Για όλα.

Τελικά για όλα φταίει η κατάρα. Αν όχι αυτή του να αγαπιόμαστε λίγο, τότε σίγουρα αυτή του να αγαπιόμαστε πολύ.

και δε χτυπάει.

Πέφτει και δε χτυπάει. όπως το τηλέφωνο. κι αν χτυπήσει? αχ! πόσο θέλω να χτυπήσει. όχι. όχι. να μη χτυπήσει. καλυτερα όχι. να περάσουν οι μέρες, ο καιρός να περάσει. μα αν η σκέψη υπάρχει, το πιο σωστό δεν είναι να χτυπήσει? κι αν ο χτύπος σημάνει νέο κύκλο? τις σκέψεις τις κρατάς. τη γλώσσα τη κρατάς? δεν κρατιέται. ο πομπός στέλνει σήματα, ο δέκτης είναι πλέον κοκκινος απο τις απανωτές δονήσεις ειδοποίησης. και εσυ δεν κάνεις τίποτα. κάθεσαι και τον κοιτάς. φτου σου (όπως ντροπή σου) και μπράβο σου (για τις αντοχές σου) ταυτόγχρονα. γαμημένη ψυχολογία. Αυτά.

και φίλα με πριν φύγεις

Αυτά.

Πως μπορεί εμείς που λέγαμε
Πως δεν είμαστε προσωρινοί σαν κάποιους άλλους
Πες μου πως εμείς χαθήκαμε
Και στους έρωτες δε θα γραφτούμε τους μεγάλους

γκρι

Ξέρεις που καμία φορά οι άνθρωποι μπερδεύονται εσκεμμένα ή μη, συνειδητά ή μη ανάμεσα στο άσπρο και στο μαύρο της ζωής τους? Στέκονται μετά στο γκρι που δημιούργησαν και κοιτούν αυτά που πέρασαν, αυτά που θα έρθουν και προσπαθούν να χωρίσουν τα χρώματα πάλι. Δύσκολο….

δικό σου.

δεν φαντάζεσαι πόσο το εννοώ....

Πέρασε και αυτή η μέρα
χάνεται στο δειλινό
και μαζί της παίρνει πέρα
όσα δεν θα θυμηθώ

Ότι έχω στην καρδιά μου
κι είναι όλη μου η ζωή
είναι ο χρόνος που θυμάμαι
αυτός που ζήσαμε μαζί

Σ'ευχαριστώ για όσα μου'χεις χαρίσει
για τις μέρες που μου'δωσες να ζω 
για όσα μαζί σου μέχρι τώρα έχω ζήσει
δε σου είπα πόσο σ' αγαπώ,
δε σου είπα πόσο σαγαπώ

Σου'χα κρύψει τα σημάδια
γιατί δεν ήθελα να δεις
πως μου ήταν όλα άδεια
στην ζωή μου πριν να'ρθεις

Ήταν ξένη αυτή η πόλη
σαν και σένα είχα εδώ χαθεί
εδώ που με ξεχάσαν όλοι
και με βρήκες μόνο εσύ

Σ'ευχαριστώ για όσα μου 'χεις χαρίσει
για τις μέρες που μου 'δωσες να ζω 
για όσα μαζί σου μέχρι τώρα έχω ζήσει
δε σου είπα πόσο σ' αγαπώ,
δε σου είπα πόσο σ' αγαπώ

Ξέρεις ότι με πονάει
και ότι ακόμα με κρατάει
εδώ κάτω χρόνια ζωντανός
πόσο θέλω τώρα να ανοίξω
την ψυχή μου να σου δείξω
και ότι δεν μπορούσα, να σ'το πω

Σ' ευχαριστώ για όσα μου 'χεις χαρίσει
για τις μέρες που μου 'δωσες να ζω 
για όσα μαζί σου μέχρι τώρα έχω ζήσει
δε σου είπα πόσο σ' αγαπώ,
δε σου είπα πόσο σ' αγαπώ

Νεύρα

Φόρεσε γρήγορα τα παπούτσια της και ξεκίνησε βιαστικά για το διάολο που την έστειλε εκείνος. Πήρε φόρα και άνοιξε τη πόρτα της κουζίνας. Μετά πήδησε από το μπαλκόνι.

«έχεις νεύρα μωρή πουτάνα?» τη ρώτησε, δαγκώνοντας το malboro που είχε στα χείλη του. Έκανε να τον χτυπήσει αλλά τελευταία στιγμή της τράβηξε την προσοχή ένα μπουκάλι ρακί που είχε ξεμείνει στο τραπέζι της αυλής από το χθεσινό γλέντι. Δρασκέλησε μέχρι εκεί, βούτηξε το μπουκάλι από το λαιμό, έβρεξε το λαιμό της με μια γουλιά και με το υπόλοιπο, πότισε τον ξεραμένο βασιλικό.

Σχεδόν τον ξέχασε, αυτόν και το malboro του και χώθηκε στο δάσος του κακού του λύκου. «Λύκε, λύκε είσαι εδώ?»  Σκατά. Και εκείνος έλειπε. Και τι νόημα είχε να φτάσει ως την άλλη μεριά? Από ποιον θα τη σώσει ο ξυλουργός? Ποιος θα φάει τη γιαγιά? Κανένα νόημα. Γύρισε στο σπίτι και έφαγε ένα πιάτο στιφάδο που είχε περισσέψει από προχθές.

Δεν είμαι καλά. Αυτά. 

και τραγούδησε και χόρεψε και ήπιε. Πολύ ήπιε. Μέρες τωρα πίνει. Κρυφά. Αυτά που κορόιδευε. Σκατα πάντως. Δε πιάνει. Δεν υπάρχει και λόγος. Δε μεθάει. Σαν σε τιμωρία, δε μεθάει. Τραγουδάει, χορεύει, πίνει, πολυ πίνει αλλα δε μεθάει.

Τα ίδια λέω. Τα ίδια κάνω. Καθε μέρα τα ίδια κάνω. Τα ίδια σκέφτομαι. Ο ίδιος κολωεγωισμός. Το ίδιο πείσμα. Η ίδια απογοήτευση. Το ίδιο ψευτικο χαμόγελο και ξέρεις πιο είναι το καλό? Τώρα κανένας δεν μπορεί να καταλάβει. Κρύβομαι και κανένας δεν με βρίσκει. Μπορεί να μην ψαχνει κιολας κανενας. 

Με διαβάζω και είμαι γλυκανάλατη. Βαρετή. Με βαρέθηκα και εγω. Αντε να έρθει το καλοκαιρι. Οχι οτι θα αλλάξει κάτι... κάτι πρεπει να αλλάξει όμως. Τίποτα δεν θα αλλάξει. Κουνήσου μου φωνάζω αλλα δε με ακούω.

Κουραστηκα. Δε μεθάει. Πίνει. πολύ πινει και δε μεθάει.

Σκατά.

Μια τζούρα

Κάτω από το ντουζ. Ζεστό νερό. Υδρατμοί παντού. Θολωμένο τοπίο. Κλείνει τα μάτια και σηκώνει το κεφάλι. Τεντώνει το κορμί να χαλαρώσει. και έρχεται μια εικόνα. Μια μόνο. Ανοίγει τα μάτια και κλαίει. Σκουπίζει τα χέρια μόνο στη μαύρη πετσέτα που κρέμεται και προχωρά με βήματα υγρά πάνω στα χαλιά για να φτάσει μέχρι το σαλόνι.
Κάθετε στον καναπέ, στρίβει ένα τσιγάρο και το ανάβει. Κάνει δυο τζούρες, το κοιτά και το πετάει στο πλακάκι πάνω στα υγρά σημάδια. Σηκώνεται και το πατά να το σβήσει με πείσμα αλλιώτικο. Στέκεται και κοιτάει γύρω. Πουτάνα το σπίτι. Δε γαμιέται...

Ο θανατος και η κόρη

τη βίασαν λέει. 18 φορές. και από τότε πέρασαν 15 χρόνια. Πόλεμος.
και τότε και μέσα της.
Ένα βράδυ που πάλι κοιμόταν από τον φόβο της ελαφρά, ένας άντρας μπήκε στο σπίτι μαζί με τον σύζυγό της και εκείνη αναγνώρισε τη φωνή του βιαστή και βασανιστή της.
Περίμενε να κοιμηθει ο άντρας της, χτύπησε με - το κρυμμένο πάντα στο συρτάρι της - όπλο τον βιαστή και τον φίμωσε με το εσώρουχό της. Τον έδεσε έπειτα στην καρέκλα και έβαλε μουσική.....

'Επλενε τα ποτήρια και έκλαιγε μέσα της.
τραγουδαγε κάτι για υποσχέσεις. Μέσα της. Άφησε το ποτήρι να πέσει από τα χέρια της. Το άφησε να σπάσει και μετά κοιτούσε τα γυαλιά στο νεροχύτη. Πήρε ένα μικρό κομμάτι και άρχισε να κόβει τα χέρια της. Κάπου κάποτε, είχε διαβάσει ότι όταν κόβεις τον σώμα σου, ένα τμήμα της θλίψης απελευθερώνεται και φεύγει μαζί με το αίμα. Το δικό της αίμα.
Ξέπλυνε τα χέρια της, πηγε μέχρι το μεγάλο μπάνιο και τα σκούπισε στη μαύρη πετσέτα. Δεν μπήκε στον κόπο να καλύψει τις πληγές. Γιατί άλλωστε?

Τον ζήλευε παράφορα. Τον θεωρούσε κτήμα της και τμήμα της. Όχι αγάπη...κάτι άλλο. έλεγε το χέρι του χέρι της και το κορμί του κορμί της. Την χώρισε γιατί τον πίεζε λέει και τώρα βολτάρει με μια ξανθιά εκείνος. Εκείνη πέθανε. Μέσα της. Πέθανε.


Πήρε το μπουζούκι που είχε αφήσει στον καναπέ, τα κλειδιά από το τραπεζάκι που έκαιγε το καντήλι και έφυγε. Περπατούσε αργά για εκείνον, γρήγορα για όσους τον έβλεπαν. Έφτασε, έκατσε στο μάρμαρο και άρχισε να βρίζει .... μαλάκα! Με παράτησες μόνο μου! μετά τραγούδι.... "μες τη ζωή τα μπλέξαμε κι είμαστε παραβάτες..." Μαλάκα. Με άφησες μόνο μου.


Χαμογέλασε στον καθρέφτη. Ωραία μάτια. Ωραίο κορμί. Καλή είναι και σήμερα. Τύλιξε ένα χρωματιστό φουλάρι στο λαιμό. Έμεινε να στέκεται για λίγο. Ήθελε να το σφίξει γύρω από το λαιμό της δυνατά. Ήθελε να μπορούσε, να είχε τη δύναμη να πνίξει το μέσα της. Αλλά όχι. Φυσικά δεν την είχε. Έβαλε κραγιόν και έφυγε για τη δουλειά.

Κράτησε το νιπτήρα με τα χέρια της. Πίεζε το κορμί της πάνω του και κοίταγε στον καθρέπτη. Κοίτα τι σου είναι μισό κιλό ρακί... δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου. Έμεινε για λίγο να κοιτάζει μια ξένη. μετά σκούπισε τα μάτια της προσεκτικά, να μη φύγει το μολύβι και βγήκε στο μαγαζί που ήταν γεμάτο κόσμο. Σκούντηξε το μέσα της... "έλα κυρία άγνωστη! χαμογελάμε τώρα!"

Τιποτα

Κενό. θυμός. πολύς θυμός. με μένα. βρίζω τους άλλους για να με βρίσουν με τη σειρά τους. εγώ φταίω.
Ξύπνησα απότομα και έριξα και τον άλλο από το κρεββάτι πάνω στον πανικό μου.
και ουρλιάζω που και που. Στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη και ουρλιάζω... ψιθυριστά. Με κοιτάζω και είμαι τόσο ήρεμη όταν ουρλιάζω μέσα μου.
Κατέβηκαν και ενισχύσεις. Τίποτα. δεν την αφήνω να δει. Δεν τολμάω να δω ούτε και εγώ.
Ξέρεις τι έπαθα? δεν μπορώ να δω το μετά και μου συμβαίνει πρώτη φορά και τρομάζω.
Φταίω. Φταίω. Φταίω.Φταίω.Φταίω.Φταίω.Φταίω.Φταίω.Φταίω.Φταίω.Φταίω.Φταίω.Φταίω.Φταίω.
Δεν θέλω να συζητήσω τίποτα. δεν μπορώ τίποτα να πω που να έχει έστω ένα ίχνος λογικής. Τίποτα δε βγάζει νόημα. Τίποτα δεν κατάφερα και να σου πω κάτι? δεν αντέχω να προσπαθήσω άλλο. όχι γιατί δεν αξίζει μα να... κουράστηκα. πολύ. Γιατί να είναι τόσο δύσκολο? λένε ότι όλα γίνονται για καλό. το καλό δεν βλέπω....

σταματάω και αρχίζω πάλι και χάνομαι και γελάω και μετα κλαίω και κάνω πολλά ορθογραφικά και με πιάνει το παράπονο και δεν χτυπάει το τηλέφωνο και μετά θυμάμαι οτι χτύπησε αλλά δεν πρόλαβα να το σηκώσω γιατι ΠΑΛΙ ειχα δουλειά και νευριάζω και κρυώνω και που κρυώνω, νευριάζω ακόμα περισσότερο και ακουω και κατι τραγούδια οτι να ναι και σε σκέφτομαι σε κάθε πιθανή εκδοχή και ξερω οτι καμία από αυτές δεν ισχύει στην πραγματικότητα και απλά δημιουργούνται για να εκτονωθεί η θλίψη σε θυμο και μετα νιώθω άσχημα και μετα θέλω να στα πω όλα και μετα δεν θέλω να ξέρεις τίποτα και τα πόδια μου πόνεσαν και το μυαλό μου πόνεσε να σε σκέφτομαι και κουράστηκα λιγο μακριά σου και ...που είσαι???????????????? που είμαι εγω? που σε εχασα? σε εχασα. οχι οχι. δεν σε εχασα. με λίγη προσπάθεια όμως, θα τα καταφέρω.
δεν είμαι καλά. μου λείπεις. αυτά.

μήλα και... αχλάδια.

καμια φορά ξεχνιέσαι και νιώθεις πολύ κοντά. σχεδόν ξεχνάς οτι είναι δύο τα σώματα. τα νιώθεις ένα.
μετα ξυπνάς.
και ο ρομαντισμός έχει τα όρια του. δημιουργεί ο καθένας τις παραισθήσεις του που με κάποιον υπόγειο τρόπο, τον βοηθούν να νιώσει καλύτερα.
Μισεί. Ω ναι. Μισεί. μα κάθε φορά είναι κάτι άλλο. μια τον δρόμο, μια τη θάλασσα, μια το σώμα του, μια το μυαλό του που δεν μπορεί να ξεκολλήσει, μια τον άλλον που τον έκανε να αισθάνεται έτσι.
Πως έτσι?
Έτσι... σαν να πετάει στα σύννεφα όταν είναι μαζί του. σαν να μην κινείται τίποτα πέρα από την εικόνα των χεριών που πλησιάζουν.
Θυμός. Νεύρα. και ξανά θυμός και ξανά νεύρα και .. και δε μπορείς να είσαι στο μυαλό του άλλου. και δεν μπορείς να τον αντιληφθείς σαν κάτι ξεχωριστό. πρεπει να τον χώσεις σε ένα τσουβάλι, σε μια κατηγορία για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις. πρέπει να του φορτώσεις τα κουσούρια που φέρει μια κατηγορία. μετά να κατηγορήσεις τον εαυτό σου που δεν είχες δει αυτά τα κουσούρια. μετά να πεις... τωρα θα σου δείξω εγω! και να τα κάνεις ολίγον τι πουτάνα αλλά με τρόπο! με στύλ!
και έρχεται ένα τηλέφωνο και μια κουβέντα του άλλου για να διώξει από πάνω σου ένα βάρος απίστευτο. να κάνει την μέρα σου να μοιάζει θολή, όσο δύσκολη και γεμάτη κι αν ήταν. μονο τη φωνή να ακούς και να γελάς και σχεδόν να ικετευεις.... μίλα μου! μιλα μου κι αλλο. πες μου τα πάντα. πες μου τι χρώμα είναι τα παπούτσια σου, πες μου οτι κάπου έχεις αφήσει τα γυαλιά σου και ξέχασες, πες μου πως πίνεις τον καφέ σου όταν δεν είμαστε μαζί, πες μου πόσα αστέρια μετρησες χθες το βράδυ, πες μου τι σε κράτησε ξύπνιο, τι σε κούρασε, τι σε έκανε να γελάσεις... τι κρύβεις στις τσέπες του μπουφάν σου πες μου... μιλα μου! μιλά μου και ασε με  να ακούω και να χάνομαι στη ζωή σου. κάνε με τμήμα της. μη με κλείνεις απ εξω.
τα λέω να τα ακούσω. κι εγω το κάνω. δεν ξέρω γιατι.
μου λείπεις. δεν είμαι καλα.
αυτά.

σα φωτια που σε καιει.
σαν ανεμος που σου κόβει την ανασα.
σαν παράσιτο που τρέφετε απο σένα και μεγαλώνει. πολυ μεγαλώνει. θηρίο γίνεται.

Ζηλευω. πολύ.
και νευριάζω για αυτό. πιο πολύ.

Μου τη σπάει αυτό που νιωθω. εκνευρίζομαι.
θέλω να με χαστουκίσω που επιτρέπω να αισθάνομαι έτσι.

δεν είναι οτι χάνεις τον άλλον. Τον εαυτό σου χάνεις πρώτα.
δε θέλω να με χάσω.

εισπνοή εκπνοή και θα περάσει.
θα βρω κάποιον τρόπο. Κάτι θα σκεφτώ και θα αποβάλω το παράσιτο.
Όχι άλλο.

Όνειρα

Μετράς τον χρόνο αντίστροφα και ξεχνάς γιατί.

Κάτι περιμένεις, κάτι θέλεις, κάτι …. και τρέμεις.

Τρέμεις μήπως και όσα ονειρεύτηκες, δεν χωράνε σε τούτο το δωμάτιο. 

Αναρωτιέσαι αν πρέπει να το αλλάξεις και αυτό just to be sure.

Ο καθένας μας ονειρεύεται μέχρι εκεί που μπορεί να φτάσει αλλά μόνο όταν το όνειρο γίνει πραγματικότητα μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι άξιζε ο χρόνος που ξοδέψαμε να το τριγυρνάμε στο μυαλό μας… σωστά?

Κορίτσι

Το τελευταίο από τα παιδιά... κορίτσι.
Φόβος και τρόμος. Ασφαλής μέσα σε εισαγωγικά.
Πετάς τον έρωτα σου σε πόδια βρώμικα ανδρών που δεν θα καταλάβουν.
Τρομάζεις να καταλάβουν.
Λες "σε θέλω για το σεξ" και ακούς την καρδιά σου να κάνει ήχους αλλιώτικους στην αναμονή της απάντησης που καμιά φορά είναι απλά ένα νεύμα θετικό και εκεί σταματάει για λίγο (η καρδιά σου) και έπειτα επανέρχεται σαν από ηλεκτροσόκ.
Θες να φύγεις μετά αλλά μένεις γιατί εσύ το είπες πρώτη. Γιατί έτσι είναι οι άντρες. Γιατί έτσι έμαθες. Γιατί κανένας δεν θα σε πληγώσει. Και περνιέσαι για δυνατή στα μάτια των άλλων.
Μια αγκαλιά να σου δοθεί και θα σπάσεις... αυτό φοβάσαι.
Την αληθινή αγκαλιά.

Συνάρτηση πραγμάτων.

Οι άνθρωποι είναι βράχοι…

Άλλοι είναι κρυμμένοι στη θάλασσα, άλλοι στα βουνά, άλλοι στους πιο ξερούς τόπους και αυτό από μόνο του, φτάνει να τους χαρακτηρίζει.

Δεν μετακινούνται εύκολα όμως… όμως ο αέρας, ο ήλιο και η θάλασσα τους φθείρουν…. Όσο πιο άγριος και μεγάλος ο βράχος, τόσο πιο δύσκολο να αλλάξει. Όχι όμως αδύνατο.

Τρίβονται λοιπόν και παίρνουν σχήμα στρογγυλό. από τον ήλιο, τον αέρα και τη θάλασσα. Από τις εμπειρίες τους δηλαδή. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας – μεταμόρφωσης, τρίβονται. Η πέτρα δεν εξαφανίζεται. Δε χάνεται. Απλά… παίρνει τη μορφή της άμμου. Αφήνει κάτι από την αλλαγή. Όπως τα φίδια το δέρμα τους…

Ξέρεις τι μένει? Να βρεθεί κάποιος να τους σπρώξει. Πρέπει όμως να γίνει την κατάλληλη στιγμή. Όταν δηλαδή ο ήλιος, ο αέρας και ή το νερό, έχουν τελειώσει τη δουλειά τους, ανώδυνα ή επώδυνα.Τότε εκείνος ο κάποιος, δίνει μία και καθορίζει την πορεία του βράχου. Σχεδόν δηλαδή! Εξαρτάται από τη δουλειά των διαβρωτικών στοιχείων … του ήλιου, του νερού και του αέρα. Γιατί… καμία φορά, ο βράχος είναι πιο σκληρός σε κάποια σημεία. Πιο μαλακός σε άλλα.

Έχουμε λοιπόν την ώθηση και το σχήμα που πήραμε, μας κυλάει.

Ο δρόμος… άλλος και αυτός…

Ο δρόμος αλλάζει κάθε λεπτό. Μπορεί να συναντήσουμε και άλλους βράχους που κυλούν… κάποιους που μπορεί να σκαλώσουν μεταξύ τους όταν λόγο σχήματος και ώθησης ενωθούν οι πορείες τους και κολλάνε εκεί. Γίνονται κομμάτι του τοπίου και δέχονται τις «επιθέσεις» του αέρα, του ήλιου και της βροχής μαζί. Σαν ένα.

Εκτός… εκτός και αν ρίξει κεραυνούς… φως. Γιατί και οι κεραυνοί αλλάζουν τους βράχους. Έχω δει βράχους που έσπασαν στη μέση από το χτύπημα του κεραυνού και έχασαν κάθε ελπίδα να κυλήσουν πάλι… γιατί όταν έχεις το σχήμα κομμένου πορτοκαλιού, δεν μπορείς να κυλήσεις. Μένεις να περιμένεις τον ήλιο, τη βροχή και τον αέρα να σε αλλάξουν πριν σε κάνουν άμμο… να έχεις έστω την τύχη να γίνεις πετραδάκι και ας είναι πιο γρήγορο το ταξίδι.

Και η άμμος…. Δεν είναι κακή η άμμος. Είναι όλα όσα πετάμε από πάνω μας για να πάρουμε σχήμα. Είναι όλα όσα δεν θέλουμε ή δεν χρειαζόμαστε ή αυτό που κάποιος κάποια στιγμή, διεκδίκησε και κατάφερε ίσως να μας αποσπάσει. Είναι αυτό που κανείς δεν μπορεί να κρατήσει στα χέρια. Αυτό που κυλάει ανάμεσα στα δάχτυλα. Γίνετε λάσπη με το νερό, σκόνη με τον ήλιο, θόρυβος με τον αέρα.

Μένουν και κάτι κομμάτια που είναι έτοιμα να φύγουν και δεν φεύγουν και γίνονται βάρος και καμιά φορά, χωρίς να το επιδιώκουμε, καθορίζουν την κατεύθυνση στην οποία κινούμαστε.

Άλλα ξέρεις πως είναι αυτά. Νομίζουμε ότι υπερπηδάμε εμπόδια όμως απλά αλλάζουμε την πορεία μας μπροστά τους. Εξαιτίας τους ίσως.

Έτσι είναι ο κόσμος φτιαγμένος. Έτσι είναι το τοπίο. Θα χει βροχές και ήλιο και αέρα και εμείς, αν είμαστε τυχεροί, θα κυλάμε και θα σκοντάφτουμε σε αυτά που ίσως κάποιοι ξεφορτώθηκαν κατά τη διάρκεια της δικής τους πορείας. Σε αυτά που άδοξα διέκοψαν την πορεία τους, σε αυτά που δεν βρέθηκε κάποιος να δώσει ώθηση για να ξεκινήσουν το ταξίδι. Ίσως και στα βράχια με σχήμα κομμένου πορτοκαλιού.

Το θέμα είναι ότι πάντα μετράει το σχήμα μας, η ώθηση που δεχτήκαμε και το πόσο δυνατά φυσάει η βρέχει.

Συνάρτηση πραγμάτων.

απο φλόγα, φωτιά

Τι γίνεται όταν νιώθεις τη φωτιά να πλησιάζει αλλά το μέσα σου είναι λάβα???

Νομίζω μόλις ένιωσα την απειλή εξελίχθηκα. Πριν μια φλόγα ήμουν. Μια φλόγα με προοπτικές …

Και τώρα, τώρα λάβα.

Κάτι μου λέει ότι θα κερδίσω πάλι.

Κάτι μου λέει ότι όλα θα τα καταστρέψω πάλι. Μένω κλεισμένη και κρατάω τους άλλους ασφαλής και τώρα κάτι γίνετε…

Κάτι που θα με κάνει να χυθώ… να κυλήσω.

Όποιος καεί, κάηκε.

Πάνε χρόνια που έχει να μου συμβεί κι είναι τόσο δυνατό που με φοβάμαι…

Μετά θα κλειστώ πάλι…

αλα παλαιά...

Δεν ξέρω τι με πιάνει αγόρι μου
καθώς η νύχτα πλησιάζει
καημός που την ημέρα χάνεται
μόλις νυχτώνει μ' αγκαλιάζει
Αγόρι μου

Αγόρι μου αγόρι μου
ανάσα μου και αίμα μου
χαρά μου χαρά μου κι άνθρωπέ μου
Αγόρι μου αγόρι μου
αλήθεια μου και ψέμα μου
κι ατέλειωτε, κι ατέλειωτε καημέ μου

Δεν ξέρω τι με πιάνει αγόρι μου
Καθώς η νύχτα με τυλίγει
μες τις σκιές της πάντα χάνομαι
ψάχνοντας τη χαρά τη λίγη

Αγόρι μου αγόρι μου
ανάσα μου και αίμα μου
χαρά μου χαρά μου κι άνθρωπέ μου
Αγόρι μου αγόρι μου
αλήθεια μου και ψέμα μου
κι ατέλειωτε, κι ατέλειωτε καημέ μου

Μπορείς να κάνεις ό,τι θες
μπορείς και να μη μ' αγαπάς
και να χαρίζεις όπου θέλεις τα φιλιά σου
Πήρα απ' το χέρι σου νερό
να το ξεχάσω δε μπορώ
ακόμα κι αν θα στερηθώ την αγκαλιά σου

Πήρα απ΄το χέρι σου νερό
τώρα θα πάρω τον καημό
και θα γυρίσω στα παλιά μου τα λημέρια
Εκεί που λιώνει η ζωή
εκεί που σβήνει η χαρά
εκεί που χάνονται ο ήλιος και τ' αστέρια

Είχα τα μάτια μου κλειστά κι έδωσα βάση
έκανα στάση στη δική σου γειτονιά
με αγωνίες και καημούς έχω χορτάσει
είχα τα μάτια μου κλειστά κι έδωσα βάση

Να είχα το κουράγιο
την αγκαλιά σου να την απαρνιόμουνα
να είχα το κουράγιο
στη γειτονιά σου να μην ξαναρχόμουνα

Είχα λουλούδια στην καρδιά και συ μια πέτρα
κάτσε και μέτρα πόσο μου ‘κανες κακό
τι μου ‘χεις δώσει και τι πήρες κάτσε μέτρα
είχα λουλούδια στη καρδιά και συ μια πέτρα

Να είχα το κουράγιο
την αγκαλιά σου να την απαρνιόμουνα
να είχα το κουράγιο
στη γειτονιά σου να μην ξαναρχόμουνα

μηλο

.....και η άσχημη μάγισσα, πήρε ένα ακόμα μήλο από το καλάθι του κοριτσιού και είπε ψιθύρισε ευχαριστώ πίσω από τα σαπισμένα της δόντια. «Μπράβο» της είπε μα το κοριτσι δεν το χάρηκε. Κάτι ποιο δραματικό περιμένει κανείς από τις μάγισσες.

Και μετά έκλαψε από ανακούφιση κι ας δεν είχε από την αρχή να φοβάται κάτι. Για εκείνο το κενό μόνο… για το «Μπράβο» που κερδισε με κόπο και δεν μπορούσε να μοιραστει... ίσως για αυτό να κλαίει.