το πει. Αυτή που κανέναν δεν αφήνει να πλησιάσει και αυτή που δημοσιεύει κομμάτια της ζωής της σε μια σελίδα, κάπου στο net. Εγώ και η Λυδία.<br /></div><br /><div>Ο προορισμός, δεν είναι πράγμα σίγουρο. Αλλάζει σε χρόνο dt. Χωρίς λόγο και αιτία. Σήμερα πάντως, έτσι τον βλέπω από την κοσμάρα μου. Ωραία είναι εδώ. Και κομπάρσα... δε βαριέσαι? Μου φτάνει που επιλέγω. Επιλέγω τι θα φοράω, τι θα θυμάμαι, τι θα ξεχάσω για τι πράγμα μιλάω...<br />Το ξέρω ότι γίνεται της πουτάνας στον κόσμο έξω από την πόρτα μου. Φυσικά και ξέρω ότι υπάρχει η γενιά των 700 ευρώ (και εγώ σε αυτήν ανήκω). Φυσικά και ξέρω ότι ο κόσμος μας καταστρέφεται από τις δικές μας μαλακίες. Ότι υπάρχουν παιδιά που πεθαίνουν κάπου στον κόσμο, όσο εγώ προσπαθώ να ολοκληρώσω την ανάρτηση αυτή. Επιλέγω να μην τα συζητάω εδώ. Επιλέγω εδώ, να μην προβληματίζομαι για αυτά. Είπαμε. Έχω εκείνο το κουμπάκι, στο πίσω μέρος του λαιμού...<br />Δεν ξέρω ποιος έρχεται εδώ... ξέρω όμως πόσο γλυκανάλατα μοιάζουν τα κείμενα μου όταν τα κοιτάζω εγώ και όχι η Λυδία. Νιώθω καλά όταν μου λέει κάποιος από εσάς, ότι αυτό που περιγράφω το έχει νιώσει. Νιώθω, ότι δεν είμαι μόνη, ακόμα και όταν το μόνο που ακούγετε στο δωμάτιο, είναι ο ήχος από το πληκτρολόγιο.. Τσικ.... τσακ... Μου αρέσει ο ήχος όταν πατάω το space. Διαφορετικός. Χαμογελάω όταν διαβάζω τα σχόλια σας... Κλαίω με κάποια κείμενα αν εκείνη τη στιγμή είμαι μόνη... είπαμε..:)<br /></div><br /><div>Σαν ψυχανάλυση είναι βασικά και προσπαθώ να μην μολύνω το χώρο μου με πράγματα που τη Λυδία μέσα μου, δεν την ενδιαφέρουν. Νοιάζομαι, μα δεν σχολιάζω... ελπίζω να μην σας χαλάει... απλά το λέω.<br /><br />ΥΓ. Πήρα ένα mail που μου έλεγαν ότι, γράφω μεν πολύ ωραία ,αλλά είμαι εκτός πραγματικότητας. Δεν το δημοσιεύω. Την περίληψη την είπα. Ευχαριστώ εκείνον που αφιέρωσε χρόνο να το γράψει. Τον ευχαριστώ για τα καλά του λόγια. Ευχαριστώ και εσάς που περνάτε και είσαστε πλέον κομμάτια της αυτοψυχανάλυσης μου. Αυτά. Α! Και πολλά φιλιά. </div><br /><div></div><br /><div>Όχι η Λυδία... </div><br /><div>Η Άλλη.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-8706948831572757120?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-45840614857441947022008-07-02T18:39:00.000+03:002008-07-02T18:42:13.059+03:00<a href="http://skount.blogspot.com/2008/07/blog-post_02.html"><strong><span style="font-size:180%;color:#33cc00;">Απορίες βλέπεις...</span></strong></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-4584061485744194702?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-18990882624688146832008-06-30T16:05:00.004+03:002008-06-30T17:36:42.639+03:00<a href="http://bp1.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SGjt2jVZr5I/AAAAAAAAAHc/RoZgcS9VQpg/s1600-h/smoking-girls-611.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5217681689762443154" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SGjt2jVZr5I/AAAAAAAAAHc/RoZgcS9VQpg/s400/smoking-girls-611.jpg" border="0" /></a><br /><p><br /><br />Είχε περάσει κάμποσες φορές από το μυαλό της αυτό το ταξίδι, μα πάντοτε το ανέβαλε. Δεν ένιωθε πως είχε έρθει ακόμα η ώρα να γνωρίσει την Θεσσαλονίκη. <em>Γιατί ο κάθε τόπος, έχει τις δικές του ανάσες, τις δικές του ιστορίες και αναμνήσεις και πρέπει να τον σέβεσαι. Πρέπει να σε καλέσει κοντά του.</em> Άκουγε μόνο για εκείνη. Όμορφη την λέγανε...<br />Πριν μια σχεδόν εβδομάδα, είχε γνωρίσει τον Θόδωρο. Και κάτι έγινε. Από το πουθενά. Εκείνος μαζεμένος πολύ. Της έκανε εντύπωση που δεν μπορούσε να τον ψυχολογήσει.. από την εμπειρία της, είχε μάθει να προσέχει τους ανθρώπους που δεν έχουν καθάριες αντιδράσεις, αβίαστες. Να φυλάγεται από εκείνους που μετράνε τις λέξεις , που σκέφτονται πολλές φορές πριν μιλήσουν γιατί, <em>η αλήθεια είναι ουσία λεπτή... με την πολύ επεξεργασία, χάνετε από τις λέξεις...<br /></em>Έτσι ήταν ο Θόδωρος. Όχι όμορφος, μα με έναν αέρα αλλιώτικο που την τραβούσε κοντά του. Πρώτη φορά που χρειάστηκε να μιλήσει σε άνθρωπο, αποκλειστικά και μόνο με τα μάτια και τις κινήσεις του σώματος... και εκείνος έτσι της μιλούσε και παρόλο που η Ελπίδα ένιωθε πως συναινοούνταν απόλυτα, υπήρχαν και εκείνες οι φορές, που το αμφισβητούσε. Που έμπαινε στον πειρασμό να πιστέψει πως όλα ήταν δημιούργημα της φαντασία της. Και εκείνες τις στιγμές, παλλόταν ολόκληρο το είναι της, γιατί η ψυχή, το ψέμα το νιώθει... το ξεχωρίζει...<br />Τέσσερις μόλις μέρες μετά την αναχώρηση του Θόδωρου, η Ελπίδα ήταν στο τρένο. Βραδινή κλινάμαξα για Θεσσαλονίκη. Τα χαράματα θα ήταν εκεί. Ξάπλωσε στην κουκέτα και βυθίστηκε στον ρυθμικό ήχο του τρένου πάνω στις ράγες... έτσι πρέπει να είναι όλα... σκέφτηκε ρυθμικά να ξεκινάνε με ταξίδι...<br />Ένιωσε το βαγόνι να ακολουθεί τη μηχανή και έκλεισε τα μάτια της. Το επόμενο πράγμα που θα έβλεπε, θα ήταν η Θεσσαλονίκη. Αποκοιμήθηκε...<br />Πέντε και τέταρτο, ο εισπράκτορας άρχισε να φωνάζει και να χτυπά ένα κλειδί σε κάθε καμπίνα. Να ξυπνήσει ο κόσμος. <strong><span style="font-size:130%;">Ξύπνα σου λέω... φτάσαμε!</span></strong><br />Στον διάδρομο δεν υπήρχε κανείς, πέρα από τους συνταξιδιώτες της και μια γιαγιά, σε ένα παγκάκι. Φορούσε μαύρο μαντίλι στα μαλλιά και κοιτούσε, τα σταυρωμένα χέρια της. Τα βλέμματα τους συναντήθηκαν για λίγο και η Ελπίδα χαμογέλασε ταυτόχρονα με την γιαγιά. Την χαιρέτησε με μια κίνηση του κεφαλιού της και πήρε να ψάχνει την έξοδο.<br />Ο Θόδωρος κατευθυνόταν προς το μέρος της. <em><strong>Ναι... ωραία η Θεσσαλονίκη..<br /></strong></em>Ίσα που ξεκίνησε να φωτίζει η μέρα όταν μπήκαν στο αυτοκίνητο και έκαναν μια βόλτα στην πόλη που αργοξυπνούσε ακόμα. Λευκός πύργος, παραλία, πανεπιστήμια, λιμάνι, πύργος του ΟΤΕ.. εκείνος να παρουσιάζει έναν κόσμο γνωστό και ταυτόχρονα καινούργιο, και εκείνη να ρουφάει άπληστα κάθε λεπτομέρεια.. κάθε εικόνα... Ξεκίνησαν για Τούμπα. Εκεί θα έπιναν καφέ... στο σπίτι του Δημήτρη.<br />Πόσα έλεγαν τα μάτια του... Θεέ μου πόσα... η ανάσα του.. και όμως τα χείλη, λέξη δεν είπαν.. Ήθελε να βάλει τα κλάματα. Γιατί το έκανε αυτό?Ήλπιζε εκείνη, να χαλαρώσει κάπως... μπορεί στην παραλία που είχαν σκοπό να πάνε το μεσημεράκι να ήταν καλύτερα... μπορεί να φταίει το ξύπνημα το πρωινό...μπορεί, μπορεί, μπορεί.. <em><span style="color:#33cc00;">μπορεί να μην αισθάνεται τίποτα γι σένα ξεκόλλα επιτέλους</span></em>!Φώναζε στον εαυτό της. <span style="color:#33cc00;"><em>Σου αρέσουν τα δύσκολα.. για αυτό σκαλώνεις... δεν θα τραβούσε την προσοχή σου αν δεν ήταν τόσο ...</em> </span><em><span style="font-size:130%;color:#33ff33;">τόσο απροσδόκητα οικείος..</span></em> και έπειτα έπιανε πάλι τον εαυτό της να τον χαζεύει....<br />Έτσι πέρασαν τέσσερις μέρες... μόνο στον ύπνο δεν ήταν μαζί αλλά και πάλι... τίποτα δεν είπε... τίποτα. Η Ελπίδα, του έδειξε... προσπάθησε δηλαδή , να του δώσει να καταλάβει τι ακριβώς αισθάνεται και εκείνος, έμοιαζε να καταλαβαίνει τα πάντα αλλά παρ όλα αυτά να μην κάνει καμία απολύτως κίνηση... πόσο την είχε μπερδέψει... ήθελε να τον πάρει αγκαλιά... ήθελε να την φιλήσει μέσα στη θάλασσα... Παράνοια. Από τη μία ναι, μα από την άλλη όχι...<br />Το τελευταίο βράδυ τους δίπλα στη θάλασσα, είχε έναν ουρανό γεμάτο αστέρια... σχεδόν να βρέχει αστέρια... ξαπλωμένοι και οι δύο στην αμμουδιά, να κοιτάζουν ψηλά... και όλα όσα είχε εκείνη ονειρευτεί για ένα βράδυ σαν κι αυτό, δεν συνέβησαν ποτέ...<br />Η επιστροφή ήταν άτσαλη... μα δεν θέλει και πολύ να το καταλάβει κανείς... το τρένο γεμάτο ... στριμωγμένη στο λεωφορείο, έφτασε σε λημέρια γνωστά... Αθήνα. Εκείνος στο μυαλό της ακόμα. <em><strong><span style="color:#33ff33;">Πάσο...</span></strong></em> ψιθύρισε.. <em><strong><span style="color:#33ff33;">δική σου η επόμενη κίνηση...</span></strong></em><br />Στην αναμονή.. </p><br /><p></p><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/1SPB_OW5lbU&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash"></embed><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-1899088262468814683?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-20691908053610980572008-06-19T11:33:00.000+03:002008-06-19T11:34:03.671+03:00<strong><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color:#330033;"><span style="font-size:130%;">Χτύπησε πάλι το τηλέφωνο.</span> Στο άκυρο πάλι. <em><span style="font-size:85%;">Στο πουθενά πλάι εγώ.</span></em> Και απάντησα. Και πάλι σε άκουγα στην γραμμή... <span style="font-size:130%;color:#003300;"><em>την ανάσα σου</em></span> βασικά, γιατί δεν έχεις πια κάτι να πεις...<br /></span></span></strong><br /><strong><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color:#330033;">Ήρθε και το <em>μετά</em>, μετά που χάθηκα στο σκοτάδι... Ζήσαμε... <span style="font-size:180%;"><em>μπορεί τα πάντα</em></span>. Μπορεί και τίποτα... Πιο πιθανό τα <span style="color:#006600;">πάντα</span>.<br />Όλα όσα πονάνε, από το τίποτα ξεκινούν... γιατί <em><span style="font-size:130%;color:#009900;">το τίποτα είναι η αφετηρία του κόσμου</span></em>... κι ένα δάκρυ.. <span style="font-size:85%;"><em>το δικό μου πες</em></span>, από το τίποτα ξεκινάει... συλλέγει τα συστατικά του από το κορμί και δημιουργείτε .. γρήγορα μεν.. αλλά από το τίποτα...<br /><br />Το τίποτα το δικό μου είσαι εσύ... Ήσουν εσύ δηλαδή... Πριν από χρόνια... Πολλά.. <em><span style="font-family:courier new;">δεν τα μετράω πια...</span><br /></em>Από το τίποτα του πριν, φτάσαμε στο τώρα και φοβάμαι να το πω... την αλήθεια φοβάμαι... Δοκίμασα... πολλές φορές δοκίμασα, μα βραχνιάζει η φωνή και ψίθυρος δεν βγαίνει...<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color:#003300;">Μην καπνίζεις τόσο.. σ αγαπώ..</span><br /></span><br />Μόνο τα δικά μας τα τσιγάρα, έχουν γεύση... μα το θεό! Δεν έχω κάνει πιο δυνατά τσιγάρα από αυτά, που το χέρι σου μου έφερνε στα χείλη... μετά. Μετά από την βόλτα του στα δικά σου...<br /><br />Μεγάλες καύτρες έκαναν τα τσιγάρα μας...<br /><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;"><span style="font-family:verdana;">Ναι, φοβάμαι να σε δω.</span><br /></span><br />Ορίστε λοιπόν. Το παραδέχτηκα... <a href="http://www.didefth.gr/monogrammaOElyths.htm"><span style="color:#993399;">πως αλλιώς... αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι...</span><br /></a><br />Κανονικά, θα πρεπε να σκέφτομαι τα σχόλια του <a href="http://www.blogger.com/profile/07769012965523960338"><span style="color:#993399;">Νίκου</span></a>... με ρώτησε αν θα ποστάρω τίποτα και του είπα ναι... ήθελα να γράψω είναι η αλήθεια, κάτι αστείο... κάτι να χαμογελάσουν όσοι έχουν μείνει στην Αθήνα... "οι εγκλωβισμένοι" που τους λέω... και μετά... μετά χτύπησε το τηλέφωνο.<br /><br />Γιατί αυτό είσαι ... <span style="font-size:180%;color:#33cc00;"><em>το πάντα το δικό μου</em></span>, το <span style="color:#ff0000;">κόκκινο</span> και το <span style="color:#3366ff;">γαλάζιο</span> μου... και <span style="font-size:180%;color:#003300;">ναι</span>, φοβάμαι... πως αλλιώς.. αφού <a href="http://www.didefth.gr/monogrammaOElyths.htm"><span style="color:#993399;">Ακουστά σ’έχουν τα κύματα,πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς...</span></a><br /><br />Παίζει μουσική... <em><span style="color:#33cc00;">Βασίλη</span></em> βασικά...άλλη κατηγορία...<br /><br />Πως τα φέρνει όμως ο καιρός... τα <span style="color:#006600;">ξέρω</span> και τα <span style="font-size:130%;">θέλω</span> τα μπερδεύει και τα χωρίζει. Το ένα στους ουρανούς, το άλλο στους βυθούς.. και ή που <span style="color:#ff6600;">θα καείς από τον ήλιο</span>, ή που <span style="color:#00cccc;">θα πνιγείς από το νερό</span>... ανάλογα πιο έχεις βάλει στο μάτι... γιατί όλα δεν μπορείς να τα έχεις πάρα μόνο <span style="font-size:180%;">μία φορά</span> στη ζωή σου, και αν το κατάλαβες, έχει καλώς αλλιώς game over φιλαράκο..<br /><br />Καλύτερα να έγραφα κάτι κοινωνικό... κάτι σαν αυτό που ανέβασε η <a href="http://www.blogger.com/profile/14782674369574976915"><span style="color:#993399;">Πηνελόπη</span></a>... πολύ <a href="http://skount.blogspot.com/2008/06/blog-post_18.html"><span style="color:#993399;">μου άρεσε</span></a>!!! Και το όνομα μου αρέσει... <span style="font-size:180%;color:#006600;">συμβολίζει... δύναμη, υπομονή, εξυπνάδα</span>...(αν γράψω κάνα επίθετο ακόμα, θα νομίζει η κοπέλα ότι την ερωτεύτηκα... αλλά όχι.. το όνομα ερωτεύτηκα... έτσι, στο πουθενά και στο τίποτα... στο τώρα μάλλον...)<br /><br />Έτσι την πατάω πάντα... στο τώρα.. και εθελοτυφλώ στο μετά... λένε ότι αν βλέπεις και τις τρις διαστάσεις (<span style="color:#993399;">το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον</span>) , δύσκολα πολύ, θα κάνεις λάθος... μόνο αν το επιδιώξεις... γίνονται όλα λέει συνειδητά.. Και αυτό είναι ωραίο τώρα<span style="font-size:180%;">??<br /></span><br />Έχω κουραστεί να βαράω το κεφάλι μου στον τοίχο... <span style="font-size:85%;">και ο τοίχος με βαρέθηκε νομίζω</span>... <em>και εσύ σίγουρα, που σε έχω πρήξει με τις φλασιές μου τόση ώρα</em>... αν έφτασες μέχρι εδώ δηλαδή..<em><span style="color:#663366;">Αμφιβάλω...</span></em><br /><br />Κάποιος είχε γράψει για την θάλασσα... ο Άρης νομίζω μα δεν είμαι και σίγουρη... έλεγε λοιπόν πως η θάλασσα δεν έχει χρώμα. <a href="http://aristodimos.blogspot.com/2008/01/blog-post_28.html"><span style="color:#993399;">(Ναι. Ο Άρης...)</span> </a>Μια ψευδαίσθηση το γαλάζιο της. Σαν,σα να το ανακάλυψα τώρα... όχι για τη θάλασσα, για σένα. Έτσι νιώθω... Μα δεν μου είπες ψέμματα και δεν μπορώ να θυμώσω... ούτε να κλάψω μπορώ. <span style="color:#33cc00;">Έτσι και αλλιώς δεν θα το έκανα</span>... τα μεγάλα κορίτσια δεν κλαίνε... τουλάχιστον φανερά...<br /><br />Ψέματα... ψέμα σου λέω και κουράστηκα... και ο τοίχος μου δεν είναι εδώ...<br /><br />Για εκείνη την μια, την μοναδική φορά που χτύπησε το τηλέφωνο σου είπα? <span style="color:#cc66cc;">Χαμογέλασα</span> και όταν με έπιασα... με μάλωσα, όπως μαλώνουν τα παιδιά, όταν βουτάνε το χέρι στο μέλι που είναι για φίλεμα..<br /><br />Πονάει λίγο το δέρμα μου... από τον ήλιο δηλαδή... ήμουν στην θάλασσα την Κυριακή.. <span style="color:#33cc00;"><em>εσύ... εσύ ήσουν στο μυαλό μου</em></span>...<br /><br />Λέω να κλείσω εδώ το παραλήρημα... να κάνει και τα σχόλια του ο <a href="http://www.blogger.com/profile/07769012965523960338"><span style="color:#993399;">Νίκος</span></a><span style="color:#993399;">...</span><br /><br />Μην καπνίζεις τόσο σ αγαπώ.. και να προσέχεις...</span> </span></strong><br /><strong><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></strong><br /><br /><strong><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></strong><br /><br /><br /><br /><p><embed src="http://www.youtube.com/v/uEf9zHnMiB0&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash"></embed><br /><br /><br /><span style="color:#006600;"><em><span style="font-size:130%;">Έχω τόσα βράδια να σε δω και περιμένω..<br />μέσα μου ένα άλογο τυφλό,αγριεμένο<br />μη καπνίζεις τόσο,σ' αγαπώ..και να προσέχεις<br />μη σε πάρει συννεφο λευκό και να μη τρέχεις..<br /></span></em><br /><strong>Πόσο μου λείπεις πόσο μου λείπεις..<br /></strong><br /><span style="font-size:180%;"><em>Ένα τηλεφώνημα προχτές μη μου αλλάζεις..<br />πάγωσε στα χείλια ο καφές μη με ξεχάσεις..<br />μια φωτογραφία δυο διπλά και στην υγειά σου<br />δυο τσιγάρα όπως μια φορά κι όλα δικά σου</em></span><br /><br /><strong>Πόσο μου λείπεις πόσο μου λείπεις...</strong><br /><br /><em><span style="font-size:130%;">Πέρασαν δυο μήνες σε ζητώ και με πονάω<br />κόλλησαν οι δείχτες στο κενό και πού να πάω<br />Πόσο μου λείπεις..Εχω κάποια βράδια να σε δω..<br />πόσο μου λείπεις..Μέσα μου ένα άλογο τυφλό..</span><br /></em><br /><strong>Πόσο μου λείπεις πόσο μου λείπεις...<br /></strong><br /></span></p><br /><br />UPDATE Η αρχική ανάρτηση είναι <a href="http://skount.blogspot.com/">εδώ.</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-2069190805361098057?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-15362050407727294872008-06-16T09:31:00.004+03:002008-06-16T11:45:20.243+03:00<a href="http://bp2.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SFYoEtCkXoI/AAAAAAAAAHM/n6lYuthgGic/s1600-h/loutraki2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5212397680002883202" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SFYoEtCkXoI/AAAAAAAAAHM/n6lYuthgGic/s400/loutraki2.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp3.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SFYnvnHdfwI/AAAAAAAAAHE/rqZtGuJDPdE/s1600-h/σεαα.jpg"></a><br /><br /><div>Χθες ταξίδευα πάλι.... Και ταξίδι δίχως θάλασσα δεν νοείται.<br /><br />Με την ανάσα της στα πνευμόνια μου, περπάτησα μέσα της. Ανάμεσα στην άμμο και τα βράχια... βούτηξα και άνοιξα τα μάτια...σχεδόν άγγιξα το βυθό της. Είναι τα πρώτα μπάνια και η ανάσα μου, δεν βαστάει για πολύ...<br />Με έκοβε. Σχεδόν πνιγόμουν από την ομορφιά της. Από την πίεση της. Φύσαγε δυνατά. Πάντα έτσι είναι στο Λουτράκι. Μανιασμένη, χτυπούσε πάνω στα βράχια το κορμί της. Τα κύματα της να βρέχουν τους περαστικούς.. γέλια και φωνές. Και παγωτό μπανάνα δίπλα της. Αλμύρα...<br /><br />- Εφόσον γνώρισα ένα άνθρωπο κάποτε, που μου έδινε τα πάντα. Όλα όσα ήθελα και όλα όσα μισούσα. Εφόσον συνειδητά επέλεξα, ότι δε το αντέχω, οτι είναι πολύ δυνατό για μένα. Εφόσον το άφησα στο έλεος του, υπάρχει πιστεύεις, λόγος να ελπίζω σε ακόμα μια τέτοια συνάντηση μέσα στη ζωή μου?<br />- Ξέρεις τι λέω εγώ? Όλα είναι σαν τα μαλλιά... όσες έχουμε ίσια, θέλουμε σγουρά. Όσες έχουν σγουρά, παρακαλάνε για ίσια... καμία σχέση δεν είναι τέλεια.<br />- Θυμάμαι.. νοσταλγώ καλύτερα. Νοσταλγώ λοιπόν την εικόνα του, μέσα στη θάλασσα... Τον τρόπο που στεκόταν στα ρηχά.. που σήκωνε τα χέρια και πηδούσε μέσα της και εκείνη τον έκρυβε στα σπλάχνα της...και όταν, όταν έβγαινε στην επιφάνεια και τίναζε το κεφάλι... έπαιρνε ανάσα... Δυο ουσίες που λατρεύω, η μια μέσα στην άλλη...<br />- Εξιδανικεύεις.. δεν νομίζεις? Του αξίζει?<br />- Ξέρω το πολύ, να το μετράω. Ξέρω και τα λάθη μου να τα παραδεχθώ. Ναι τον εξιδανικεύω όταν μου λείπει... ανόητη συνήθεια να θυμάμαι μόνο τα όμορφα... μπας και αντέξω...<br />- Δεν του καταλογίζεις ευθύνες?<br />- Όχι περισσότερες από αυτές που καταλογίζω στον εαυτό μου...<br />- Ο Πάνος, τι φταίει να τον συγκρίνεις μαζί του?<br />- Αυτό είναι αναπόφευκτο... όποιος κι αν έρθει, θα συγκριθεί ... γιατί τον γνώρισα και τον θυμάμαι... γιατί ταιριάζει στη θάλασσα όσο και σε μένα... μόνο για λίγο... μόνο μέχρι να τελειώσει ο αέρας που κουβαλάει... αν δεν βγει στην επιφάνεια, θα τον πνίξει... έτσι είναι και η σχέση μας... για λίγο μόνο... αν δεν πάρουμε ανάσες χωριστές, καταστρέφουμε ο ένας τον άλλο...<br />- Του τα έχεις πει αυτά?<br />- Κάποια πράγματα, δεν λέγονται γλυκιά μου... δεν μπορείς ούτε καν να τα περιγράψεις...<br /><br />Στεκόμουν και κοιτούσα τον ουρανό... τέσσερις αχνές μουντζούρες.. σύννεφα... στα βαθιά, έβλεπε κανείς τα κύματα να φτιάχνουν αφρούς... αέρας και χρόνος.<br />Χρόνος, όπως το τώρα που δεν χορταίνω.. το πριν που πέρασε, το μετά που θέλω να με εκπλήξει, αλλά εκείνο επιμένει να είναι προβλέψιμο στα μάτια τα δικά μου...<br />Το νερό, είναι κρύο. Όσο πρέπει κρύο...<br />Το μετά, ήρθε και πέρασε... καμία αλλαγή... μόνο μια σημαδούρα στην θάλασσα που δεν την νοιάζει.. δεν την νοιάζουν μήτε τα σύννεφα, μήτε το κρύο νερό.. και ο χρόνος που περνάει, ούτε αυτός την νοιάζει...<br /><br />Σήμερα λοιπόν, θα θελα να μουν σημαδούρα κόκκινη σε μια θάλασσα γαλάζια που κάποτε είχες αγγίξει... κι αν δεν γίνετε, τι να πω.. ας γίνω τουλάχιστον παρατηρητής ... της στιγμής εκείνης που τα χέρια ενώνονται και σηκώνονται ψηλά... της στιγμής που η θάλασσα αγγίζει το πρόσωπο...</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-1536205040772729487?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-4741257181904233822008-06-14T10:37:00.004+03:002008-06-14T11:24:38.262+03:00<strong><em><span style="color:#33ff33;"></span></em></strong> <br /><strong><em><span style="color:#33ff33;">Δεν μπορώ να σε ξεχάσω πάει τέλειωσε ... </span><span style="color:#009900;">δεν μπορώ σου λέω.. τα έκανα όλα ένα και όλα τίποτα... <br /></span></em></strong> <br /><strong><em><span style="color:#33ff33;">Η ζωή μου η παλιά <br />Ξεθώριασε και έλιωσε </span></em></strong> <br /><strong><span style="color:#33ff33;"> <br /><em>Οι δρόμοι κλείσανε για μένα , </em><span style="color:#009900;"><em>όλα με αδιέξοδο μοιάζουν και εγώ, εγώ η τρελή παίζω με τους στίχους... <br /></em></span> <br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=MbBI2vi-khI&amp;feature=PlayList&amp;p=1185E7F9528A1639&amp;index=29"><span style="font-size:180%;color:#33ff33;"><em>Εσύ με ταξιδεύεις, εσύ με κυβερνάς <br />Εσύ με κυβερνάς </em></span></a> <br /> <br /><em>Μια νύχτα θα ξυπνήσω, θα καπνίσω ,"Σ'αγαπάω" θα σου πώ, μα θα κοιμάσαι... <span style="color:#009900;">γιατι τα σημαντικά και αυτά που φοβάμαι, δεν τα λέω δυνατά... τα ξορκίζω με σιωπή.. δεν είμαι καλή στο να εκφράζω τους φόβους μου... πόσο μάλλον να τους λέω κιόλας... Θα ναι, σαν να παραδέχομαι ότι σε έχω ανάγκη... (με τα τραγούδια δεν μετράει) θα ναι σαν να παραδέχομαι ότι είμαι αδύναμη... ήθελα να είχα ένα ραβδάκι μαγικό... να σε κάνω...</span></em> <br /><em> <br />το φόβο μου να νιώσεις <br />να με ψάξεις, να με σώσεις <br />"Είμ'εδώ, κοντά σου είμαι, μη φοβάσαι" να μου πεις <br />"Ειμ'εδώ, κοντά σου είμαι, μη φοβάσαι" <br /> <br />Δεν μπορώ να σου ξεφύγω ,κι ας τ'ορκίστηκα.Με τα χέρια μου ανοιχτά,στο σώμα σου γκρεμίστηκα ...<span style="color:#009900;"> κάποια στιγμή , κάποια μέρα που οι άμυνες χαμήλωσαν... που η ανάγκη επιβλήθηκε στον εγωισμό... Ένα πρωινό δίπλα στη θάλασσα.. και εγώ να νιώθω μέσα της... <br /></span></em> <br /><em><span style="color:#009900;">Και πρέπει κάποτε να το παραδεχτώ, πως άσχετα με όσα ζώ, όσα περνάω, όσες φορές και αν γελάω δυνατά, να κοροϊδέψω την ανάγκη....</span></em> <br /><em>Ο κόσμος έσβησε για μένα <br />Εσύ με ταξιδεύεις,εσύ με κυβερνάς <br />Εσύ με κυβερνάς ......</em></span></strong></span></strong> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-474125718190423382?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-60861427586025672462008-06-11T12:59:00.005+03:002008-06-11T15:19:21.081+03:00<a href="http://bp3.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SE-pnjR4azI/AAAAAAAAAGk/Nd1MAPsxjm8/s1600-h/hands1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5210569790841187122" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SE-pnjR4azI/AAAAAAAAAGk/Nd1MAPsxjm8/s400/hands1.jpg" border="0" /></a><br /><div>Θα ήθελα να μιλήσουμε... Κάποια στιγμή... όποτε μπορέσεις δηλαδή. Όχι... όχι δεν είναι και επείγον. Όχι μην ανησυχείς. Όλα good!<br />Βασικά... βασικά καλησπέρα σας... φλασιές... όταν θες να πεις και για τα δυο. Και κάτι αστείο και κάτι που δεν σηκώνει αστεία... Βασικά καλησπέρα σας ,το λοιπόν...<br />Έχεις θυμώσει. Φυσικά και το κατάλαβα. Δεν μου μιλάς. Ούτε και εγώ, για να λέμε του στραβού το δίκαιο. Κάτι έκανα πάλι. Καμιά μαλακία. Το συνηθίζω άλλωστε. Μπορεί και όχι. Θέλω να σου μιλήσω. Όχι. Όχι. Να σε δω θέλω και να μείνω στη σιωπή. Γιατί δεν θέλω να συζητήσω. Γιατί ξέρω ότι φταίω. Το γιατί, στην προκειμένη, δεν με νοιάζει. Με κουράζουν τα αστεία. Μερικές φορές δηλαδή. Όταν δεν έχω όρεξη. Σήμερα έχω. Θα πούμε καμία μαλακία.. να γελάσουμε. Γελάμε πιο δυνατά, όταν γελάμε μαζί. Κι ας είμαστε μακριά. Με κάποιο χαζό τρόπο γίνονται ένα. Για το γέλιο μας λέω.<br />Αυτά. Και κάτι ακόμα. Μπορεί και όχι. Δεν ξέρω. Ξανά έπιασε ζέστη ρε γαμώτο. Εκεί βρέχει. Πόσο να έχει το εισιτήριο για να έρθω αύριο? Μισό. Μπα. Πανάκριβο είναι. Δεν συμφέρεις μάνα μου! Έλα εσύ. Σε παίρνει. Αλλά ξέχασα... την είδες μόνιμη την φάση. "Ότι είναι καλύτερο για σένα". Λέω κάτι τέτοια κορυφαία καμιά φορά. Κανονικά έπρεπε να σου κλείσω το τηλέφωνο ή να φωνάξω καμιά βρισιά ή να αρχίσω να κλαίω. Κάτι τέλος πάντων, να ξεκατινιαστώ. Αλλά όχι. Αυτό θα με φάει. Κανε ότι νομίζεις. Φυσικά και με νοιάζει αλλά από ότι φαίνεται δεν μου πέφτει λόγος. Έλα. Κερνάω διαδικτυακό καφέ. Σου αρέσει ο καφές ε? Ναι. Σου αρέσει. Κακές συνήθειες... μπορεί να κάνουμε και κάνα τσιγάρο. Από τα δικά σου όμως. Και τι θα καταλάβω? Τι θα καταλάβεις? Άκυρη η πρόσκληση. Βασικά καλησπέρα σας... Σε αυτά που έρχονται στο μυαλό μου καλησπέρα. Σε αυτά που δεν νιώθεις καλησπέρα... Πέρασε η ώρα...Ιδέα μου. Πάνε και έρχονται τα αυτοκίνητα. Το pc στο σπίτι ακόμα επαναστατεί. Μα δεν βαρέθηκε? Εσύ? Εσύ, δεν βαρέθηκες? Είσαι στη χώρα των υπέροχων κοριτσιών. Καλά να περνάς. Από την ντεκαυλέ Ελλαδίτσα, μια ευχή. Καλά να περνάς.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-6086142758602567246?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-23859942186826681922008-06-06T15:42:00.002+03:002008-06-06T16:54:22.794+03:00Πάει ένας ολόκληρος χρόνος από τότε που χώρισε με τον Βασίλη. Πότε πέρασε, ούτε η ίδια δεν κατάλαβε... Πριν κάνα μήνα, γνώρισε τον Παντελή. Την έκανε να γελάει. Έτσι απλά και αυτό μόνο. Θεώρησε πως ήταν καιρός να προχωρήσει..<br /><br />Με τον Βασίλη ήταν μαζί από παιδιά. Σκανταλιές και πρωτιές της ζωής, μαζί τις περάσανε... Έζησαν πολλά. Απόσταση, τσακωμούς, ναρκωτικά, μπελάδες γενικότερα.. Έζησαν και από τα άλλα όμως... αγάπη, πάθος, δύναμη, τρέλες, ταξίδια, τσαχπινιές, καλό κρεβάτι... σαν να ήταν πραγματικά κομμάτι ο ένας του άλλου. Η Ευτυχία, μια θεωρούσε μαγικό, σημάδι πες, το ότι ταίριαζε απόλυτα ο ένας στα κενά του άλλου, μια πίστευε ότι μεγάλωσαν μαζί και τα σώματα τους διαμορφώθηκαν έτσι. Για να ταιριάζουν απόλυτα. Σαν ένα περίεργο παζλ. Αν μια λέξη έπρεπε να πει για να περιγράψει τους δυο τους, την λέξη ένταση θα χρησιμοποιούσε Περιέγραφε όλες τους τις κοινές στιγμές... Ένιωθε άλλοτε ότι είχε άντρα δίπλα της, άλλοτε παιδί. Μωρό παιδί. Εντάξει... δεν γινόταν ποτέ, τις κατάλληλες στιγμές αυτό. Όταν μιλούσαν σοβαρά για παράδειγμα, ο Βασίλης γινόταν παιδί. Από το παυθενα. Και ήθελε εκείνη να τον πάρει αγκαλιά. Να του πει ότι όλα θα πάνε καλά. Ήξερε τις σκιές του. Του προσώπου του. Ήξερε και εκείνος τις δικές της. την καταλάβαινε όταν "έφευγε" και της έκανε χώρο...όταν ταξίδευε, ενώ δεν έπρεπε, όταν παρασυρόταν από τις λέξεις και άφηνε το μυαλό της ελεύθερο, την ταρακούναγε. Την έφερνε στη γη. Μπορούσε να το κάνει αυτό. Τον ευχαριστούσε για αυτό. Τα "ταξίδια της", ήταν ατελείωτα κάποιες φορές και μόνο εκείνος ήξερε πότε πρέπει να την επαναφέρει. Πότε ήταν το "αρκετά. μέχρι εδώ αυτή τη φορά"... Το μυαλό της ο Βασίλης, μπορούσε να το ελέγξει. Όχι επειδή ήταν καιρό μαζί. Όχι για αυτό... απλά μπορούσε να διαβάζει ο ένας τον άλλο. Εύκολα. Βάσανο είναι αυτό. Και για τους δύο ήταν βάσανο...<br /><br />Τον Παντελή τον γνώριζε καιρό. Δεν τον είχε προσέξει ποτέ έτσι. Ένα βράδυ βγήκαν με μια κοινή τους παρέα και μέθυσαν. Πήγε εκείνη να πλύνει τα χέρια της και ο Παντελής την κόλλησε στον τοίχο και την φίλησε. Ακόμα και μέσα στο μεθύσι της, μπορούσε να καταλάβει οτι το φιλί του ήταν άτσαλο. Άμαθο... Με πάθος συσσωρευμένο. Ξεκίνησαν να περνάνε χρόνο μαζί. Δεν της πήρε καιρό να καταλάβει, ότι πρόκειται για έναν πολύ ντροπαλό και συναισθηματικό άνθρωπο. Αυτά ήταν, ξένα χωράφια για την Ευτυχία. Μπορούσε να κουμαντάρει την ένταση, με την ψυχραιμία της αλλά την απόλυτη γαλήνη, δεν μπορούσε να την χειριστεί. Γινόταν νευρωτική ώρες ώρες. "Παλία κουσούρια" συνήθιζε να λέει. Με τον Παντελή, έκανε όλα όσα ήθελε να κάνει. Ατελείωτους περιπάτους, ήρεμες αγκαλιές. Την κοιτούσε στα μάτια και πόσες φορές την κυνηγούσε στα μονοπάτια του μυαλού της. Έτρεχε από πίσω της. Της έλεγε να του εξηγεί. Στην αρχή το έκανε. Μετά κουράστηκε. Κάποια στιγμή, ανάμεσα στα γέλια τους, της είπε να μην απομακρύνει το βλέμμα της. Να μην "φεύγει" όπως συνήθιζε πολλές φορές. Να μην το κάνει γιατί τον φοβίζει. Και το έβλεπε πως της έλεγε αλήθεια, μα δεν μπορούσε να το ελέγξει. Εκείνος σώπαινε όταν ξεκινούσε. Μια φορά μάλιστα έφυγε. Απλά έφυγε... Πόσο παράξενο φάνηκε αυτό στην Ευτυχία. Την έκανε να γελάει ο Παντελής. Με την αθωότητα που κουβαλούσε, παρά τα χρόνια του... Με τον τρόπο που την κοιτούσε περιμένοντας την επόμενη λέξη της. Προσπαθούσε να της επιβληθεί στο κρεβάτι. Να την αγαπήσει κιόλας ταυτόχρονα. Μα δεν ήξερε πως και εκείνη του έδινε χρόνο... Τραγούδαγε κιόλας... της ψιθύριζε στίχους ο Παντελής...<br /><br />Διαφορετικοί. Αυτό ήταν οι δυο τους. Διαφορετικοί.. Χαμένοι στο πριν, το τώρα, το μετά.<br />Η Ευτυχία, η παράξενη γυναίκα με το όλο υποσχέσεις όνομα, ήταν στην μέση. Στη μέση του δρόμου της. Διασταύρωση και πίσω δεν μπορούσε να γυρίσει. Όχι ότι έπρεπε να διαλέξει. Δεν θα το έκανε ούτως η αλλιώς. Μα τι είναι αυτό που μας κυριεύει ώρες ώρες... Τι είναι αυτό που μας ταρακουνάει από τις βολικές θέσεις μας στο μπαλκόνι της ζωής?<br />Αν η μόνη λύση για να ξεκουνηθούμε, είναι να πέσει το μπαλκόνι, άστο να πα να γαμηθεί... Και κάτι άλλο. Γιατί όλοι λένε ότι ο χρόνος είναι γιατρός? Τι σημαίνει η εντολή "πάρε λοιπόν μια απόφαση"? Πως καταλαβαίνεις ότι ξεπέρασες κάποιον, ενώ ταυτόχρονα τον αγαπάς? Πρεπεί να μισήσεις για να σταματήσεις να σκέφτεσαι? Πως καταλαβαίνεις ότι ερωτεύτηκες? Φτάνουν δυο χαμόγελα? Δυο μουδιάσματα του κορμιού, ίσως?<br />Ποιος βάζει τους κανόνες τελικά και... υπάρχουν "πίστες" στην ζωή???<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-2385994218682668192?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-32923475768852730172008-06-03T09:36:00.003+03:002008-06-03T10:05:07.064+03:00Είμαι λιγουλάκι off αυτές τις μέρες... <br />Λίγο η δουλειά, λίγο η ζέστη, ευτυχώς σήμερα δρόσισε...<br />Στο σπίτι, το pc ανέπτυξε πρωτοβουλία και πλέον με ενημέρωσε ότι είναι σε διακοπές...<br />Επέστρεψα στα κλασσικά λοιπόν. Χαρτί και μολύβι...<br />Δεν έχω προλάβει να τα "αντιγράψω"... δεν ξέρω αν θα το κάνω βασικά.<br />Μέσα στην απορία είμαι τις τελευταίες μέρες.. κοιτάζω γύρω μου, και βλέπω ερωτηματικά παντού.. Στην ουσία τους, όλα έχουν μια τάση να πηγαίνουν καλά και μου τη σπάει που "ψάχνω" καταστάσεις... Γαμημένη συνήθεια. Μερικές φορές απλά εύχομαι να μπορούσα να προσπεράσω όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου και κάθομαι και παρατηρώ με τις ώρες... Να τα προσπεράσω. Να αφοσιωθώ στην "ζωούλα μου"... Αν το έκανα αυτό δεν θα ήμουν πια εγώ. Δεν ξέρω αν θα με γούσταρα.<br />Εδώ που κάθομαι βλέπω ένα μικρό κομμάτι της Πατησίων... στο έχω ξαναπεί.. σωστά? Πιάνω τον εαυτό μου να σταματάω τα πάντα, λίγο πριν εκραγώ από την πίεση, και να παρατηρεί τους πεζούς... Πρόσωπα λυπημένα, πρόσωπα χαμογελαστά, άλλες φορές βιαστικοί... Τι τρέχουμε να προλάβουμε τελικά? Και άντε και τρέχουμε σου λέω εγώ... το φτάνουμε ποτέ?? Στριμωγμένοι σε λεωφορεία και φανάρια κόκκινα... Κλείνω τα μάτια και ταξιδεύω στην αγαπημένη μου παραλία. Χιλιόμετρα μακριά.. Όχι γιατί κάνει ζέστη. Όχι για αυτό. Για την αίσθηση της άμμου στα χέρια μου, για το ιώδιο στα πνευμόνια μου και για το γαλάζιο που θα τραβάει το βλέμμα μου.<br />Όλοι όσοι έρχονται σε μένα, μου ζητάνε διακοπές. Φτηνά πακέτα. Όσο πιο μακριά γίνετε. Πρέπει να τους χαμογελάω... το θέλω βασικά. Μου αρέσει. Γουστάρω τρελά, όταν έχουν εκείνο το βλέμμα.. ξέρεις.. εκείνο που αν και μόλις πλήρωσες του κόσμου τα λεφτά, έχεις στα χέρια σου τα εισιτήρια και το voucher του ξενοδοχείου και τα χαζεύεις... και σχεδόν,σχεδόν χαμογελάς.... Μετά ανοίγουν την πόρτα και βλέπουν τον δρόμο και το βλέμμα φεύγει. Έτσι απλά. Περπατούν γρήγορα. Και μου φαίνεται πως κάτι ψιθυρίζουν... 15 ή 20 και σήμερα... σαν τους φαντάρους...<br />Καλημέρα σε όλους... Ακούστε και το τραγουδάκι...<br /><br /><br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_eE82K7gC-4&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/_eE82K7gC-4&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />i've been here all the time <br />as far as i know doing right <br />i've always waited for the moment <br />that you would come through my door <br />but this brought loneliness so far <br />i lay my hand onto my heart <br />is this the life i want to live <br />is this the dream i had of you <br /><br />but this brought loneliness so far <br />i lay my hand onto my heart <br />is this the life i want to live <br />is this the dream i had of you <br />the dream i had of you <br /><br />the dream i had of you <br /><br />now i'm standing here alone <br />waiting on my own <br />for something that will fill the emptiness <br />inside the moment that you mind <br />but this is loneliness i know <br />i lay my hand onto my soul <br />is this what life has got to give <br />is this the dream i had of you <br /><br />the dream i had of you <br /><br />but this is loneliness i know <br />i lay my hand onto my soul <br />is this what life has got to give <br />is this the dream <br />the dream i had of you<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-3292347576885273017?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-39586133454620107352008-05-28T13:48:00.003+03:002008-05-30T11:06:29.088+03:00<p align="center"><embed src="http://www.youtube.com/v/x6dcb2zuuEA&amp;hl=" width="425" height="355" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed><br /><br /><br />Αυτό το τραγούδι , <span style="color:#ff0000;"><strong><span style="font-size:180%;">πρέπει</span></strong> </span>να το ακούσεις... όπως και δήποτε!!!<br /><br /><br />Στίχοι: Λίλιαν Δημητρακοπούλου<br />Μουσική: Δημήτρης Κοργιαλάς<br />Πρώτη εκτέλεση: Ευριδίκη<br /><br />Μέσα στα χρώματα τα μπλε, τα μωβ και τα γαλάζια<br />Να ταξιδεύουμε αγκαλιά στου έρωτα το φως<br />Εσύ να στέκεσαι ψηλά στα πιο ψηλά περβάζια<br />Κι εγώ για να 'μαι γύρω σου, να γίνομαι ουρανός<br /><br />Μέσα από ψέματα γλυκά κι από πικρές αλήθειες<br />Να ξεπερνάμε τις παλιές ανόητες συνήθειες<br />Απ' όλα όσα ζήσαμε κι αφήσαμε στο χθες<br />Και να γεννιόμαστε ξανά σαν άγγελοι-εραστές<br /><br />Αυτό που πάντα ήξερα μωρό μου κατά βάθος<br />Είναι πως θα σε γνώριζα σε τούτη τη ζωή<br />Πώς θα 'σβηνες τα λάθη μου και θ' άναβες το πάθος<br />Και να που ετοιμάζομαι να ζήσω μια γιορτή<br /><br />Μέσα από μαύρες διαδρομές κι ένοχα μονοπάτια<br />Τα βήματά μου δύσκολα μ' έφεραν μέχρι εδώ<br />Το θάνατό μου νίκησαν τα σκοτεινά σου μάτια<br />Και μ' έμαθες απ' την αρχή να λέω σ' αγαπώ<br /><br />Αυτό που πάντα πίστευα αγάπη κι έρωτά μου<br />Είναι ότι θα σ' έβρισκα, πως ήσουν κάπου εδώ<br />Μαζί σου τώρα πάρε με και κράτα με καρδιά μου<br />Και φώτιζε το δρόμο μου να μη ξαναχαθώ </p><p align="center"><span style="font-size:130%;color:#33ff33;"><em>Έχω μια τρέλα με την Ευριδίκη.. την θεωρώ μοναδική φωνή... αυτό το τραγουδάκι, είναι αφιερωμένο όπως καταλαβαίνεις... σε δυο μάτια! Αλήθεια, εσύ που θα το αφιέρωνες???</em></span></p><p align="center"><span style="font-size:130%;color:#33ff33;">Καλημέρες <a href="http://skount.blogspot.com/2008/05/blog-post_30.html">προβληματισμένες</a> σήμερα....</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-3958613345462010735?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-77501502663506795782008-05-27T15:53:00.004+03:002008-05-27T16:23:03.523+03:00<a href="http://bp2.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SDwLA5WlQxI/AAAAAAAAAGM/p0exbV9zf04/s1600-h/003.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205047379356893970" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 393px; CURSOR: hand; HEIGHT: 268px; TEXT-ALIGN: center" height="240" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SDwLA5WlQxI/AAAAAAAAAGM/p0exbV9zf04/s400/003.jpg" width="393" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp0.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SDwJnZWlQwI/AAAAAAAAAGE/EN5oTpoK8Go/s1600-h/009.jpg"></a><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Ήθελα τώρα να ήσουν εδώ. </div><br /><br /><div>Μαζί μου στο "κουτάκι" μου. </div><br /><br /><div>Να με έπαιρνες αγκαλιά και να μου έκοβες την ανάσα. Να αισθανόμουν τα χέρια σου στο δέρμα μου... ίσως και στα μαλλιά μου.</div><br /><br /><div><br />Να κλείδωνες μετά την πόρτα πίσω μας και να ξεκινούσαμε το περπάτημα... με κατεύθυνση ένα μέρος όμορφο και ήσυχο... όπως την Κυριακή! Θυμάσαι?<br /><br />Να καθόμασταν πάλι σε έναν τοίχο κόντρα και να ακούγαμε εκείνη την γλυκιά φωνή, την όμορφη ,της κοπέλας με το πράσινο παντελόνι και τα σανδάλια... να μας τραγουδάει. <span style="color:#663366;"><strong><em>Απ΄τα μέρη που μαι εγώ ξεύρουν να αγαπούν...<br /></em></strong></span><br />Να καπνίσουμε ένα τσιγάρο αγκαλιά και έπειτα να κοιταζόμαστε στα μάτια..<br /><br />Τίποτα και συνάμα τόσα πολλά να πεις, που μπερδεύονται πριν γίνουν λέξεις και καταλήγεις να σωπαίνεις...<br /><br />Να μου πεις πως τα μάτια μου είναι θάλασσα και δεν θα τα ξεχάσεις..."Αχ αυτά τα μάτια", να μου πεις και εγώ να δακρύσω πάλι...<br /><br />Να αγοράσουμε ακόμα μια πράσινη χάρτινη πεταλούδα να φοράω στο αυτί....<br /><br />Τα φώτα, να φτιάχνουν τον χάρτη της Αθήνας και να μιλάμε για την Ισπανία....<br /><br />Για αυτό σου λέω...ήθελα τώρα να ήσουν εδώ. Μαζί μου στο "κουτάκι" μου. Να με έπαιρνες αγκαλιά και να μου έκοβες την ανάσα κι ας μην είναι σήμερα Κυριακή....</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-7750150266350679578?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-72791127078843282852008-05-27T14:11:00.002+03:002008-05-27T14:40:30.148+03:00Ο <a href="http://nikosk.blogspot.com/">Νικόλας</a> με κάλεσε σε αυτό το περίεργο (για μένα) παιχνίδι.<br /><br />Πρέπει λέει να:<br />Γράφεις 4 προτάσεις που αφορούν εσένα.<br />Ζητάς από τους αναγνώστες να ψηφίσουν ποια απ’όλες είναι αληθινή.<br />Μόνο μία από αυτές ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.<br /><br />1. Μισώ την μουσική. Με κουράζει αφόρητα. Ιδικά τον Βασίλη τον Παπακωνσταντίνου, δεν τον αντέχω καθόλου! Ούτε για πλάκα!<br /><br /><br />2. Αν κάνα βραδάκι βαρεθώ στο σπίτι, παίρνω την Aprilia μου, και κατεβαίνω παραλιακή για κόντρες...<br /><br />3. Το πραγματικό μου όνομα είναι Ευτέρπη - Πηγή αλλά το πρώτο δεν το ξέρει κανείς πέρα από την μαμά, τον μπαμπά και τον νονό μου!<br /><br />4. Αν και λατρεύω την θάλασσα, δεν μπορώ να μείνω σε νησί. Εγκλωβίζομαι και κάνω τρέλες! :P<br /><br />Αυτάααα....<br /><br /><br />Θέλω να μπερδευτώ μα τις αλήθειες και τα ψέμματα των... <a href="http://skount.blogspot.com/">Νίκο</a> <a href="http://www.blogger.com/profile/11887669731167240355">Suspi</a> <a href="http://aristodimos.blogspot.com/">Άρη</a> <a href="http://biologisttobe.blogspot.com/">Βιολογία</a> <a href="http://dreamingbrazil.blogspot.com/">Αggelika</a> και της <a href="http://emmones-idees.blogspot.com/">Σίβυλλα</a>.. εννοείτε ότι όποιος άλλος θέλει να μας "μπερδέψει" είναι more than welcome!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-7279112707884328285?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-90788106607789206652008-05-23T14:38:00.003+03:002008-05-23T14:58:54.737+03:00<p><embed src="http://www.youtube.com/v/D76ZNFxn2iQ&amp;hl=" width="425" height="355" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed><br /><br /><br />Μοναδικό τραγούδι... δεν συμφωνείς?<br />Μου θυμίζει έρωτα και πόνο...<br />Αλήθεια... υπάρχει ποτέ το ένα δίχως το άλλο...<br /><br /><br /><em>Για την αγάπη και τον πόνο λέω...<br /></em><br /></p><p>Είμαι καλά... <span style="color:#cc33cc;">κλεισμένη στο σήμερα</span>.<br /><br />Είμαι καλά... <span style="color:#cc33cc;">κοιτώντας το αύριο.</span><br /><br />Είμαι καλά... <span style="color:#ff99ff;">όταν σε σκέφτομαι λέω</span>, είμαι καλά.<br /><br /></p><p>Μπορεί και όχι...<br /><br />Ασυναρτησίες?<br /><br />Μπορεί. </p><p><br /><br />Γιατί ξεκινάμε? Ποιος είναι ο στόχος? Που καταλήγουμε?<br /><br />Ερωτήσεις...<strong><span style="font-size:85%;">πάλι</span></strong>...<br /><br />Τι περίεργο τελικά! Οι ερωτήσεις να είναι κομμάτι του σήμερα και οι απαντήσεις του αύριο...<br /><br />Δεν νομίζω ότι είναι το αλάτι και το πιπέρι που λένε...<br /><br />Ανυπόμονη από την φύση μου, κοιτάζω τοίχο και έχω το μυαλό μου στις ερωτήσεις του σήμερα. Θα περάσει η μέρα. Την περιμένω. Χαμογελάω...<br /><br />Κάποια σαν και εμένα, που έχει για σλόγκαν... " <span style="font-size:130%;color:#33ff33;"><strong>Η επιλογή είναι πάντα δική σου</strong></span> " , είναι δύσκολο να δεχθεί ότι δεν έχει παρα μόνο μια επιλογή... να περιμένει. Να μετρά τον χρόνο, ίσως και να τον κοροϊδεύει..<br /><br />Μα τι κερδίζεις αν κοροϊδεύεις τον χρόνο? <em><span style="font-size:78%;">Ερώτηση ήταν...<br /></span></em>Και τελικά μπορείς να τον κοροϊδέψεις? <span style="font-size:78%;"><em>Κι άλλη ερώτηση...</em></span><br /><br />Τα βράδια που περιμένω, παίρνω μαρκαδόρους και ζωγραφίζω....<br />Ή μάλλον δεν ζωγραφίζω, γράφω...<br /><span style="color:#33cc00;">Έναν τοίχο σημαδεύω, με τραγούδια.<br /></span><br />Δεν έχει άλλο χώρο... τελειώνουν και τα μικρά κενά μεταξύ των στίχων...<br /><br />Πρέπει να βρω όμως, γιατί αυτούς τους στίχους τους θέλω στον τοίχο μου...<br /><br /><strong><em><span style="color:#66ff99;">Δεν είν' αλήθεια<br />πως άνοιξε η πόρτα<br />και μπήκε στο σκοτάδι<br />του κήπου η ευωδιά<br />απ' τα υγρά τα χόρτα<br /><br />Δεν ει ν' αλήθεια<br />στο άβατο αυτό<br />που έσβηνε η ζωή μου<br />πως άναψε στα χείλια<br />κρυφό φιλί καυτό<br /><br />Μαλλιά βρεγμένα<br />δάχτυλα μπλεγμένα<br />το φως που ξημερώνει<br />η αγάπη που λυτρώνει<br />στη θάλασσα, να κρυφτούμε στη θάλασσα<br />να χαθούμε στη θάλασσα μαζί<br /><br />Δεν είν' αλήθεια<br />πως είδαμε τ' αστέρια<br />μαζί με το φεγγάρι<br />να κρέμονται γλυκά<br />απ' των κλαδιών τα χέρια<br /><br />Κι αν είν' αλήθεια<br />πως ήρθε καλοκαίρι<br />ο ήλιος ο ζεστός<br />μας πήρε μια για πάντα<br />απ' της βροχής τα μέρη<br /><br />Μαλλιά βρεγμένα<br />δάχτυλα μπλεγμένα<br />το φως που ξημερώνει<br />η αγάπη που λυτρώνει<br />στη θάλασσα, να κρυφτούμε στη θάλασσα<br />να χαθούμε στη θάλασσα μαζί<br /><br /></span></em></strong><br />'Άβατο (στίχοι-μουσική: Γ. Ανδρέου)<br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-9078810660778920665?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-21700377051431047992008-05-20T12:09:00.003+03:002008-05-20T12:28:43.704+03:00Δεν το πιστεύω ότι συμβαίνει αυτό το πράγμα...<br /><br /><span style="font-size:130%;"><em>Μου έλειψες!</em></span><br /><br />Και το θαυμαστικό είναι εκεί για να μείνει.<br /><br />Δεν πάνε μερικές ώρες.. <span style="font-size:85%;">δεν θέλω να μετρήσω πόσες ακριβώς</span> αλλά μου έλειψες...<br />Με τον πιο <span style="color:#33cc00;">απλό</span> και <em>αληθινό</em> τρόπο που κάτι τέτοιο συμβαίνει.<br /><br />Σκέφτομαι τα μάτια σου.. ονειρεύομαι στιγμές μαζί τους...<br /><em><span style="color:#cc66cc;">Ναι ... με τα μάτια σου.<br /></span></em><br />Σκέφτομαι τόσα, μα τόσο πολλά... σχεδόν τόσα όσα φαντάζομαι..<br /><br />Χάνω την ικανότητα να βάζω τις λέξεις μου σε σειρά γιατί κάπου ανάμεσα είσαι <strong>εσύ</strong>.<br />Ανάμεσα στις λέξεις, ανάμεσα στις σκέψεις...<br /><br />Δεν ξέρω τι θα καταφέρουμε και πως. Δεν ξέρω αν είσαι διατεθειμένος να με μάθεις... δεν ξέρω ουτε για μένα...<br />Ξέρω μόνο ότι είσαι σχεδόν εδώ και λέω σχεδόν, γιατί νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει πιο δυνατά από την παρουσία σου στο μυαλό μου, την απουσία σου από τον χώρο.<br /><br />Ένα γλυκό μπέρδεμα...<br /><br />Σαν να θέλω να γίνω καλύτερη από το πουθενά...<br />Σαν να θέλω να σου πω για τούτο το "δωμάτιο" και να σε αφήσω να τα μάθεις όλα...<br />Όλα μου τα κρυφά... όλα μου τα τρελά... όλα μου τα αλλοπαρμένα..<br /><br />Ζεσταίνομαι και κρυώνω.... μπερδεμένη και σίγουρη... χαμόγελο και δάκρυ... μαζί... δεν ξέρω γιατί. Δεν με νοιάζει να μάθω...<br />Είσαι εσύ... ίσως και να είμαι εγώ..<br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=g6SyrcBKJUg">κι όλο εσένα θέλω μόνο</a>... ακούω τον σταθμό που σου γνώρισα...<br /><br />Είπαμε χαλαρά και δεν κρατιέμαι... είπαμε σιγά σιγά και απλά ανυπομονώ...<br /><br />Δεν ξέρω πως το κάνεις... δεν ρωτάω.. κουράστηκα να φτιάχνω ερωτήσεις και να ψάχνω απαντήσεις..<br /><br />Αυτά τα μάτια σου... ίσως κι ένα τραγούδι...<br /><br /><strong><em><span style="color:#cc66cc;">Ναι... τα μάτια σου και ένα τραγούδι... αυτά θέλω για σήμερα...</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-2170037705143104799?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-25534382606752698272008-05-17T09:52:00.004+03:002008-05-17T11:58:39.403+03:00<p><embed src="http://www.youtube.com/v/U_ijMaVdPHQ&amp;hl=" width="425" height="355" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed><br /><br />Βρήκα την λύση....είναι πολύ εύκολο να κρατάς μούτρα τελικά!<br />Από δω και πέρα όταν κάτι με ενοχλεί, δεν θα το συζητάω...<br />Θα περιμένω να μυρίσεις τα νύχια σου.<br />Θα σου μιλάω τυπικά τελείως και όταν με ρωτάς τι συμβαίνει, θα χαμογελάω και θα λέω "Τίποτα μωρό μου!" , ενώ παράλληλα θα γκρινιάζω με το παραμικρό. </p><p>Ναι ναι! Αυτό είναι! Δεν θα συζητάμε , θα γκρινιάζουμε και θα αποφεύγουμε μόνο, ο ένας τον άλλο. Και όταν πλέον η κατάσταση γίνει δεδομένη και σε κανένα μας δεν κάνει εντύπωση μια κατεβασμένη μούρη, όταν θα σταματήσουμε να ξέρουμε τι απασχολεί τον καθένα μας, τότε, νομίζοντας πως σε χάνω, θα αρχίσω να φλερτάρω ασύστολα.</p><p>Να δοκιμάζω την υπομονή σου από το πρωί του θεού μέχρι το βράδυ του Κυρίου.<br />Αν μου προτείνεις να πάμε καμία βόλτα να ξεσκάσουμε, θα τεντώνομαι στον καναπέ και θα λέω ότι βαριέμαι και το άλλο το κορυφαίο... "που να τρέχουμε τώρα, δε βαριέσαι??" </p><p>Από εδώ και πέρα θα κάνουμε ΜΟΝΟ sex!Βρώμικο και φτηνό! Δεν θα βάζουμε μουσική, δεν θα χαμηλώνουμε τα φώτα, δεν θα παίζουμε , γενικά, με τις αισθήσεις. Μια ανάγκη είναι και αυτό στο φινάλε φινάλε... </p><p>Όταν δε, σου προτείνω να κυληθούμε στο ξεκάρφωτο στα πατώματα και να βάλουμε φωτιά στα κορμιά , (καπάκια με το που θα γυρίζεις από το γραφείο, που βρισκόσουν τις τελευταίες 13 ώρες) και μου λες ότι είσαι κουρασμένος και θέλεις αρχικά να κάνεις ένα μπανάκι να χαλαρώσεις, θα τα παίρνω στο κρανίο και θα συνειδητοποιώ εντελώς ξαφνικά ότι ΔΕΝ ΜΕ ΘΕΣ ΠΙΑ!!! </p><p>Μετά , και ενώ εσύ είσαι στο μπάνιο, θα παραγγέλνω σουβλάκια και θα αράζω στον καναπέ σου, με τα πόδια μου στο τραπεζάκι, για να δω μπάλα...<br /><br />Πριν κοιμηθούμε, ο ένας στην μια άκρη του κρεβατιού και ο άλλος στην άλλη, θα σου λέω ( με γυρισμένη πλάτη εννοείτε) ότι σε αγαπάω πολύ και ότι δεν καταλαβαίνω γιατί δεν είμαστε πια όπως παλιά...<br /><br />Ναι έτσι θα το κάνω... </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-2553438260675269827?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-37810022777503055092008-05-14T18:05:00.005+03:002008-05-14T18:17:17.343+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/7d635nt_wnE&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/7d635nt_wnE&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br /><br />Κρύο κάνει εδώ.... και μέσα και έξω..<br /><br />Εκεί τι καιρό έχει?<br /><br />Να φωνάξεις αν με θες...<br /><br />Δεν μου αρέσει να στο λέω... νομίζω , γίνομαι κουραστική ...<br /><br />Πόσες φορές πρέπει να πεις κάτι, για να φτάσει να "εννοείτε"??<br /><br />Το σ' αγαπώ μας εννοείτε?<br /><br />Ελπίζω όχι. Δεν θα το ήθελα...<br /><br />Κάποια πράγματα είναι καλύτερα να μην εννοούνται.. να πρέπει να τα λες.. ξανά και ξανά εώς ότου κουραστούν τα χείλη...<br /><br />Πες το μου ξανά...<br /><br />Η κλήση μου προωθείται.. μάλλον στο κενό... δεν πειράζει...<br /><br />Έχω αλλού το μυαλό μου σήμερα....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-3781002277750305509?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-8045893142836622052008-05-13T11:12:00.004+03:002008-05-13T13:04:23.743+03:00<a href="http://bp2.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SClnh08cepI/AAAAAAAAAFk/mw_0FFLvyv0/s1600-h/005.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199801075621460626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SClnh08cepI/AAAAAAAAAFk/mw_0FFLvyv0/s400/005.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Πόσους αγάπησες? </div><br /><br /><div>Αλήθεια πες. Δεν έχεις πρόσωπο εδώ... δεν έχει κάτι να φοβάσαι τούτος ο κόσμος... όχι εμένα, όχι κανέναν άλλο... μπορείς να πεις αλήθεια? Σε σένα λέω, μπορείς να πεις αλήθεια? Στον εαυτό σου, όχι σε μένα...</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Γιατί, όταν συναντάμε το "ιδανικό" , προσπαθούμε να το τσακίσουμε από όλες τις μεριές? Φταίει το ότι δεν πιστεύουμε, ότι κάτι τόσο όμορφο συνέβη σε εμάς και προσπαθούμε να βρούμε το ελάττωμα?</div><br /><br /><div>Φταίει ότι τρομάζουμε, όταν ο άλλος συμπληρώνει τις προτάσεις μας?</div><br /><br /><div>Φταίει που μας ανοίγει την πόρτα και θυμάται (<em><span style="font-size:85%;color:#cc33cc;"><strong>επιτέλους κάποιος που θυμάται</strong></span></em>) πως πίνουμε τον καφέ μας?</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Το <span style="font-size:130%;">ξερό μας το κεφάλι</span>? Μήπως φταίει αυτό?</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Η μήπως τελικά, η προοπτική της <em><span style="color:#33cc00;">πολυπόθητης ευτυχίας</span></em>, μας τρομάζει?</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Είχες ποτέ το <strong><span style="color:#ff99ff;">τέλειο</span></strong>?</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Μην το σκέφτεσαι πολύ... <strong>γρήγορα απάντησε</strong>... γρήγορα σου λέω! Περνάνε οι στιγμές!</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Εγώ <span style="font-size:130%;"><em>μια φορά</em></span> <span style="font-size:78%;">(ευτυχώς όχι και ένα καιρό...) </span>το έζησα...</div><br /><br /><div>Μέχρι να το συνειδητοποιήσω, πέρασε κάνας χρόνος μακρυά του βέβαια... αλλά κάλιο αργά που λένε...</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Δυο μήνες. Τόσο κράτησε . Τόσο το άφησα να κρατήσει και μετά... μετά έκανα αυτό που κάνω καλύτερα....</div><br /><br /><div><span style="font-size:180%;color:#33cc00;"><strong>Το διέλυσα....</strong></span><em><span style="font-size:85%;">το γάμησα!!!</span></em></div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Κάποιο Σάββατο - μη με ρωτήσεις ποιο... δεν θυμάμαι - βγήκαμε παρέα και τον είδα μπροστά μου. Έτσι απλά. Με μια κοπέλα που ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει "λάθος επιλογή" κάποια στιγμή.</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Ναι ... βόλτες στο χρόνο έκανε όταν την συνάντησε και τα δυνατά πράγματα που ζούμε, είναι αδύνατο να μπουν σε τσουβάλια. Εδώ τα "καλά" εκεί τα "κακά". </div><br /><div>Όμορφη κοπέλα. Έξυπνη. Ίσως και καλός άνθρωπος... δεν ξέρω...</div><br /><div></div><br /><div><span style="font-size:78%;"><strong>Γαμώτο!!!</strong></span></div><br /><div></div><br /><div>Μιλούσαμε με τα μάτια. Με ρώτησε εκείνος τι κάνω και του χαμογέλασα. Με ρώτησε αν μεγάλωσα καθόλου (με τα μάτια ντε... με εκείνο το βλέμμα το... το... <em><span style="color:#cc33cc;">δεν έχω λόγια</span></em>...) κοκκίνισα εγώ...</div><br /><div></div><br /><div><strong><em>Έχω μεγαλώσει άραγε?</em></strong> </div><br /><div>Το να αναγνωρίζεις λάθη και να διώχνεις τη ζήλια σημαίνει ότι μεγάλωσες? Και αν ναι, ποιος το λέει?</div><br /><div></div><br /><div>Ο Μάκης, έτσι τον λένε, είναι <span style="font-size:130%;">ο άντρας μου</span>. Πάντα θα είναι μόνο και μόνο γιατί όταν ήμουν κορίτσι ακόμα, εκείνος μου συμπεριφερόταν σαν γυναίκα. Και όταν ήμουν μαζί του, μόνο γυναίκα ήμουν. </div><br /><div></div><br /><div>Άσε το σεξουαλικό απ' έξω. Δεν μιλάω για αυτό. Μιλάω για τότε που παλεύεις να συνειδητοποιήσεις ότι ενηλικιώθηκες. Οι γύρω σου, σου φέρονται ακόμα σαν παιδί και ψάχνεις να βρεις τι σημαίνει να είσαι γυναίκα και πως θα σταθείς πάνω σε δεκάποντα....</div><br /><div></div><br /><div>Εμένα ο Μάκης με έκανε να αισθάνομαι γυναίκα, ακόμα και όταν φορούσα αθλητικά... ακόμα και όταν έκανα τα μαλλιά μου κοτσιδάκια και γελούσα... ακόμα και όταν τα εσώρουχά μου, ήταν από χοντρό , χρωματιστό βαμβακερό ύφασμα και όχι από δαντέλα....</div><br /><div></div><br /><div>Κάποια στιγμή με άγγιξε. Τόσο φυσικά, όσο μόνο εκείνος θα μπορούσε. Για εκείνη την μοναδική στιγμή της βραδιάς, αισθάνθηκα απόλυτα ασφαλής. Προστατευμένη. Ντυμένη με πανοπλία αόρατη...</div><br /><div></div><br /><div>Αλάνι ήταν ο Μάκης που λες... πριν τον γνωρίσω, άκουγα για αυτόν. Από όλους. </div><br /><div>Έλεγαν για το γήπεδο, έλεγαν για την δύναμή του, για τις τρέλες του... <em>μα εγώ γνώρισα κάποιον άλλον...</em></div><br /><div></div><br /><div>Για αυτό σου λέω... την αλήθεια, σε οτιδήποτε, <strong>μόνος σου θα την βρεις</strong>...</div><br /><div></div><br /><div>Ένα απόγευμα χωρίσαμε... μια μέρα που δεν θυμάμαι.. ένα χειμώνα που ξεχνάω.</div><br /><div></div><br /><div>"Θα τα πούμε μικρή! Μεγάλωσες... το ξέρεις? Σε θυμάμαι.. Να προσέχεις...."</div><br /><div></div><br /><div>" Και εγώ σε θυμάμαι... να 'σαι καλά και σε ευχαριστώ... για όλα..."</div><br /><div></div><br /><div>Με τα μάτια ντε...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-804589314283662205?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-21505536229689058782008-05-11T17:30:00.006+03:002008-05-12T09:51:11.419+03:00<a href="http://bp0.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SCcEh08celI/AAAAAAAAAFI/L7UU7twwrfc/s1600-h/2008-05-11-62476.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199129274016889426" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SCcEh08celI/AAAAAAAAAFI/L7UU7twwrfc/s400/2008-05-11-62476.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>Ο <a href="http://aristodimos.blogspot.com/"><span style="color:#33cc00;">Άρης</span></a> με κάλεσε σε ένα ΄νέο παιχνίδι που κυκλοφορεί και πραγματικά βρίσκω πολύ ενδιαφέρον...<br /><br /><br />Οι κανόνες λοιπόν είναι:<br /><br />1. Γράψε<br />2.Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )<br />3. Πόσταρε.<br />4. Ειδοποίησε!Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com/<br />5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους bloggers να συμμετέχουν.<br /><br />Έτσι, το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό΄να γράψω, ήταν η εισαγωγή του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο τραγούδι (που πολύ αγαπώ) " <a href="http://www.youtube.com/watch?v=qzsyBekIdcA"><span style="color:#33cc00;">Όταν χαράζει</span></a>". Την παραθέτω σε χειρόγραφο λοιπόν... Δεν είναι και της καλύτερης ποιότητας η φωτογραφία μα το σκάνερ μου ... απεργεί :P<br /><br /><br />Ειδοποιώ:<span style="color:#33cc00;"> </span><a href="http://autographcollectors.blogspot.com/"><span style="color:#33cc00;">autographcollectors</span></a><br /></div><div>Προσκαλώ λοιπόν τους... <a href="http://jacki/"><span style="color:#33ff33;">jacki</span></a><span style="color:#33ff33;"> </span><a href="http://skount.blogspot.com/"><span style="color:#33ff33;">νίκο μου</span></a><span style="color:#33ff33;"> </span><a href="http://biologisttobe.blogspot.com/"><span style="color:#33ff33;">biologist</span></a><span style="color:#33ff33;"> </span><a href="http://ektiaisthisi.blogspot.com/"><span style="color:#33ff33;">νεράιδα μου</span></a> . Λόγο του ότι έχω δει χειρόγραφες αναρτήσεις σε πολλά από τα αγαπημένα μου blog, αφήνω την πρόσκληση ανοιχτή για όποιον θέλει να συμμετάσχει..</div><div></div><div></div><div> </div><div>Υ. Γ. Πέρασε γρήγορα το σ/κ ή μου φάνηκε????</div><br /><a href="http://autographcollectors.blogspot.com/"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-2150553622968905878?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-71350951859653127962008-05-08T16:32:00.003+03:002008-05-08T16:42:02.568+03:00<a href="http://bp0.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SCMC9eiquYI/AAAAAAAAAFA/o_iBkpfpekU/s1600-h/Fallen%20Angel.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198001650109430146" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SCMC9eiquYI/AAAAAAAAAFA/o_iBkpfpekU/s400/Fallen%2520Angel.jpg" border="0" /></a><br /><div>Γέλα ... σε παρακαλώ , γέλα μου...<br />Ψυγείο έγινε ο κόσμος. Πέτρα μεγάλη και βουλιάζει..<br />Δεν θα φύγω.. μην φοβάσαι<br />Μάθε μόνο πως κατάληξη καλή και για τους δύο είναι αδύνατο να υπάρξει.<br />Αφήσαμε να περάσεις ο καιρός.<br />Ξεχνάω μα δεν το θέλω...<br />Θυμάσαι μα δεν το θες...<br /><br />Αναστενάζοντας στην σιωπή, μοιάζει ο καημός, με ήχο διαπεραστικό... τρυπάει, σχεδόν σκοτώνει...<br /><br />Γέλα καρδιά μου. Εγώ θα τα φτιάξω όλα.<br />Ας είναι το τέλος για μένα άσχημο... εσύ να μου γελάς...<br />Κάθομαι στα σκοτάδια. Εγώ και ο καπνός μου... στα τυφλά φτιάνω ένα τσιγάρο να καπνίσω..<br />Δεν έχει ύπνο απόψε...<br />Σαν να μην υπάρχει το κρεβάτι, όταν η αγκαλιά σου είναι μακρυά....<br />Κλείνω τα μάτια... μια τελευταία απόπειρα να θυμηθώ το γέλιο σου...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-7135095185965312796?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-62132636868786881452008-05-07T10:40:00.003+03:002008-05-07T11:37:34.097+03:00Ο γεροξεκούτης!Τα έβαλε μαζί της. Καλά να πάθει. Του άξιζε! <br />Δύο χρόνια δούλευε για αυτόν και είχε ανεχθεί τα πάντα. Από το να του φτιάχνει καθημερινά τον καφέ του μέχρι και τα πονηρά σχόλιά του. Τα τηλέφωνα στη μέση της νύχτας για ερωτήσεις που μπορούσαν να περιμένουν όχι μέχρι το πρωί αλλά και για μέρες ολόκληρες.<br />Κάποια στιγμή βρήκε κάποια καλύτερη δουλειά, άρπαξε την ευκαιρία και σηκώθηκε και έφυγε από το μικροσκοπικό και βρώμικο γραφείο του Πειραιά<br />Το πρωί μίλησαν στο τηλέφωνο για τα λεφτά που της χρωστούσε. Είχαν περάσει πέντε ολόκληροι μήνες από τότε που έφυγε και απλά είχε κουραστεί να περιμένει τα λεφτά της. Αυτά που εκείνη είχε δουλέψει!Δεν ήταν τόσο η ανάγκη για το υπόλοιπο των πεντακοσίων ευρώ. Το γαμώτο ήταν. Τέλος πάντων! ο γέρος το έπαιξε δύσκολος στο τηλέφωνο ότι τάχα μου δεν έχει μια και οι άλλες υποχρεώσεις του, δεν μπορούν να περιμένουν. "Πως κάνεις έτσι για πεντακόσια ευρώ?" της είπε, και το αίμα ανέβηκε στο κεφάλι της! Δεν έπαιρνε ευγένεια η κατάσταση. "Μέχρι το μεσημέρι, τα λεφτά μου! αλλιώς θα έρθω να τα πάρω προσωπικά!" έτσι του είπε. "Να πα να γαμηθείς" ήταν η απάντηση του και μετά ήρθε το κατέβασμα του ακουστικού.<br /><br />Τόλμησε να την αγγίξει ο μαλάκας! Τόλμησε να σηκώσει χέρι πάνω της! Σήκωσε το γυάλινο τασάκι εκείνη και έσπασε την τζαμαρία. Πήρε τζάμι από το πάτωμα και του το έχωσε στο σβέρκο όταν εκείνος γύρισε να πάει στο γραφείο του. Ακόμα και στα τελευταία του τη δυσκόλεψε ο γέρος. Του έδωσε μια σπρωξιά με το πόδι και τον έριξε στην ήδη σπασμένη τζαμαρία. Ευτυχώς ήταν οι δυο τους στο γραφείο. <br />Πονούσε το χέρι της. Κόπηκε και εκείνη με το τζάμι. Με τα μάτια ανοιχτά ο γέρος, σαν να την κοιτούσε ήταν. Και την τσίτωνε πιο πολύ ακόμα!<br />Κάθισε στη δερμάτινη καρέκλα και άναψε τσιγάρο. Πήρε ένα ποτήρι και έβαλε ουίσκι. Ο γέρος είχε το δικό του πάνω στο γραφείο, στη μέση πια, όπως κάθε μέρα άλλωστε! Ήρεμα πήρε το εκατό και δήλωσε ατύχημα. "Γρήγορα!!! γρήγορα ελάτε, φέρτε και ασθενοφόρο.. νομίζω ζει!"<br />Και τώρα περίμενε! Πόλεμος γινόταν μέσα της! Πάντα πίστευε στο Θεό. Ποτέ δεν είχε βλάψει κανέναν μα εκείνος... εκείνος ο γέρος την χτύπησε. Πως τόλμησε!! Ούτε ο πατέρας της δεν την είχε αγγίξει ποτέ!<br />Ήρθαν και οι αστυνομικοί. Υιοθέτησε ένα βλέμμα κενό. Τους είπε ότι τα είχε κοπανήσει ο γερός και ενώ έπιναν ακόμα ένα ποτό, σηκώθηκε κάτι να πάρει και σκόνταψε πάνω στη τζαμαρία.<br />Οι γείτονες όλοι την γνώριζαν και κακό λόγο δεν είχαν να πουν... Μόνο ότι ο γέρος την εκμεταλλευόταν οικονομικά αλλά εκείνη, τι καλό κορίτσι, έκανε υπομονή και του μιλούσε πάντα με το σεις και με το σας!<br />Τα ξημερώματα πια, ήταν ελεύθερη να πάει σπίτι. <br /><br />Μέσα στην παραφροσύνη που εξαπλωνόταν στο μυαλό της, θύμωνε. Θύμωνε που κανείς δεν την είχε ικανή για τίποτα! Ούτε καν για φόνο! Ούτε μια στιγμή δεν πέρασε η ιδέα αυτή από τόσα μυαλά.... Μα δεν πειράζει... Του άξιζε του γέρου!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-6213263686878688145?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-91332813032551809832008-05-06T14:59:00.004+03:002008-05-06T15:18:17.059+03:00<div align="center">Το πήρα απόφαση σου λέω!! :)<br />Έχουν σαλτάρει όλοι παιδί μου!!<br />Ο κάθε ένας το μακρύ και το κοντό του...<br />Η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους, έχει πλέον προαχθεί σε επιστήμη!! Ζαβλακωμενοι από την πολύ δουλειά, τριγυρνάμε στους δρόμους και αν μας μιλήσει και κανένας τον μπινελικόνουμε....<br />Έτσι έχει γίνει και με τις σχέσεις... πόσα να αντέξεις???<br />Έχει παραξενιά ο ένας από την δουλειά, γκρίνια ο άλλος από την κίνηση και το μποτιλιάρισμα... τι κουβέντα μπορείς να κάνεις και να μην περιέχει εκνευρισμό???<br /><br />Άκου το τραγουδάκι... θα σ' αρέσει! :P<br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/CUGMS8mvhLI&amp;hl=" width="425" height="355" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed><br /><br />"ΤΟ ΨΑΡΑΚΙ"<br /><br />Δεν θα χαναερωτευτώ....<br /><br />Σαν το ψαράκι πάνω κάτω<br /><br />μέσα στη γυάλα μου γυρνώ<br /><br />ξαπλώνω ανάσκελα στον πάτο<br /><br />και κοιτάζω τον αφρό<br /><br />πως μένουν όλα ίδια κι όμοια<br /><br />κάθε μέρα που περνά<br /><br />ας γίνει κάτι να ταράξει<br /><br />της ζωής μου τα νερά<br /><br />έτσι ευχόμουνα την ώρα<br /><br />που μπήκες στη ζωή μου εσύ<br /><br />γάτος με πέταλα και φόρα<br /><br />μια ζωντανή καταστροφή<br /><br />είσαι το μάτι του κυκλώνα<br /><br />και φταις που φτάσαμε ως εδώ<br /><br />στο λέω,μα τον Ποσειδώνα<br /><br />δε θέλω να σε ξαναδώ<br /><br /><br /><br />Σαν το ψαράκι πάνω κάτω<br /><br />μέσα στη γυάλα μου γυρνώ<br /><br />πίνω μια θάλασσα άσπρο πάτο<br /><br />κλαίω έναν ωκεανό<br /><br />πως 'έγινε να σ' αγαπήσω<br /><br />να ναυαγήσω στ'ανοιχτά<br /><br />ας γίνει κάτι να γυρίσω<br /><br />στα ρηχά μου τα νερά<br /><br />αν βγω απ' αυτή την τρικυμία<br /><br />σώα και δίχως αμυχή<br /><br />δεν ξανακάνω πια καμία<br /><br />παρακινδυνευμένη ευχή<br /><br />θα' θελα να'μουνα γοργόνα<br /><br />μα ένα ψαράκι είμαι μικρό<br /><br />και ορκίζομαι στον Ποσειδώνα<br /><br />δεν θα ξαναερωτευτω ._<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-9133281303255180983?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-42087497927019593012008-05-05T14:48:00.004+03:002008-05-05T15:29:34.503+03:00<a href="http://bp0.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SB79Ge8764I/AAAAAAAAAE4/DMIwdSbtsko/s1600-h/σοθφλε!!.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5196869307861822338" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SB79Ge8764I/AAAAAAAAAE4/DMIwdSbtsko/s400/%CF%83%CE%BF%CE%B8%CF%86%CE%BB%CE%B5!!.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Χθες το σπίτι μύριζε σοκολάτα.... πολύ σοκολάτα!!!<br />Φτιάξαμε σουφλέ σοκολάτας με την Π.. ανάψαμε κεριά, στρογκυλοκαθήσαμε στο καναπέ και τα τσακίσαμε... Μετά, ταινία αισθηματικού περιεχομένου και κλάμα...<br />Φλασιές από τα ξένοιαστα χρόνια, τα μικρά (μηδαμινά θα έλεγα) προβλήματα της ηλικίας εκείνης και αναμνήσεις από αθώους έρωτες...παιχνιδιάρικους...<br /><br />Π. <em>Πως γίναμε έτσι ρε Λυδία?Μου θυμίζουμε τις μανάδες μας! Δουλειά, σπίτι άντε και κανα καφέ! Μας ρωτάνε τι κάνουμε και απαντάμε καλά.... Τι ψεύτες που είμαστε!<br /></em><br />Λ. <strong>Και τι να πεις? Να πεις <span style="color:#33cc00;">όλα σκατά αλλά ευχαριστώ που ρώτησες??</span> Δεν πάει ρε φιλενάδα!</strong><br /><br />Π. <em>Το διανοείσαι?? Παλιά πετάγαμε ένα μπλουζάκι, συνήθως το πρώτο που βρίσκαμε μπροστά μας και βγαίναμε... Τώρα πλέον, καθόμαστε και συζητάμε τι θα φορέσουμε το βράδυ!</em><br /><br />Λ. <strong>Φυσικά και το συζητάμε. Όταν ήμασταν πιτσιρίκια αγάπη μου, είχαμε πιο σημαντικά πράγματα να κάνουμε από το να φτιάχνουμε το μαλλί και να στρώνουμε το φόρεμα! Δεν έχεις καταλάβει ότι η διαδικασία της ετοιμασίας είναι από τις λίγες ξένοιαστες στιγμές της ημέρας??<br /></strong><br />Π. <em>ναι ναι! Πλέον δεν είναι ο καφές η ουσία αλλά το ότι θα αφιερώσουμε λίγο χρόνο σε μας... Θα μπορέσουμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη... να δούμε τα χρόνια που πέρασαν...</em><br /><br />Λ. <strong>Όπα ρε συ! Μιλάς λες και είμαστε γριές! </strong><br /><br />Π. <em>Λυδία... μεγαλώνουμε! Αυτό ξέρω εγώ!! Άμα είναι να ζήσω ως τα εκατό και η καθημερινότητα μου να είναι αυτή που είναι σήμερα, να πάει να γαμηθεί!</em><br /><br />Λ. <strong>Είσαι να τα πετάξουμε όλα στον αέρα και να πάμε να ανοίξουμε ένα beach bar??? Ήλιος και ξενοιασιά!! Έλα φιλενάδα! Έλα και σου υπόσχομαι να γίνουμε σαν τον Πίτερ Πάν!</strong><br /><br />Π<em>......... Με δελεάζεις, δεν λέω.... Είπαμε με τον Γιώργο να αρραβωνιαστούμε...</em><br /><br />Λ. <strong>Πλάκα κάνεις έτσι??<br /></strong><br />Π. <em>Συγνώμη φιλενάδα... δεν μπορώ να έρθω στην δική μας χώρα του Ποτέ Ποτέ! Θα έχω πλέον κοινούς λογαριασμούς να πληρώνω...</em><br /><br />Λ<strong>.... </strong><br /><br />Π. <em>Να πας εσύ ρε κοπελιά!Να πας και αν έρθεις μόνο για να με παντρέψεις! Θα έρχομαι καμία φορά και εγώ να κλέβω ελευθερία... Πήγαινε... πήγαινε σου λέω!<br /></em><br />Λ. <strong>Μόνη μου?? Δεν λέει ρε φιλενάδα... τα παιδιά θέλουν παρέα και οι δικοί μου κοινοί λογαριασμοί, δεν βλέπω να έρχονται! Θα κάτσω εδώ... έχω όμως αιτήματα!<br /></strong><br />Π. <em>Ορίστε?????</em><br /><br />Λ. <strong>Μια φορά την εβδομάδα, θα έρχεσαι να φτιάχνουμε σουφλέ και να θυμόμαστε... να γελάμε και να κλαίμε.. Να βγάζουμε τη γλώσσα σε αυτούς που μεγάλωσαν και σε όσους ακόμα σταμάτησαν να ονειρεύονται και να παίζουν!</strong><br /><br />Π. <em>Σύμφωνοι!!</em><br /><br /><span style="font-size:85%;">Πως πέρασαν τα χρόνια... Από τα όνειρα, κυλήσαμε στη πραγματικότητα... Μεγαλώσαμε. Βαρύναμε... Γελάμε πιο δύσκολα...</span></div><br /><div><span style="font-size:85%;">Έπαθα σοκ όταν μου είπε τα νέα.... Μου ήρθε απότομα.. από το πουθενά... Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν "Μα είσαι μικρή ακόμα!!!" Ευτυχώς που δεν το ξεστόμισα γιατί μαλακία θα έλεγα.... Εύχομαι στην Π. ευτυχισμένη ζωή. Με χαμόγελα και αγκαλιές. Με κατανόηση και αλληλοσεβασμό.. και όταν πικραινόμαστε φιλενάδα, θα φτιάχνω σουφλέ να μας γλυκαίνω.. :P</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-4208749792701959301?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-44268836432774131452008-05-01T15:20:00.003+03:002008-05-01T16:30:29.754+03:00<a href="http://bp2.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SBnEvO8762I/AAAAAAAAAEo/pq8uEQzQJCI/s1600-h/6259111(300x300).jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195399960895155042" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SBnEvO8762I/AAAAAAAAAEo/pq8uEQzQJCI/s400/6259111(300x300).jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />Υπάρχουν οι <em>"ταξιδευτές"...</em><br />Άνθρωποι που περιπλανιούνται από το ένα σώμα στο άλλο...<br />Άνθρωποι με διψασμένες αισθήσεις...<br /><br />Θα τους καταλάβεις από τον τρόπο που σε <em>αγγίζουν με το βλέμμα</em>.. από τον τρόπο που ανατριχιάζουν το κορμί... <em><strong>μουδιάζουν το μυαλό</strong></em>...<br /><br /><strong>Εθίζεσαι</strong> στον ερωτισμό τους...<br /><br />Γίνεσαι το καράβι τους και εκείνοι τα πανιά... σε ταξιδεύουν όπου και όπως τους αρέσει και νομίζεις... νομίζεις ότι και εσύ προς τα κει θε να τραβήξεις... (<em><span style="font-size:85%;">πόσο αφελής είσαι μερικές φορές..</span></em>)<br /><br />Τα μπλε τα μάτια, πονάνε πιο πολύ όταν σε κοιτάνε... μοιάζουν με πάγο που σε κόβει... δεν μπορείς να ξεφύγεις...<br /><br />Δεν είναι παιχνίδι... <em>είναι ανάγκη</em> τους...<br /><br />Χορταίνουν καμία φορά και φεύγουν...<br />Τα πανία δεν είναι για να μένουν τυλιγμένα... είναι για να τα γεμίζει ο αέρας...είναι για να κατευθύνουν. Και ο προορισμός πάντα συγκεκριμένος... <em>όσο κι αν κρατήσει το ταξίδι</em>..<br /><br /><strong>Μακρυά</strong> τους μείνε κούκλα μου... όσο μπορείς...<span style="color:#99ff99;"><em>διαλύονται τα καράβια που μένουν μεσοπέλαγα,</em></span> χωρίς πανιά, χωρίς στεριά...<br />Αργά, <span style="font-size:130%;">μα σταθερά</span>, διαλύονται..<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195400536420772722" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SBnFQu8763I/AAAAAAAAAEw/DfC-TL6QRWk/s400/concha4.jpg" border="0" /><br /><em><span style="color:#33ff33;"><strong>για την Ε. που έμεινε χωρίς πανιά μεσοπέλαγα...</strong></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-4426883643277413145?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-14242660006247639952008-04-30T16:36:00.003+03:002008-04-30T16:56:03.585+03:00Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις...<br /><br />Κλεμμένη φράση από κάποιον με περίεργο επίθετο...<br /><br />Να ζεις... <br />Πόσες παραμέτρους έχει αυτό..<br />Πως να ζω?? Πως να αναπνέω?? Ακόμα και όταν το κάνω, βάζω μέσα μου βρωμιά και προσπαθώ να μείνω καθαρή... θα τα καταφέρω???<br /><br />Να αγαπάς...<br />Αγαπάω... αγαπάω για να πονάω... Κάπου, κάποτε, διάβασα ότι κάπου υπάρχει το άλλο μισό του καθενός... Το δικό μου το ψάχνω στα υπόγεια... Δεν μπορώ να περιμένω άλλο... αγαπάω όποιον βρω... γρήγορα του δίνω την ψυχή... και εκείνος συνήθως παίρνει ένα κομμάτι και φεύγει μα δεν με ενοχλεί! Αγαπάω... όσο πιο συχνά μπορώ... κι ας πονάω, δεν πειράζει...<br /><br />Να μαθαίνεις....<br />Προσπαθώ να καταλάβω τον κόσμο. Έχω μια αίσθηση ότι δεν έχω καταφέρει να μάθω ούτε καν τον δικό μου κόσμο. Τον καθημερινό, τον μικρό, τον τρελό... και εκεί έξω περιμένει ο μεγάλος... Έχω χρόνο... μπορεί και όχι... Μαθαίνω, ότι προλαβαίνω... όλα εκτός από τα παλιά... εκείνα δεν με νοιάζουν... μαθαίνω το τώρα, το μακρυά από εδώ, που δεν βλέπω αλλά νιώθω...<br /><br />Σήμερα θα βάλω ένα όμορφο φουστάνι (έτσι πρέπει) και θα αρχίσω να χορεύω στους ρυθμούς του κόσμου...βάλε και εσύ τα καλά σου, να ενώσουμε τις σιωπές και τα βήματα... να φτιάξουμε μελωδίες αλλιώτικες..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-1424266000624763995?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-85800486090827256012008-04-23T13:19:00.002+03:002008-04-23T13:35:57.793+03:00Να γελάς...<br />Αυτό είναι ευχή! <br />Πόσο εύκολα γελάμε? Πριν το στάδιο του χαζοχαρούμενου εννοώ :P<br /><br />Υπάρχουν άνθρωποι που μοιράζουν χαμόγελα χωρίς να το επιδιώκουν και το απολαμβάνουν κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη...<br /><br />Περίεργοι άνθρωποι είναι αυτοί... Σαν τον Νίκο για παράδειγμα... <br /><br />Ο Νίκος, ούτε μικρός ούτε μεγάλος. Όχι πολύ ψηλός, όχι κοντός... Με σκούρα μαλλιά, όχι μαύρα. Σαν τόσους Νίκους που κυκλοφορούν στην Αθήνα, περπατάει και αυτός. Ζει και αυτός. Μερικές φορές μαλανχολικός, άλλες υπερβολικός, με τάσεις ζαμανφουτισμου... μπερδεμένη ιστορία!<br />Θα σε κάνει να γελάσεις, θα σε κάνει να του μιλάς με τις ώρες και όμως, τίποτα να μην έχεις σίγουρο..<br />Μπερδεμένος τύπος. Ψημένος από λάθη, καμένος από πάθη...<br />Τρώει φλασιές και κλείνετε στον εαυτό του ξαφνικά.... και μετά επανέρχεται σαν από λήθαργο και τρέχει να αναπληρώσει τα κενά...<br />Δεν τον λες αναίσθητο... είναι δύσκολο όμως να σε αφήσει να περάσεις ποιο μέσα...<br />Αγκινάρα!!! Όχι αυτό που λένε καρδιά αγκινάρα... Αυτό που φτιάχνεις ένα τάχα μου επικίνδυνο περιτύλιγμα για τη ψυχή σου...<br /><br />Αυτός ο Νίκος που σου περιγράφω, κάνει και μένα να γελάω... Δεν υπάρχει σκοπός όταν γελάς, υπάρχει λόγος... και μου δίνει αρκετούς...<br /><br />Του έλεγα για παραμύθια και νόμιζε ότι κάνω πλάκα...<br /><br />Έξυπνος άνθρωπος... γκρινιάρης...... ίσως και λίγο παράξενος...<br /><br />Αφήνω περιθώρια σε εκείνον να με κάνει να χαμογελάω και στο χρόνο για να δείξει...<br /><br />Καλημέρα!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-8580048609082725601?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-22732822799760554722008-04-23T11:26:00.003+03:002008-05-01T16:00:46.360+03:00<a href="http://bp0.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SBm-5u8761I/AAAAAAAAAEg/67AYRqoScaw/s1600-h/handface.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/SBm-5u8761I/AAAAAAAAAEg/67AYRqoScaw/s400/handface.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195393544214014802" /></a><br /><br /><br />Το 'χεις νιώσει, έτσι?<br />Να έχεις ανάγκη κάποιον να τυλίξει το σώμα σου με το δικό του....<br />Κάποιον να σου χαϊδέψει τα μαλλιά<br />Να σου πει ότι όλα θα πάνε καλά...<br />Κάποιον να μυρίζεις το δέρμα του...<br />Να σε κρατάει σαν μωρό...<br />Να μην φοβάσαι..<br />Να μην είσαι μόνη...<br /><br />Τι δώρο... η συντροφιά.. τι δώρο...<br />Η κατανόηση...<br />Το γέλιο....<br />Το άγγιγμα...<br /><br />Κι αν το έχω σκεφτεί αυτό... να αγγίζεις το σώμα, είναι σαν αγγίζεις την ψυχή...<br />Μπορεί στιγμιαία, ναι. Αλλά μιλάμε για την ψυχή...<br /><br />Πιστεύεις στην αλήθεια?<br />Την αναζητάς?<br />Δεν αξίζει...<br /><br />Στον χρόνο?<br />Πιστεύεις ότι είναι γιατρός?<br />Μπα...<br />Ο χρόνος το μόνο που κάνει είναι να τσιγκλάει τα αντισώματα μας, να καταπολεμήσουν τις σκέψεις η τα άτομα που μας πονάνε... Ποτέ δεν πρόκειται να την ξεχάσεις! Ποτέ! Προκειμένου όμως να τρελαθείς από την απουσία, αναλαμβάνει το ένστικτο επιβίωσης. Και νομίζεις πως ξεπέρασες τον άνθρωπο... ξέχασες τις στιγμές... μα το μόνο που κατάφερες είναι να το θάψουν κάπου κρυφά τα αντισώματα σου...<br />Αυτό κάνει ο χρόνος...<br /><br />Μια αγκαλιά μόνο....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-2273282279976055472?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-33696829523635273852008-04-19T10:38:00.003+03:002008-04-19T11:27:31.171+03:00Ήρθε και η άνοιξη...<br /><br />Ζεσταθήκαμε και είπαμε να κατεβάσουμε πιο "ελαφριά ρούχα" από το πατάρι.<br />Και εκεί που διάλεγα τα ρούχα και τα παπούτσια που θα μπουν στη ντουλάπα μου φέτος, βρήκα ΤΗΝ ΚΟΥΤΑ!<br /><br />Πέρασα και εγώ την φάση "μαύρα ρούχα, μαύρο μολύβι κάτω από τα μάτια", χρόνια πριν.<br />Ξέρεις τώρα... μαλλιά μέσα στο πρόσωπο, σκισμένα τζιν ,γουόκμαν με ροκιές, γκετες, λέδερ βραχιόλια ,μαύρο νύχι και...πάμε!<br /><br />Σε αυτή την ΚΟΥΤΑ έβαλα τις αναμνήσεις αυτής της εποχής, όταν μου ανακοινώθηκε απο την νέα μου δουλειά ότι υπάρχει ενδυματολογικός κώδικας.<br />Ήταν τότε που συνειδητοποίησα ότι για να φοράω αυτά που εκφράζουν τα γούστα μου, πρέπει να ζω δύο ζωές παράλληλα. Τότε που έμαθα ότι είναι καλύτερα τα γούστα σου να τα κρατάς για σένα. Καλύτερα να μην μπορεί κάποιος να σε ψυχολογήσει από το ντύσιμό σου. Καλύτερα να περνάς σχεδόν απαρατήρητη, να μην σε σχολιάσει κάποιος...<br />Ουδέτερα ρούχα, ουδέτερο μακιγιάζ, ουδέτερο χτένισμα, ουδέτερο περπάτημα.... ουδέτερες μαλακίες!!! <span style="color:#33cc00;">Και κάπως έτσι γίναμε όλοι ίδιοι...εμφανισιακά τουλάχιστον</span>.<br /><br />Πήρα που λες μια κούτα και έβαλα μέσα τα ποιο αγαπημένα μου ρούχα, εκείνα που δεν άντεχα να δω στα σκουπίδια. Τις γκέτες με τα κίτρινα λουλουδάκια και το φθαρμένο δέρμα, το μαύρο μου μανό , τα βραχιόλια και τα σκουλαρίκια ονειροπαγίδες. Την έκλεισα καλά καλά και την ανέβασα στο πατάρι. Θυμάσαι που σου είπα ότι ξεχνάω εύκολα? Αναμενόμενο λοιπόν να ξεχάσω και αυτήν τη κούτα.<br /><br />Μου ήρθε να βάλω τα κλάματα όταν την είδα. Θυμήθηκα εκείνη την εποχή που κοροίδευα τα τακούνια, το ρουζ, τα χαζά μανό και τα μαλλιά κομμωτηρίου. Και ακόμα δηλαδή τα κοροϊδεύω αν και τα κάνω και εγώ γιατί πρέπει όμως. Δεν μπορώ να είμαι σαν ξεμαλλιασμένη στην δουλειά πχ.<br /><br />Και ο προβληματισμός της ημέρας. <em><span style="color:#33cc00;">Αφού στην πραγματικότητα αλλάζουμε την συμπεριφορά και τον τρόπο ζωή μας καθαρά και μόνο γιατί αναγκαζόμαστε να το κάνουμε και όχι γιατί έρχεται μόνο του με τον καιρό, μεγαλώνουμε άραγε ποτέ ουσιαστικά??</span></em><br /><br />Υ. Γ. Άκου και το τραγούδι και θυμήσου τα δικά σου!! Έτσι μου έρχεται να πάω να τα ξαναφορέσω τα ρούχα τα παλιά, να κάνω κοπάνα από τη δουλειά με φίλους και να κλειστούμε μέσα σε ένα δωμάτιο. Να καπνίζουμε και να ακούμε τραγούδια τέτοια... όπως παλιά...<br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/QeUL387LTwk&amp;hl=" width="425" height="355" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed><br /><br />''Ξέρω πως θα 'ρθει και δεν θα 'μαι όπως είμαι<br />να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου<br />μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου<br />εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι<br /><br />Δεν θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει<br />δεν θα ρωτήσω αναιδώς που το κεντρί σου<br />γονιός δεν θα' ναι να μου πει "σήκω και ντύσου<br />καιρός να ζήσουμε παιδί μου ξημερώνει"!<br /><br />Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου<br />κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη<br />θα 'ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που λύνει<br />όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου<br /><br />Δεν θα μαζεύει ουρανό για να με πλύνει<br />δεν θα κρατά βασιλικό ή φύλλα δυόσμου<br />θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου''<br /><br />Διάφανα Κρίνα<br />Μερες Αργιας (1996)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-3369682952363527385?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-31777671549290886002008-04-18T15:50:00.004+03:002008-04-18T16:06:39.217+03:00Ίσως ακούγετε λιγάκι κίνκι αλλά φαντάσου αυτό please!!<br /><br /><span style="color:#33ff33;">Είσαι γυμνός μέσα στο κρύο.<br /></span>Το κρύο συμβολίζει την ζωή σου που τελευταία δεν της λείπουν τα προβλήματα.<br /><span style="color:#33ff33;">Στα πόδια έχεις αλυσίδες.<br /></span>Η μια σε δένει με το παρόν και η άλλη με το μέλλον.<br /><span style="color:#33ff33;">Και εκεί που έχεις απελπιστεί τελείως, σκάει το αουτσάιντερ...<br /></span>Κάποιος που σε κάνει να γελάς και να περνάς καλά.<br /><br />Είσαι λοιπόν (για να ανακεφαλαιώσουμε) γυμνός,μέσα στο κρύο, με δεμένα, ανοιχτά πόδια και δεν μπορείς να κάνεις ρούπι.<br /><br />Κουίζ!<br />Τι αποτελέσματα μπορεί να έχει πάνω σου το αουτσάιντερ?<br /><br />Θα στο πω εγώ να μην παιδεύεσαι... Αν δεν ξεφορτωθείς, τουλάχιστον ένα από τα άλλα προβλήματα σου, το πιθανότερο είναι να σε πηδήξει!! Μην κολλάς... σκέψου το! Το μυαλό σου είναι αλλού, και δεν μπορείς να στραφείς ούτε στις αναμνήσεις, ούτε στα όνειρα....<br />Μη σου τύχει που λένε...<br /><br />καλό σ/κ σε όλους!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-3177767154929088600?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-46635136132908225042008-04-18T11:00:00.003+03:002008-04-18T11:44:52.936+03:00James Blunt - Goodbye My Lover<br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/wVyggTKDcOE&amp;hl=" width="425" height="355" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed><br /><br /><strong><font color="#33cc00">Έχω και τους στίχους... κάνε ένα κόπο να τους διαβάσεις...</font></strong><br /><br />Did I disappoint you or let you down?<br />Should I be feeling guilty or let the judges frown?<br />'Cause I saw the end before we'd begun,<br />Yes I saw you were blinded and I knew I had won.<br />So I took what's mine by eternal right.<br />Took your soul out into the night.<br />It may be over but it won't stop there,<br />I am here for you if you'd only care.<br />You touched my heart you touched my soul.<br />You changed my life and all my goals.<br />And love is blind and that I knew when,<br />My heart was blinded by you.<br />I've kissed your lips and held your head.<br />Shared your dreams and shared your bed.<br />I know you well, I know your smell.<br />I've been addicted to you.<br /><br />Goodbye my lover.<br />Goodbye my friend.<br />You have been the one.<br />You have been the one for me.<br /><br />I am a dreamer but when I wake,<br />You can't break my spirit - it's my dreams you take.<br />And as you move on, remember me,<br />Remember us and all we used to be<br />I've seen you cry, I've seen you smile.<br />I've watched you sleeping for a while.<br />I'd be the father of your child.<br />I'd spend a lifetime with you.<br />I know your fears and you know mine.<br />We've had our doubts but now we're fine,<br />And I love you, I swear that's true.<br />I cannot live without you.<br /><br />Goodbye my lover.<br />Goodbye my friend.<br />You have been the one.<br />You have been the one for me.<br /><br />And I still hold your hand in mine.<br />In mine when I'm asleep.<br />And I will bear my soul in time,<br />When I'm kneeling at your feet.<br />Goodbye my lover.<br />Goodbye my friend.<br />You have been the one.<br />You have been the one for me.<br />I'm so hollow, baby, I'm so hollow.<br />I'm so, I'm so, I'm so hollow.<br /><br />Κάποιες λέξεις δεν πρέπει να υπάρχουν Απλά δεν πρέπει.<br />Πονάνε πολύ όταν τις ακούς. Μπορεί να σε σκοτώσουν όταν τις ξεστομίζεις...<br />Έχεις πει αντίο?<br />Η Μαρία κρατούσε το ακουστικό. Ξαπλωμένη στο κρεββάτι της, άκουγε την ανάσα του και έκλαιγε βουβά. Κοιτούσε δίπλα, στην άδεια μεριά και με το μυαλό της τον έφερνε δίπλα... Πόσα είχαν πει σε αυτό το κρεβάτι.. Πόσες αγκαλιές, πόσες αλήθειες...<br />Άρχισε να μιλάει... την ρώτησε γιατί κλαίει<br />Του είπε ότι είχε ορκιστεί στον εαυτό της να μην ξανακλάψει για εκείνον. Κι όμως, σε ότι αφορούσε τον Νικόλα, ποτέ δεν κρατούσε τις υποσχέσεις τις...<br />Και μετά πάλι σιωπή και εκείνη κρύωνε και εκείνος ανάσαινε βαριά, να της θυμίζει την παρουσία του στον χώρο, μέσα από το τηλέφωνο.<br />Αφοσιώθηκε στον χορό της κουρτίνας και του αέρα. Έξω η νύχτα έμοιαζε κουρασμένη.. σε λίγο ο ήλιος θα την έδιωχνε..<br />"Θα το πω τώρα, πριν προλάβω να το σκεφτώ. Θα το πω τώρα και μετά θα το μετανιώσω, μα δεν μου μένει κάτι άλλο. Είμαι για πρώτη μου φορά τόσο, μα τόσο αδύναμος...<br />Θα σε ξεχάσω Μαρία, θα παλέψω με νύχια και με δόντια και θα σε σβήσω. Σαν να μην υπήρξες ποτέ. Θα θυμάμαι μόνο ότι με άφησες και μέσα από αυτό θα σε μισήσω. Αντίο."<br />Συνέχισε να κοιτάζει την κουρτίνα και να κρατάει το τηλέφωνο. Κοίταξε ακόμα μια φορά δίπλα... στην άδεια μεριά.. σχεδόν τον άκουσε μέσα από τις αναμνήσεις της, να της λέει καλημέρα...<br />Έκλεισε την πόρτα, άφησε στην άκρη το τηλέφωνο. Πρέπει να ξεχάσει αυτά τα λόγια. Σαν να μην τα άκουσε ποτέ. Δεν τα εννοούσε... δεν μπορεί να τα εννοούσε.. κι αν?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-4663513613290822504?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-36152704604186144592008-04-16T15:42:00.000+03:002008-04-16T15:43:19.559+03:00<span style="color:#33cc00;"><strong><span style="font-family:lucida grande;">Ελύτης Οδυσσέας - Εκείνο που δε γίνεται.</span><br /></strong></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#33cc00;"><em>Nα 'χε η νοσταλγία σώμα να το σπρώξω απ' το παράθυρο έξω !<br /><br />Nα τσακίσω εκείνο που δε γίνεται !</em></span><br /></span><br />Κορίτσι που από το γυμνό σου στήθος<br /><br />σαν από σχεδία κάποτε μ' έσωσε ο Θεός<br /><br /><br /><br />Και ψηλά πάνω απ' τα τείχη με την ημισέληνο<br /><br />με πήγε μην κι από δική μου Ακριτομυθία φανερωθείς<br /><br />και οι Τύχες σε βάλουν στο σημάδι<br /><br />Όπως κι έγινε <span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><strong>Γιατί τέτοια θέλει κι αγαπά η ζωή<br /><br />που εμείς αλλού πιστεύουμε πως είναι<br /></strong></span><br /><br /><br />Kι από τ' άλλο μέρος της αγάπης από τ' άλλο<br /><br />μέρος του θανάτου υπνοβατούμε ώσπου<br /><br />αβάσταχτα περισφιγμένο κείνο που μας έγινε σάρκα<br /><br />της σαρκός σαν το φώσφορο μέσα μας πάρει φωτιά<br /><br />και ανάψει και ξυπνήσουμε<br /><br /><br /><br /><span style="color:#33ff33;"><em><strong><span style="font-size:130%;">Ίσια ναι πάει ο χρόνος αλλ' ο έρωτας κάθετα<br /><br />και ή κόβονται στα δύο ή που δεν απαντήθηκαν ποτέ</span></strong><br /></em></span><br />Aλλ' αυτό που μένει σαν<br /><br />Άμμος από δυνατόν αέρα στα δωμάτια<br /><br />και η αράχνη κι έξω στο κατώφλι<br /><br /><br /><br /><strong><em><span style="font-size:130%;color:#66ff99;">Που κι ελεύθερος να μείνεις που και νικητής<br /><br />πάλι ο ήλιος γέρνει κι είναι ολόγυρά σου</span></em></strong><br /><br /><br /><br />Σιγαλιά γεμάτη ακτές καταστραμμένες<br /><br />όπου ακόμη κατεβαίνουνε τα σύννεφα<br /><br />να φάνε χόρτο λίγο πριν για πάντα σκοτεινιάσει<br /><br /><br /><br /><strong><em>Σα να πήραν τέλος οι άνθρωποι<br /><br />και να μην έχει μείνει άλλο τίποτα καίριο να ειπωθεί.<br /></em></strong><br /><br /><br /><br />Διάβασε το από την αρχή και μετά πάλι και πάλι....<br /><br />Τι σου φέρνει, φίλε στο μυαλό? Ποια ανάμνηση? Ποια ουσία?<br /><br />Μπερδεμένη πάλι... το συνηθίζω τελευταία...<br /><br />Συμβαίνουν πολλά...<br /><br />Λέω να ταξιδέψω πάλι. Να κλείσω τα μάτια και να φύγω.<br />Να κλείσω τα αυτιά, να μην ακούω τις Σειρήνες της ζωής που προκαλούν... σχεδόν σε περιμένουν να κάνεις το λάθος...<br /><br />Μα πες μου, σε παρακαλώ... τι είναι η ζωή μας χωρίς τις προσωπικές Σειρήνες ?<br />Αν όλα ήταν ξεκάθαρα και απλά, αν ερωτήσεις και απορίες δεν γεννιόντουσαν ποτέ, τοτέ πως θα έμοιαζε η ζωή?<br />Αυτός είναι που λένε ο παράδεισος?<br /><br />Δεν μου κάνει. Μένω εδώ. Με κλειστά τα μάτια, κλειστά τα αυτιά να ακούω την ψυχή μου, μα εκείνη σιωπά..<br /><br />Στέκομαι μπροστά σε μια σκάλα μεγάλη. Μοιάζει να είναι τέλος της ο ουρανός....<br />Κρυώνω λίγο...<br />Μια αγκαλιά μόνο. <strong>Μόνο αυτό.</strong><br /><br />Καλά είμαι, μην ανησυχείς. Χαμογέλα, η σκάλα φτάνει στον ουρανό!!<br />Ξεκίνησα να ανεβαίνω τα σκαλοπάτια...<br />Τώρα, <em>κάτι χρόνια μετά</em> δηλαδή, δεν μπορώ να προσδιορίσω που ακριβώς βρίσκομαι.<br />Ακόμα μοιάζει μεγάλη. Ακόμα δεν έχουν τελειώσει τα σκαλοπάτια. Ακόμα μοιάζει φυσικό τέλος ο ουρανός.<br /><br />Χαμογέλα και εσύ, που ανεβαίνεις μαζί μου <strong>τώρα</strong>. Κι ας μην ξεκινήσαμε μαζί. Κι ας μην ξέρουμε αν θα φτάσουμε μαζί.<br /><br />Έχει σημασία να χαμογελάς. Στα άσχημα της ζωής, οι όμορφες αναμνήσεις είναι που μας κάνουν να χαμογελάμε. Μας δυναμώνουν...<br /><br />Προσπαθώ να μετρήσω τους ανθρώπους στους οποίους έχω χαρίσει λίγη από την καρδιά μου.<br />Κοιτάζω δίπλα μου στη σκάλα και βλέπω μόνο έναν. Οι άλλοι κάπου ξεκουράζονται μάλλον.<br />Έτσι είναι. Μόνο δύο χωράει το ίδιο σκαλοπάτι.<br /><br /><em><span style="color:#009900;"><strong>Αν αλλάξω τον ρυθμό μου και χαθούμε στην σκάλα, θα ήθελα πολύ να σε δω στο τέλος...εκεί που ο ουρανός μοιάζει το φυσικό τέλος της σκάλας μας.. </strong></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-3615270460418614459?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-2823055895576720242008-04-11T10:51:00.006+03:002008-04-11T11:12:36.637+03:00<div><div><div>Ντρέπομαι, ντρέπομαι πολύ!!!<br />Προσπάθησα να προλάβω τα πάντα....<br /></div><br /><div>Προσπάθησα να χωρέσω <em><span style="color:#33ff33;"><strong>μέσα στο λίγο χρόνο μου, πολλές δραστηριότητες</strong>...</span></em> </div><div><br /> </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5187895393782031394" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/R_8bX75DZCI/AAAAAAAAADY/tGFS-yWMx0c/s400/try.bmp" border="0" /><br /><div>Με αποτέλεσμα ο ελάχιστος χρόνος που περνούσαμε μαζί, να ξοδεύεται σε καυγάδες... Εσύ να προσπαθείς να μου εξηγήσεις, εγώ να <em><strong><span style="color:#99ff99;">κρύβομαι πίσω από τον εγωισμό μου</span></strong></em>, που νόμιζα ότι με προστάτευε...</div><div> </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5187895870523401266" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/R_8bzr5DZDI/AAAAAAAAADg/Uhhj7rRghN4/s400/almost.bmp" border="0" /><br /><div>Τα έκανα, ολίγον τι <strong><span style="color:#ff0000;">ΣΚΑΤΑ</span></strong> με λίγα λόγια... </div><div> </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5187896317200000066" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/R_8cNr5DZEI/AAAAAAAAADo/GcXQtlW2oNY/s400/%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF.bmp" border="0" /> <div><br />but baby.....<span style="color:#66ff99;"><strong><em><span style="font-size:130%;">I promise to behave better next time - really</span></em></strong>!</span> </div><div> </div><br /><div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5187897283567641682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/R_8dF75DZFI/AAAAAAAAADw/4Ed-nInqQFQ/s400/promise.bmp" border="0" /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-282305589557672024?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-75110780386932507352008-04-10T13:56:00.003+03:002008-04-10T15:01:15.433+03:00Το έφαγα το σκαλοματάκι μου και σήμερα με την Χαρούλα...(κι άλλο τραγούδι σημαίνει αυτό για όποιον δεν κατάλαβε!!) Μου αρέσει όμως... πολύ!!<br />Με κάποια τραγούδια της έρχομαι και ταυτίζομαι ... μας τραγουδάει το "Να με λένε Μαρία" και σκέφτομαι να αλλάξω και εγώ το Λυδία! Άκου να μου πεις....<br /><br /><object width="400" height="300"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/pxYGwRp6q4I&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/pxYGwRp6q4I&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Για νησιά που βρίσκονται μεσοπέλαγα μου λέει και πως να το κάνουμε? ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΕΓΩ!!! <br />Και ποιος δεν θέλει δηλαδή! Φουσκώσαμε από το πολύ τσιμέντο ρε παιδιά... γινόμαστε "δυσκοίλιοι" στις ζωές μας, μόνο και μόνο αναπνέοντας τον αέρα τούτο, το βρώμικο της πόλης... <br />Τρέχουμε από δουλειά σε υποχρεώσεις και τούμπαλιν. Χαραμίζουμε τον χρόνο μας μπροστά από ένα κόκκινο φανάρι και μια τηλεόραση. Ψάχνουμε να βρούμε κάτι να γελάσουμε, να ξεφύγουμε λίγο και η ποιότητα έχει πέσει στο ελάχιστο..<br />Το έχεις δει και εσύ, έτσι? Δεν είναι ιδέα μου? Σωστά?<br />Λες "θα πάω ρε φίλε, λίγο στο νησί να ξεφύγω" και σου κοστίζει μάνι μάνι 300 έουρος... δουλεύεις μετά υπερωρίες να "μαζέψεις" τα ασυμμάζευτα και πάει λέγοντας...<br /><br />Για αυτό ταυτίζομαι με τα τραγούδια που και που... τζάμπα διακοπές! Του λεπτού μεν, διακοπές δε!<br /><br />Καλά να περάσουν η κοπανατζίδες της Παρασκευής, στο τριήμερο τους!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-7511078038693250735?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-11789977899106322272008-04-10T10:13:00.002+03:002008-04-10T10:25:27.115+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/r9izmVkgQbE&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/r9izmVkgQbE&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Παλιό τραγούδι... δυνατό πολύ όμως!!<br /><br />και οι στίχοι:<br /><br />Στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου <br />Μουσική Goran Bregovic <br />Πρώτη Εκτέλεση Γιώργος Νταλάρας <br />Άλλες Ερμηνείες Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Χαρούλα Αλεξίου <br /> <br />Τις νύχτες μπαίνεις στα όνειρά μου<br />λες κι ήρθες σε δικό σου κήπο<br />κι αν μεγαλώσαν τα φτερά μου<br />εγώ απ' το πλάι σου δε λείπω<br />Θεός αν είναι<br /><br />Χιλιάδες άγγελοι με τ' άσπρα<br />κλωνάρια λησμονιάς μοιράζουν<br />κι από το σώμα μου σαν άστρα<br />παιδιά δικά σου ανάσες βγάζουν<br /><br />Θεός αν είναι στις φλόγες να καείς<br />κι απ' το δάκρυ μου φωτιά να πιεις<br />δεν μπορείς μια ζωή καρδιά να συγχωρείς<br />Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς<br />Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς<br /><br />Οι φίλοι μου όλοι εδώ και χρόνια<br />ζευγάρια γίναν φτιάξαν σπίτια<br />μονάχα εμένα χάσκει ακόμα<br />χωρίς μια στέγη ετούτη η αλήθεια<br /><br />Θεός αν είναι στις φλόγες να καείς<br />κι απ' το δάκρυ μου φωτιά να πιεις<br />δεν μπορείς μια ζωή καρδιά να συγχωρείς<br />Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς<br />Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-1178997789910632227?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-6686937710353543682008-04-09T13:06:00.004+03:002008-04-09T13:47:53.823+03:00<a href="http://bp0.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/R_yeKPK64fI/AAAAAAAAADQ/9GEiuebiQT8/s1600-h/bed.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5187194769532183026" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_YvgBDe6TIjg/R_yeKPK64fI/AAAAAAAAADQ/9GEiuebiQT8/s400/bed.jpg" border="0" /></a><br /><div>Όταν ήμουν μικρή που λες είχα ένα απίστευτο κόλλημα, ότι κάποιος , λέει, είναι κάτω από το κρεβάτι μου και περιμένει να πλησιάσω για να μου πιάσει τα πόδια και να με τραβήξει (που?? <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">ααααα</span> δεν ξέρω!)...</div><br /><div>Όπως καταλαβαίνεις δεν ξάπλωνα σαν κανονικό παιδί.. να καθίσω στο κρεβάτι δηλαδή, να φτιάξω τις <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">παντοφλίτσες</span> μου μπροστά στο κρεβάτι κλπ. Έπαιρνα φόρα από το σαλόνι και "<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">βούταγα</span>" στο κρεβάτι!</div><br /><div>Και έρχεται εκείνη η ώρα, που δεν θα κοιμηθώ μόνη μου ή με την οικογένειά μου που ξέρει τι στραβός άνθρωπος είμαι, αλλά με αγοράκι που με θεωρεί γυναίκα και ουχί παιδί ζαβό που είμαι στην πραγματικότητα! Εδώ σε θέλω κάβουρα!</div><br /><div>Είναι ξαπλωμένος που λες ο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">κυριούλης</span> στο κρεβάτι (κομμάτια ήμασταν από το ταξίδι) και εγώ κάνω σβούρες στο δωμάτιο. Τι να κάθομαι στις καρέκλες, τι να φτιάχνω τα ρούχα μου, τι να ξεβάφομαι για να κερδίσω χρόνο.. και ξέρεις ε? όσο περισσότερο το σκέφτομαι τόσο πιο πολύ φρικάρω! </div><div>Είδε και <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">απόειδε</span> ο άνθρωπος, τον άγχωσα με τα πήγαινε έλα μου, και σηκώνετε να πάει στο μπαλκόνι να κάνει ένα τσιγάρο. Με το που γυρνάει που λες την πλάτη του, παίρνω φόρα και βουτάω στο κρεββάτι! Τον θόρυβο, για κακή μου τύχη δεν τον είχα υπολογίσει! </div><div> </div><div>Τρέχει πανικόβλητος να δει τι έγινε! Στην αρχή κοιτάζω το ταβάνι και σφυρίζω... ε <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5">μετά</span> δεν με έπαιρνε άλλο ο χαβαλές και αναγκάζομαι να του πω τον πόνο μου! Εκεί που έχω πάρει δραματικό ύφος και "σπασμένη" φωνή, σκάει κάτι γέλια, μα κάτι γέλια...</div><br /><div>Ρόμπα η δικιά σου , να μην στα πολυλογώ! Χθες έτυχε να μιλήσω μαζί του στο τηλέφωνο... τα <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_6">θυμήθηκα</span> και <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">συνχίστηκα.</span>..</div><br /><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_8">Περιττό</span> να αναφέρω <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_9">ότι</span> ακόμα τις <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">παντοφλίτσες</span> - αρκουδάκια μου, τις αφήνω στο σαλόνι... φοβίες είναι <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_11">αυτές</span>.. :P</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-668693771035354368?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-36865942208631302142008-04-08T12:58:00.003+03:002008-04-08T13:25:40.677+03:00<span style="color:#009900;">Και ναι!!! Αυτό είναι ένα περίεργο παιχνίδι.... Σαν ψυχογράφημα μου μοιάζει.... Με κάλεσε ο <a href="http://nikosk.blogspot.com/">Νίκος Κ</a>..... Και πάμε!<br /><br /><br />1)Γιατί κλαις?<br /><span style="color:#33ff33;">Πόνεσε η ψυχή μου από το βάρος... ξεχείλισε και το αφήνει στη γη....</span><br />2)Γιατί δεν κλαις?<br /><span style="color:#33ff33;">δεν κλαίω για τα περασμένα και για τα ψέμματα...</span><br />3)Που είναι ο βάλτος?<br /><span style="color:#33ff33;">Όσο περνάει από το χέρι μου, μακρυά.... στην πραγματικότητα δίπλα... δίπλα στα όμορφα υπάρχει και ένας βάλτος να καταλαβαίνουμε την ομορφιά...</span><br />4)Ποιος και που είναι ο δεσμοφύλακας?<br /><span style="color:#33ff33;">Εγώ είμαι ο δεσμοφύλακας και είναι όπου με πάω...</span><br />5)Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο?</span><br /><span style="color:#009900;"><span style="color:#33ff33;">Στα βιβλία,στη μουσική, στο αύριο που έρχεται, στο χθες που έφυγε, στα παιχνίδια του μυαλού μου που δεν σταματάνε!</span><br />6)Περιφρονείς κάτι?</span><br /><span style="color:#009900;"><span style="color:#33ff33;">Ασυναίσθητα περιφρονώ την φύση μου...μερικές φορές είναι αδύναμη, περιορισμένη....</span><br />7)Θα ερωτευόσουν για πάντα?<br /><span style="color:#33ff33;">Είναι πολύς καιρός το για πάντα... δεν νομίζω λοιπόν... θα αγαπούσα για πάντα όμως νομίζω....</span><br />8)Γιατί πουλιούνται τα "έργα τέχνης"?<br /><span style="color:#33ff33;">Όσα χρήματα και να δώσεις δεν φυλακίζεις την ομορφιά και την ουσία...</span><br />9)Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση?<br /><span style="color:#33ff33;">Να αφαιρεθούν... γιατί υπάρχουν π. χ. και γυναίκες - έργα τέχνης που πούλησαν τον εαυτό τους...</span><br />10)Do you remember revolution?<br /><span style="color:#33ff33;">Ναι και όχι...</span><br />11)Θα ανέβαινες σ' ένα βουνό, αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου?<br /><span style="color:#33ff33;">Επειδή τοπ λέει το ωροσκόπιο?? Όχι...</span><br />12)Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ΄τον πάγο?<br /><span style="color:#33ff33;">Όχι.</span><br />13)Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι ?</span><br /><span style="color:#009900;"><span style="color:#33ff33;">Θα τα είχα ανοιχτά μέχρι την τελευταία στιγμή..</span><br />14)Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το νόμο?<br /><span style="color:#33ff33;">Μπορεί και όχι...</span><br />15) ............<br /><span style="color:#33ff33;">Μα γιατί το λες αυτό????</span></span><br /><span style="color:#009900;">16) Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ'την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών,αν γνωρίζατε οτι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν?<br /><span style="color:#33ff33;">Ναι...</span><br />17)Θα σκότωνες τον Μπους,αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ?<br /><span style="color:#33ff33;">Ο σκοπός δεν αγιάζει πάντα τα μέσα...</span><br />18)Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια,αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια?<br /><span style="color:#33ff33;">Όχι!</span><br />19)Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;</span><br /><span style="color:#009900;"><span style="color:#33ff33;">Μάλλον θα κοιτούσα τον ουρανό!!</span> </span><br /><span style="color:#009900;"></span><br /><span style="color:#009900;"></span><br /><span style="color:#009900;">Κουράστηκα λιγάκι νομίζω....:P καλώ την <a href="http://biologisttobe.blogspot.com/">βιολογία</a> και ανυπομονώ για τις απαντήσεις του <a href="http://skount.blogspot.com/">Νίκου</a>!!!</span><br /><span style="color:#009900;"></span><br /><span style="color:#009900;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-3686594220863130214?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-31042734594203424832008-04-08T10:20:00.003+03:002008-04-08T12:06:00.435+03:00Η <a href="http://biologisttobe.blogspot.com/"><span style="color:#33ff33;">Βιολογία</span></a> μου ζήτησε βιογραφικό..:P Παιχνίδι και αυτό!!!<br /><br /><br /><span style="color:#66ff99;">1. Όνομα: <span style="color:#006600;">Λυδία</span><br />2. Γενέθλια: <span style="color:#006600;">11/12<br /></span>3. Ζώδιο: <span style="color:#003300;">Τοξοτάκι<br /></span>4. Χρώμα μαλλιών: <span style="color:#006600;">Ξανθό<br /></span>5. Χρώμα ματιών: <span style="color:#006600;">Γαλάζια </span><br />6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ? <span style="color:#006600;">Ε... όσο να το πεις την έχω την προϋπηρεσία μου....</span><br />7. Είδος μουσικής που ακούς: <span style="color:#006600;">Βασικά τα πάντα.... με ιδιαίτερη αγάπη στον Βασίλη (Παπακωνσταντίνου) του οποίου συναυλία δεν χάνω...<br /></span>8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: <span style="color:#006600;">Δαίμονας της Ταζμανίας!</span><br />9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά? <span style="color:#006600;">Αλέξης-Φλόριδα</span><br />10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: <span style="color:#006600;">Καφέεεεεεεεεε!!!!<br /></span>11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: <span style="color:#006600;">ταυτότητα????</span><br />12. Τί έχεις στον τοίχο σου? <span style="color:#006600;">Στοίχους....</span><br />13. Τί έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου? <span style="color:#006600;">Ένα extra κρεββάτι για τους φίλους που ξεμένουν...</span><br />14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες? <span style="color:#006600;">Ασκήσεις ηρεμίας μήπως??<br /></span>15. Αγαπημένος αριθμός: <span style="color:#006600;">7<br /></span>16. Αγαπημένο όνομα: <span style="color:#006600;">Δημήτρης</span><br />17. Τα χόμπι σου: <span style="color:#006600;">Ταξίδια σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης...</span><br />18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα? <span style="color:#006600;">Στη Σουηδία<br /></span>19. Μια ευχή για το μέλλον: <span style="color:#006600;">Υγεία και μυαλά με.... εξαερισμό!</span><br />20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες? <span style="color:#006600;">Αρχαία Ελλάδα.... κάπου κοντά στους Δελφούς...</span><br />21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: <span style="color:#006600;">Τη βαλίτσα με τα αναμνηστικά από τα ταξίδια μου!!</span><br />22. Αγαπημένο λουλούδι: <span style="color:#006600;">Γαρδένια</span><br />23. Αγαπημένη σειρά: <span style="color:#006600;">Μικρό σπίτι στο λιβάδι.... μα γιατί δεν το δείχνει πια?????</span></span><span style="color:#66ff99;"><br />24. Αγαπημένη ταινία: <span style="color:#006600;">Μεγάλες προσδοκίες.... όχι για τα γυμνά.... για την ουσία των χαρακτήρων....</span></span><br /><span style="color:#66ff99;">25. Αγαπημένο τραγούδι:<a href="http://www.youtube.com/watch?v=fq71rifxvAY" height="355" width="425"><span style="color:#33ff33;">Μικρές Νοθείες</span></a><br />26. Aγαπημένο βιβλίο: <a href="http://oneireuomaste.blogspot.com/2007/07/blog-post_6053.html"><span style="color:#33ff33;">Το εγχειρίδιο του πολεμιστή του Φωτός</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span>27. Αγαπημένο ζώο: <span style="color:#006600;">Λύκος<br /></span>28. Αγαπημένο ρούχο: <span style="color:#006600;">Φόρμες</span><br />29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: <span style="color:#006600;">Βασίλης Παπακωνσταντίνου</span><br />30. Αγαπημένο χρώμα: <span style="color:#006600;">κόκκινο<br /></span>31. Αγαπημένο φαγητό: <span style="color:#006600;">Μουσακάς!!!</span><br />32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι? <span style="color:#006600;">Με τον αγαπημένο μου... Taz!</span><br />33. Κακή συνήθεια: <span style="color:#006600;">Άστο.... πρώτο τραπέζι κόλαση!!!</span><br />34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: <span style="color:#006600;">Χαμογελάω non stop.... η ζωή είναι ωραία ρε γαμώτο!!!<br /></span>35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: <span style="color:#006600;">Πείσμα... πολύ πείσμα!</span><br />36. Συνηθισμένη ατάκα: <span style="color:#006600;">Χαμογέλα!!! Σου πάει!!<br /></span>37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: <span style="color:#006600;">Ότι ότι θέλω??? μμμμμμ .... Να ταξιδεύω από την μια χώρα στην άλλη και να φτιάχνω χάρτες....<br /></span>38. Μεγαλύτερος φόβος: <span style="color:#006600;">Αυτό που δεν έχω καν προλάβει να φανταστώ .... βρίσκετε κάπου και μας χαζεύει... μικρόκοσμος για αυτό η ανθρωπότητα....</span><br />39. Η καλύτερη pizza: <span style="color:#006600;">δεν έχει ελιές!<br /></span>40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…: <span style="color:#006600;">πλάσματα και αυτά και δεν τους αξίζει να τα φυλακίζουμε.... θέλουν χώρο...</span></span><br /><span style="color:#006600;"></span><br /><span style="color:#006600;">Θέλω το cv του <a href="http://skount.blogspot.com/">νίκου</a>, του <a href="http://myalamethea.blogspot.com/">μυαλά με θέα</a> και του <a href="http://aristodimos.blogspot.com/">Άρη</a>!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-3104273459420342483?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-31849710235739746102008-04-02T10:17:00.005+03:002008-04-02T11:43:23.500+03:00<object width="325" height="255"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/dr0PUrneMpE&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/dr0PUrneMpE&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="325" height="255"></embed></object><br /><br />Ο μήνας που πέρασε ήταν αποκαλυπτικός... Ξεκαθάρισαν πράγματα και καταστάσεις που με πιλάτευαν μήνες ολόκληρους...<br />Δυο αποχαιρετισμοί στο αεροδρόμιο....<br />Μια έντονη διάθεση να φύγω και εγώ....<br />Την βαλιτσούλα μου, το χαμογελάκι μου και γεια σας!<br />Μπα... εδώ θα μείνω και δεν στεναχωριέμαι... πάλι με χρόνια με καιρούς που λένε.... :P<br />Ο συνδυασμός πάντως, ελάχιστου ύπνου και περίεργων ονείρων μπορεί να αποβεί μοιραίος για την καριέρα σου...! Από πείρα μιλώντας πάντα! :P<br />Στο τσακ την γλίτωσε ο άμοιρος πελάτης που φιλοδοξούσε να τον εξυπηρετήσω, να βρεθεί στο Άμστερνταμ αντι για Αλεξανδρούπολη...:P<br />Και μια ερώτηση.... ποια αίσθηση ακριβώς χρησιμοποιεί ο ΜR αφεντικός και ξεχωρίζει το επαγγελματικο - συγκαταβατικό χαμόγελο απο όλα τα άλλα??? Αν υπάρχουν δηλαδή κάποια συγκεκριμένα σεμινάρια ψυχολογίας και ανάλυσης του χαμόγελου, ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΕΓΩ!!!!!<br /><br />Καλό μήνα σε όλους... με τον αέρα να μυρίζει άνοιξη...:)<br /><br /><br />ps: και το κορυφαίο που μόλις διάβασα!!! "And the Lord said unto Carl: "Come forth and receive eternal life". But Carl came fifth and won a toaster." haha<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-3184971023573974610?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-15464607826197324512008-03-26T12:41:00.002+02:002008-03-26T12:46:52.990+02:00<object width="225" height="155"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/grqMlqyev1Y&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/grqMlqyev1Y&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="225" height="155"></embed></object><br /><br />Καλή μέρα να είναι και σήμερα... με εικόνες διαφορετικές, με σκέψεις άλλες....<br /><br />Κι αν κουράστηκα, δεν φταις εσύ, μήτε τα όνειρα που είναι βαριά... φταίει το μυαλό που κάνει παιχνίδια...<br /><br />Τραγούδα μαζί μου.... <br /><br />Εγώ σ' αγαπάω....<br />Εσύ μου λείπεις....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-1546460782619732451?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-88600220417773861602008-03-24T12:01:00.003+02:002008-03-24T12:31:31.947+02:00Μια παρεξήγηση ήταν. Δεν θέλαμε να πιέσουμε καταστάσεις και κάναμε κουβέντες μισές που άφηναν κενά απροσδιόριστα, παραπλανητικά Να μην σε πιέσω, να μην με πιέσεις.... τελευταία στιγμή το προλάβαμε...<br />Μπήκε ο εγωισμός μπροστά και κάπου ξέχασες. Με μπέρδεψες με φιγούρες άλλες, μπέρδεψες τις πράξεις μου και τα λεγόμενα μου με αυτά άλλων που πέρασαν.... <br /><br />Στο τσακ....<br /><br />Δεν θα ερχόμουν.... κι εγώ εγωίστρια βλέπεις! Φοβήθηκα όμως. Όχι. Όχι είναι η απάντηση και η διατύπωση της ερώτησης δεν έχει σημασία.... Όχι...δεν θα το άφηνα έτσι... να μου φύγεις πάλι δηλαδή.<br /><br />Με ρώτησες και άλλα πολλά... Μπερδεμένος, σχεδόν χαμένος, απροετοίμαστος για την επίσκεψή μου... αιφνιδιασμένος από την ευθύτητα των λέξεων, δεν μου είπες αν με αγαπάς και δεν ρώτησα.... δεν χρειάστηκε βασικά. Το είδα στα μάτια σου και μου φτάνει.... θα φτάσει πιο μετά στα χείλη... με το χρόνο....με τα χάδια...<br /><br />Τρελός είσαι και εγώ δεν πάω πίσω μωρό μου! Λίγες ώρες μόνο.. λίγα φιλιά...λίγες λέξεις μόνο και μόνο για να σου θυμίσω ότι είμαι εδώ. Μην λες ευχαριστώ, μη λες συγνώμη! Είναι λέξεις λίγες και χωρίς νόημα όταν μιλάς για την καρδιά... <br /><br />Σου δίνομαι σιγά σιγά... το νιώθεις άραγε? Τα όμορφα που είναι να έρθουν τα περιμένεις? Τ' ακούς που φωνάζουν να τους ανοίξουμε την πόρτα?<br /><br />Δεν υπήρχε περίπτωση να μην έρθω.... Κι αν είναι εσύ να φεύγεις, εγώ θα έρχομαι για να κάνω τα μάτια σου να γελάνε και να ζεσταίνω την καρδιά μου....<br /><br />Κάποιες αγάπες δεν έχουν τέλος, δεν έχουν κύκλο, δεν έχουν όρια... <br />Στο αύριο που θα έρθει, ζητάω να μου φέρει την αγκαλιά σου, να κρατήσει την ψυχή μου που δεν ζητάει τίποτα... Τίποτα παραπάνω από μια συνομιλία το χρόνο, μια αγκαλιά το χρόνο... ένα γέλιο ένα φιλί... <br />Κι αν δεν είναι για μας τούτος ο κόσμος, έλα να ψάξουμε για άλλους! Κι ας είναι μακρυά και ας μην έχουν θάλασσα να μας γαληνεύει... θα 'σαι εσύ , θα ΄μαι εγώ...<br /><br />Αυτό είναι αγάπη τελικά? Να χορταίνεις με τα λίγα? Να μην έχεις τόσο ανάγκη την παρουσία αλλά την ουσιαστική επαφή?<br /><br />Ταξίδι πας καρδιά μου και θα είναι από τα όμορφα γιατί έτσι πρέπει να γίνει... κι αν μου λείψεις τόσο ώστε να αρχίσει να πονάει το κορμί, θα έρθω για μια αγκαλιά και θα φύγω πάλι....<br /><br />Πόσο χρειάζεται η σκέψη για να διασχίσει μια ήπειρο? Σε λίγο θα είναι εκεί, μαζί σου η σκέψη μου, να σου κρατάει συντροφιά...<br /><br />Πάει, τελείωσε τώρα. Πέρασε μάτια μου, ησύχασε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-8860022041777386160?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-61455078512571329882008-03-22T11:38:00.003+02:002008-03-22T11:47:06.281+02:00H biologist με είχε (εδώ και κάτι χρόνια :P)κάλεσει σε αυτό το παιχνίδι.<br />Ευχάριστώ για την πρόσκληση και sorry για την καθυστέρηση!<br /><br />έχει και κανόνες βεβαίως βεβαίως!<br /><br />- Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.<br />- Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 <br />- Βρες την πέμπτη περίοδο (από τελεία σε τελεία) της σελίδας.<br />- Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).<br /><br />Χθες ξεκίνησα το "Ο κόσμος της Σοφίας" του Jostein Gaarder.<br /><br />"..... Το χώμα ήταν μουσκεμένο και δυσκολευόταν να προχωρήσει. Δεν άργησε, όμως, να βρει μια βαρκούλα με τα κουπιά της, μισοτραβηγμένη στην στεριά. Η Σοφία έριξε μια ματιά γύρω της....."<br /><br />πάλι για την θάλασσα!! <br />Καλώ όλους όσους έχουν όρεξη!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-6145507851257132988?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-77984977755531246072008-03-21T21:15:00.003+02:002008-03-21T22:05:29.062+02:00Τα έχω μπερδέψει λίγο και λέω να αρχίσω πάλι τις ιστορίες... <br />Λέω αυτή τη φορά να μιλήσω για τον Γιώργο και την Κλαίρη. Να κολλήσω την ουσία της με τους ρυθμούς μου και ότι φτιάξω, δεν έχει εγγύηση<br /><br />....<br /><br />Η Κλαίρη έχει το παιδί της. Είχε τον γάμο της. Έχει το σπίτι της... λείπει κάτι. Κάτι... κάτι να την κρατάει εδώ τις ώρες που κοιμάται το παιδί...να σταματήσει τα ταξίδια... κάτι να στριμώξει μέσα του την μοναξιά της .... αλλά αυτό το και δεν της κάνει την χάρη!<br /><br />Μα τι λέει .... τι ζητάει? Αφού αν δεν ήταν η Αγγελική, η Αγγελικούλα της, θα ήταν νεκρή στ' αλήθεια και όχι μόνο στα αισθήματα... μα κι αυτό τι είναι? Ζωή είναι?<br /><br />Χθες το γάμησε... το αποτελείωσε εκείνο το μέλος του σώματος της που φώναζε, απαιτούσε την παρουσία του Γιώργου. Μόνο μυαλό είχε μείνει.... μόνο λογική. Κρύα λογική και δίψα για δύναμη! Εκείνη που ένιωσε όταν χρησιμοποιούσε την λογική και φυλάκιζε τα αισθήματά της. <br /><br />Στον καναπέ κάθετε και χαζεύει απ' το παράθυρο... φυσάει έξω... Πίνει κρασί κόκκινο ... να ζεστάνει το μέσα της.<br />Χαμογελάει για πολλοστή φορά. Τον φέρνει στο μυαλό της.<br /> <br />Είχαν κάτι δυνατό με τον Γιώργο. Πόνεσε με τα καπρίτσια του. Υπέγραψε το διαζύγιο που της ζητούσε. Πήρε το παιδί και πήγε στο νησί. Πάλεψε με τους δαίμονες της και έχασε. <br />Μια άλλη ήταν. Μια γυναίκα που έμενε κρυμμένη χρόνια ολόκληρα περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή να εμφανιστεί.<br /><br />Χθες τον είδε μετά από μήνες. Στεγνή από αισθήματα έμεινε να τον παρατηρεί. Να βλέπει τα μάτια του να χαϊδεύουν το πάτωμα την περισσότερη ώρα. Την ντρεπόταν! Ποιος? ο Γιώργος που δεν έχανε ευκαιρία να την τσιγκλάει και να την προκαλεί! <br /><br />Ήρθε να δει το παιδί.<br /><br />- Στις ομορφιές σου! της είπε.<br /><br />- Ευχαριστώ απάντησε και τον κοίταξε στα μάτια να δει αν έχει μείνει τίποτα. Μάταια! <br /><br />Φόρεσε το μπουφάν στη Αγγελική, την φίλησε μαλακά στο μάγουλο και έκλεισε την πόρτα πίσω τους,<br /><br />"Τι μένει?" αναρωτήθηκε. Μετά από την χωρίς όρους παράδοση του εαυτού σου στα χέρια κάποιου άλλου, μετά την προδοσία του, μετά την απομάκρυνση... μετά μετά... <br />"Τίποτα... μετά τίποτα..."<br />Δεν θέλησε ποτέ να εκδικηθεί τον Γιώργο. Ήξερε πολύ καλά ότι θέλει δύο για να γίνει η ζημιά...<br /><br />Δυνάμωσε ο αέρας....<br /><br />Να την έπαιρνε μαζί του στα ταξίδια του... αχ πόσο το ήθελε! Να την στροβιλίζει πάνω από χώρες και θάλασσες.... να πέταγε μαζί του και να ρουφούσε τις μυρωδιές του κόσμου...<br /><br />Αύριο δουλεύει... είπε μονορούφι το κρασί της και πήγε στο δωμάτιο.<br /><br />Δεν το περίμενε αυτό... να νιώσει δηλαδή ποτέ, τόσο κενή...<br /><br />Έσβησε το φως.... πόσα δεν περίμενε και είχαν έρθει... πόσα ήθελε και πέτυχε...<br /><br />Είχε δική της θεωρία η Κλαίρη... κάθε άνθρωπος γεννήθηκε με τις ευχές και τις κατάρες του κόσμου ....προκαθορισμένα τα όμορφα και τα άσχημα... ίσα στον αριθμό και στη δύναμη. Ξεκινάει την ζωή και προκαλεί τα γεγονότα, την μοίρα του φτιάχνει... <br /><br />Την βοηθάει αυτή η θεωρία... βολεύει... την κάνει να έχει ελπίδα. Να περιμένει το μέλλον, να το κυνηγάει! Τόσα άσχημα μαζεμένα... δεν μπορεί! Τελειώνουν όπου να 'ναι... έρχονται τα όμορφα! Ανυπομονεί...<br /><br />Αποκοιμήθηκε... καληνύχτα και απόψε κόσμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-7798497775553124607?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-79557401860803319392008-03-12T12:44:00.003+02:002008-03-12T12:56:28.357+02:00Βασικά χάζευα στο youtube... κόλλησα με τα ρεμπέτικα -τα οποία ανέκαθεν μου τραβούσαν την προσοχή σαν ακούσματα- και είπα να δω τι περίπου μπορεί να βρει κάποιος... και συνάντησα αυτό το τραγούδι...<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/e8N37jcWMCM&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/e8N37jcWMCM&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Την Σωτηρία Λεονάρδου την "γνώρισα" μέσα από την ταινία Ρεμπέτικο του Φέρρη. Έκτοτε δεν την "συνάντησα" κάπου... Θεωρώ ότι η φωνή της μαγεύει και νιώθω τυχερή που "βρήκα" αυτό το κομμάτι....<br /><br />Όπως πάντα λοιπόν το μοιράζομαι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-7955740186080331939?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-21206922875410556472008-03-11T12:43:00.007+02:002008-03-11T15:58:47.186+02:00O <a href="http://skount.blogspot.com/">nikos</a> με προσκάλεσε σε μουσικό παιχνίδι με τους παρακάτω κανόνες:<br /><br /><br /><br />-Διαλέγεις ένα ή δυο τραγούδια με τα οποία θα έλεγες το σ’ αγαπώ στον-ην σύντροφο σου ή κάποιον-α που σε ενδιαφέρει.<br /><br />-Σε περίπτωση που επιλέξεις δύο κομμάτια, απαραιτήτως το ένα θα πρέπει να έχει αντρικά και το άλλο γυναικεία φωνητικά.<br /><br />-Δεν υπάρχει περιορισμός ανάμεσα σε σόλο καλλιτέχνες ή γκρουπ. Επιλέγετε ότι σας εκφράζει περισσότερο.<br /><br />-Προσοχή, οι Prince και Mika θα θεωρηθούν γυναικείες φωνές οπότε αυτόματα η συμμετοχή σας κηρύσσεται άκυρη!<br /><br /><br /><br />Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν οι στίχοι....<br /><br /><br /><br />"<em><span style="color:#33ff33;">Περιττό να σου πω πως πεθαίνω<br /><br />Περιττό να σου πω δεν ζω<br /><br />Να σε δω μια στιγμή προλαβαίνω<br /><br />Να σε δω μια στιγμή πριν χαθώ</span></em>"<br /><br /><br /><br />και το δεύτερο τραγούδι ήταν το:<br /><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/c9ShIHggo0Q" width="325" height="255" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed><br /><br /><br />μετά σκέφτηκα οτι ήταν λιγακι <strong>too much</strong> και οτι πρέπει να το κοιτάξω το θεματάκι μου με τις φλασιές (<strong>και τη ποιότητα αυτών</strong>). Προσπέρασα και το σοκ οταν θυμήθηκα το S.A.G.A.P.O. και κατέληξα στα εξής δύο αγαπημένα τραγουδάκια....<br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/MbBI2vi-khI" width="425" height="355" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed><br /><br />και διαλέγω το στίχο ... <strong><em><span style="font-size:130%;">"εσύ με ταξιδεύεις... εσύ με κυβερνάς..."</span></em></strong><br /><br />Για το δεύτερο τραγούδι πάμε σε κάτι πιο....πως να το πω...πιο .... πιο "κουλτουρε" θα το πω!:P<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vPNIqjPvSO0"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/vPNIqjPvSO0" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Έλεγα να κλείσω με τους παρακάτω (αγαπημένους) στίχους....<br /><br /><em><span style="color:#66ff99;">".....Δεν ξέρω λόγια όμορφα να δίνω<br />κι αν τα 'θελες σε μένα μην τα ψάξεις<br />εδώ που είμαι άσε με να μείνω<br />χωρίς να προσπαθήσεις να μ' αλλάξεις<br />Μα τι να πω<br />που 'μαι στεγνός από ψιλά και από παρέα<br />και σ' αγαπώ<br />γιατί είσαι άπιαστη σαν όλα τα ωραία<br />Τι να σου πω<br />άδειο βαγόνι το μυαλό μου αραγμένο<br />το σ' αγαπώ<br />πάνω στου μπράτσου μου χαράζω την πληγή<br />Και δεν μπορώ<br />να μη σε δω ούτε να μη σε περιμένω<br />ούτε μπορείς<br />ν' ακολουθήσειςτη δική μου τη φυγή...."</span></em><br /><br />.... αλλα το μετάνιωσα! Πέρα από την πλάκα και τον χαβαλέ του παιχνιδιού, έχω να δηλώσω πως <strong>ΕΣΠΑΣΑ</strong> το κεφάλι μου να διαλέξω τραγούδι... κυρίως γιατί ακούω τα πάντα και όταν λέω τα πάντα εννοώ <strong>ΤΑ ΠΑΝΤΑ</strong>! Τα περισσότερα τραγούδια μιλάνε για "<em>αυτό που το λένε αγάπη</em>".... Πιστεύω τέλος, οτι η αγάπη... η αγάπη... είναι αυτό που κυκλοφορεί στους δρόμους και μοιράζει χαμόγελα....<br /><br />Πασάρω το παιχνιδάκι στον <a href="http://myalamethea.blogspot.com/">myala me thea</a> (ακομα γελάω με το τελευταίο του post :P) , την <a href="http://biologisttobe.blogspot.com/">biologist</a> , το <a href="http://souvazotagialia.blogspot.com/">Τζενάκι</a> και όλους όσους δεν έχουν παίξει μέχρι τώρα. Στα περισσότερα blogs το έχω δει ήδη, οπότε <em>ανοιχτή πρόσκληση</em>!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-2120692287541055647?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-23020367089876888542008-03-06T14:08:00.003+02:002008-03-06T15:03:41.752+02:00<div align="justify"><span style="color:#009900;">Σε λίγο θα έφτανε! Σε λίγο ο Νίκος θα ήταν στο σπίτι της και εκείνη έκοβε βόλτες! Πάνω κάτω... πάνω κάτω. Κάθισε στην καρέκλα και άναψε τσιγάρο. Έριξε μια ματιά στο τασάκι. Γεμάτο. "Ωραία!" σκέφτηκε. Έριξε μια ματιά έξω από το παράθυρό της. Σκοτάδι. Κοίταξε τους τοίχους γύρω της και ένιωσε ξαφνικά να πνίγεται! Έτρεξε στην μπαλκονόπορτα και την άνοιξε βιαστικά. </span></div><div align="justify"><span style="color:#009900;">Στο μπαλκόνι πια, έκλεισε τα μάτια και σήκωσε το κεφάλι προς τον ουρανό. Σαν σε προσευχή. Ένιωσε τον αέρα να χαϊδεύει τα μαλλιά της. Ακούμπησε τα χέρια στα κάγκελα. Η αίσθηση του μέταλλου στα γυμνά της χέρια την ανατρίχιασε. Άνοιξε τα μάτια και ήταν πλέον αποφασισμένη. Έβαλε το χέρι της στην τσέπη της και έβγαλε το τσαλακωμένο χαρτί. Το ξεδίπλωσε ακόμα μια φορά. Να το διαβάσει πάλι. Να θυμηθεί γιατί είναι εκείνη η βαλίτσα δίπλα στην πόρτα της. Να θυμηθεί γιατί ενώ είναι έτοιμη από ώρα, κάθεται και τον περιμένει Γιατί δεν φεύγει τώρα....<br /></span><br /></div><div align="justify"><em><span style="color:#99ff99;">Δεν ξέρω πως να το πω! Δεν ξέρω τι ακριβώς θέλω να πω!Αυτό που ξέρω είναι μόνο ότι θέλω να με ακούσεις. Θέλω να προσπαθήσεις να καταλάβεις για τι πράγμα μιλάω. Όπως παλιά. Τότε που μιλούσαμε με τις ώρες.<br /><br />Για κάποιο λόγο νιώθω υπεύθυνη. Σαν να κατηγορώ η ίδια τον εαυτό μου για κάτι που έκανα λάθος. Μου είπες τι αισθάνεσαι. Τα θυμάμαι όλα. Κάθε λέξη σου. Σου είπα και εγώ. Ξέρεις μωρό μου, σ' αγαπάω. Και πολύ μάλιστα. Αλλά όχι πια το ίδιο. Όχι με τον ίδιο τρόπο.<br /><br />Δέχτηκα να δοκιμάσουμε και πάλι γιατί πραγματικά το ήθελα. Γιατί πραγματικά πιστεύω ότι συνήλθες.Ότι μετάνιωσες... αλλά δεν μπορώ! Συνειδητοποιώ σιγά σιγά πως δεν αντέχω. Πως έχουν αλλάξει τα πράγματα και εμείς σαν χαμένοι, τα τραβάμε να μείνουν εδώ! Στάσιμα.Να μείνουν ίδια. Ίδια όπως πριν χωρίσουμε, ίδια όπως πριν πονέσουμε ο ένας τον άλλο. Μα δεν φαίνεται να τα καταφέρνουμε καρδιά μου. Όσο κι αν προσπαθούμε.<br /><br />Το ξέρω ότι με αγαπάς και εσύ. Το βλέπω στα μάτια σου, το διαβάζω στα χείλη σου. Βλέπω όμως επίσης ότι και εσύ συμβιβάζεσαι.<br /><br />Πρέπει να το αφήσουμε. Δεν πιέζομαι. Δεν είναι ότι κάνω κάτι που δεν θέλω. Δεν είναι ότι κουράστηκα ή βαρέθηκα. Είναι απλά ότι στεναχωριέμαι. Νιώθω ότι είμαι άπληστη όταν ζητάω κάτι παραπάνω, κάτι ακόμα.... Δεν θέλω παραπάνω αγάπη μωρό μου, μου δίνεις αρκετή.<br /><br />Ξεθωριάσαμε όμως. Παραδέξου το! Και εγώ... εγώ σχεδόν τρελάθηκα. Συνχώραμε μα έγινα σκληρή. Δεν μπορώ να το αλλάξω. Πράγματα που απλά με πείραζαν παλιά, τώρα δεν τα αντέχω. Υπάρχουν φορές που θέλω να ξεκινήσω να ουρλιάζω. Να σπάω. Τα πάντα. Υπάρχουν φορές, που θέλω να σε διώξω μακρυά μου. Να μην με βλέπεις. Να μην ακούς τις φωνές και τις υστερίες μα δεν το κάνω. Και έρχονται οι στιγμές που πάω να σκάσω! Θέλω να είμαι μόνη μου... Σαν τρελή.... στο είπα και στην αρχή....<br /><br />Συγνώμη μωρό μου. Δεν ξέρω γιατί μου βγαίνει να σου το λέω κάθε τρεις και λίγο....</span></em></div><div align="justify"><em><span style="color:#99ff99;">Σ 'αγαπάω μα δεν μπορώ να μείνω απαθής. Να αγνοήσω όλα αυτά που αισθάνομαι.... </span></em></div><div align="justify"><em><span style="color:#99ff99;"></span></em> </div><div align="justify"><em><span style="color:#99ff99;"> </span></em></div><div align="justify"><em><span style="color:#99ff99;"></span></em> </div><div align="justify"><em><span style="color:#99ff99;"> Οι στιγμες μας δικες σου να θυμάσε.....</span></em></div><div align="justify"><em><span style="color:#99ff99;"> και ας είναι να μείνω κενή! Φτάνει.... φτανει να</span></em></div><div align="justify"><em><span style="color:#99ff99;"> καταλάβεις.... αυτό φτάνει....!<br /></span></em></div><div align="justify"><em><span style="color:#99ff99;"></span></em> </div><div align="justify"><em><span style="color:#99ff99;"></span></em> </div><div align="justify"><em><span style="color:#99ff99;"></span></em> </div><div align="justify"><em><span style="color:#99ff99;">Συγνώμη,<br />Μ.<br /><br /></span></em><br /><span style="color:#009900;">Άνοιξε η πόρτα και εκείνη στεκόταν ακίνητη. Με το τσιγάρο στο χέρι. Κοίταξε τον Νίκο στα μάτια. Βαθιά.. δεν του μίλησε. Στάθηκε μπροστά του. Τον φίλησε απαλά... και εκείνος σαν να το ήξερε, πήρε να της χαμογελάει και δεν είπε λέξη. Μόνο χαμογελούσε... με κατανόηση, με χίλιες ευχές να την συνοδέψουν στο ταξίδι που δεν μπορούσε πια να προσποιήτε ότι δεν θα έρθει... Ήρθε η μέρα... Την είδε να αφήνει ένα χαρτί στο μικρό τραπέζι του τηλεφώνου και έμεινε να το κοιτάζει... χαμογελώντας ακόμα μέχρις ότου άκουσε την πόρτα να κλείνει. Πλησίασε το τραπεζάκι και πήρε το χαρτί στα χέρια του. Άναψε τσιγάρο να καπνίσει. Βγήκε στο μπαλκόνι να πάρει αέρα και μιμήθηκε τις κινήσεις που έκανε συνήθως εκείνη... Έκλεισε τα μάτια και σήκωσε το κεφάλι στον ουρανό... Σαν σε προσευχή.. και δάκρυσε Μα το δάκρυ το πήρε ο αέρας... φυλαχτό για εκείνη... εκείνη με τα όμορφα μάτια...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-2302036708987688854?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-24002041090934564972008-03-06T12:34:00.003+02:002008-03-06T13:06:50.587+02:00Θα σας πω μια ιστορία.... όχι ψεύτικη Όχι παραμυθένια, αντίθετα βγαλμένη από την ζωή... την δική μου, την δική σου... δεν έχει σημασία.... όχι αυτό! Σημασία έχει ότι είναι αληθινή...<br /><br />Η Μαρία τελείωσε το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων περίπου το 1992. Μαθηματικός έγινε. Και πόσο της άρεσε αλήθεια! Γνώρισε και τον Παντελή στα Γιάννενα και αυτός σπούδαζε εκεί.<br />Δεν γύρισε στο χωριό της. Την εγκλώβιζε και έτσι εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Μαζί με τον Παντελή.<br /><br />Κάποια στιγμή αρραβωνιάστηκαν και όλα έμοιαζαν μέλι γάλα... αργότερα , όπως άλλωστε πάντα γίνετε, άρχισαν τα προβλήματα. Ο Παντελής αποδείχτηκε μέγας τεμπέλης! Ιδικά αν έκανε κάποιος την σύγκριση.... γιατί ξέχασα να σας πω ότι η Μαρία αφού δίδαξε σε κάποια φροντιστήρια, στράφηκε στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Σπουδές ξανά, και δουλειά ταυτόχρονα... Τον Παντελή στο κρεβάτι τον άφηνε, στον καναπέ, μπροστά στην τηλεόραση τον έβρισκε.<br /><br />Με τούτα και με εκείνα περάσανε τα χρόνια. Κουράστηκε και η Μαρία να τον παρακαλάει να κουνήσει τον κώλο του να βρει καμιά δουλειά και έτσι είχαν σταματήσει οι πολλοί τσακωμοι. Είχε μείνει η καημένη να ελπίζει στο φιλότιμο και τον ανδρισμό του, μπας και της αδειάσει την γωνιά γιατί άκρη μαζί του δεν μπορούσε να βγάλει! Άμα ξεκινούσε τις φωνές, έβαζε εκείνος τα κλάματα και να τα παρακάλια....<br /><br />Ο πρώτος υπολογιστής, μπήκε στο σπίτι όταν η Μαρία έπιασε δουλειά σε μια πολύ μεγάλη εταιρία Η/Υ. Χαρά η Μαρία δεν λέγετε! Ανακάλυψε και το internet και που την έχανες που την έβρισκες, σε παράθυρα διαλόγων.... και τότε έγινε! Γνώρισε τον Άλεξ....<br /><br />Μιλάγανε ώρες ολόκληρες οι δυο τους. μέχρι τα ξημερώματα... Ο Άλεξ ζούσε κάπου στη Ινδία αλλά είχαν τόσα πολλά κοινά.. μα τόσα πολλά! Για έναν ολόκληρο χρόνο μιλούσαν 5 ώρες το λιγότερο την ημέρα! και ακόμα είχαν να πουν...<br /><br />Μια και δυο, η Μαρία χώρισε επιτέλους τον Παντελή, έφτιαξε βαλίτσες και πήγε... Ινδία!<br /><br />Δεν θα πω πολλά... θα τελειώσω με την κατάσταση του ζευγαριού στο σήμερα...<br /><br />Στέλεχος μεγάλο στην ίδια εταιρία η Μαρία.... ο Άλεξ προγραμματιστής σε μια εξίσου καλή εταιρία και τα δυο αγγελάκια τους τραγουδάνε και μιλάνε και στις τρεις γλώσσες, το ίδιο καλά....<br /><br />Ευτυχία....<br /><br />Εννοείτε ότι δεν έχω ακούσει κάτι εξίσου καλό να έχει συμβεί ποτέ ... ακούγετε σαν παραμύθι, δεν συμφωνείτε? Και είναι αλήθεια... Απόδειξη πως ο κόσμος δεν είναι μεγάλος!<br />Υπάρχει τελικά η ευτυχία....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-2400204109093456497?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-38309702823600770982008-03-05T14:48:00.003+02:002008-03-05T15:04:56.422+02:00<span style="font-family:lucida grande;">Με έπιασε μια .... νοσταλγία (να το πω) και έκατσα και γέμισα το "στέκι" μου μουσικές!!<br /><br />Όλη μας η ζωή αν το σκεφτείτε λιγάκι, είναι γεμάτη στίχους... κάθε καλή στιγμή μας, ένας χορός. Κάθε άσχημη στιγμή... μια μελωδία... </span><br /><span style="font-family:lucida grande;"><br />Τραγούδια... μελωδίες χοροί.... υπάρχουν τόσα αξιόλογα τραγούδια... που φτάνει να ακούμε ένα νέο κάθε μέρα της ζωής μας... και πάλι δεν θα τα έχουμε ακούσει όλα!<br /><br />Και κοίτα μας... ασχολούμαστε με τα σουξεδακια... όχι, δεν λέω, έχουν και αυτά να πουν... για αυτόν τον λόγο διεκδικούν μια θέση... μερικά λεπτά στα ραδιόφωνα...<br /><br />Δεν θέλω να ακούω όμως χαζά... ότι η μουσική έχει ξεπέσει και τέτοια...<br /><br />Ας σταματήσουμε να ακούμε τα άσχημα.. υπάρχουν τραγούδια που απλά συντροφεύουν τις στιγμές μας... τόσο.. τόσο μοναδικά, που ποτέ κανένα άλλο δεν θα μπορέσει να πάρει την θέση τους...<br /><br />Προσωπικά είμαι του έντεχνου.... αλλά αγάπη μου δεν μπορείς να "το κουνήσεις" με έντεχνο :P το θες και το τσιφτετέλι, και το δημοτικό σου.... το θες....πως να το κάνουμε...<br /><br />Όπως ακριβώς κρατάς τα μάτια σου ανοιχτά και διαβάζεις πολλά βιβλία, διαφορετικά μεταξύ τους... έτσι κράτα και τα αυτιά σου ανοιχτά στις διαφορετικές μελωδίες.... για να έχεις άποψη... για να ζεις στους παλμούς του κόσμου...<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">ΠΡΟΣΟΧΗ!!!!!!</span></strong> ακολουθεί μουσικό παραλήρημα :)))</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3588422364339242007-3830970282360077098?l=trelikaialloparmeni.blogspot.com' alt='' /></div>Λυδίαhttp://www.blogger.com/profile/01383631154553947517noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3588422364339242007.post-17752085895201108562008-03-05T13:29:00.004+02:002008-03-06T13:14:38.829+02:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/CfRjQV5kaUg"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/CfRjQV5kaUg" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br /><span style="font-family:courier new;"><em>Πέρασαν μέρες χωρίς να στο πω<br />"Το σ' αγαπώ δυο μόνο λέξεις..."<br />αγάπη μου,</em><em><span style="color:#cc0000;"><strong>πως θα μ' αντέξεις,<br />που 'μαι παράξενο παιδί σκοτεινό</strong></span>.<br /><br />Πέρασαν μέρες χωρίς να σε δώ,<br />κι αν σε πεθύμησα δε ξέρεις.<br />"Κοντά μου πάντα θα υποφέρεις..",<br />σου το 'χα πει ένα πρωί βροχερό.<br /><br />Θα σβήσω το φως κι όσα δε σου χω χαρίσει<br />σε ένα χάδι θα σου τα δώσω.<br />κι ύστερα πάλι θα σε προδώσω,<br />μες στου μυαλού μου το μαύρο βυθό.<br /><br />Θα κλάψεις ξανά που μόνη θα μείνεις<br />κι <strong><span style="color:#009900;">εγώ πιο μόνος κι από μένα</span></strong>,<br />μες σε δωμάτια κλεισμένα,<br />το πρόσωπό σου θα ονειρευτώ,<br />γιατί μες στο όνειρο μόνο ζω.<br /><br /></em><em>&l