Φυλαχτό.

Σε λίγο θα έφτανε! Σε λίγο ο Νίκος θα ήταν στο σπίτι της και εκείνη έκοβε βόλτες! Πάνω κάτω... πάνω κάτω. Κάθισε στην καρέκλα και άναψε τσιγάρο. Έριξε μια ματιά στο τασάκι. Γεμάτο. "Ωραία!" σκέφτηκε. Έριξε μια ματιά έξω από το παράθυρό της. Σκοτάδι. Κοίταξε τους τοίχους γύρω της και ένιωσε ξαφνικά να πνίγεται! Έτρεξε στην μπαλκονόπορτα και την άνοιξε βιαστικά.

Στο μπαλκόνι πια, έκλεισε τα μάτια και σήκωσε το κεφάλι προς τον ουρανό. Σαν σε προσευχή. Ένιωσε τον αέρα να χαϊδεύει τα μαλλιά της. Ακούμπησε τα χέρια στα κάγκελα. Η αίσθηση του μέταλλου στα γυμνά της χέρια την ανατρίχιασε. Άνοιξε τα μάτια και ήταν πλέον αποφασισμένη. Έβαλε το χέρι της στην τσέπη της και έβγαλε το τσαλακωμένο χαρτί. Το ξεδίπλωσε ακόμα μια φορά. Να το διαβάσει πάλι. Να θυμηθεί γιατί είναι εκείνη η βαλίτσα δίπλα στην πόρτα της. Να θυμηθεί γιατί ενώ είναι έτοιμη από ώρα, κάθεται και τον περιμένει Γιατί δεν φεύγει τώρα....

Δεν ξέρω πως να το πω! Δεν ξέρω τι ακριβώς θέλω να πω!Αυτό που ξέρω είναι μόνο ότι θέλω να με ακούσεις. Θέλω να προσπαθήσεις να καταλάβεις για τι πράγμα μιλάω. Όπως παλιά. Τότε που μιλούσαμε με τις ώρες.

Για κάποιο λόγο νιώθω υπεύθυνη. Σαν να κατηγορώ η ίδια τον εαυτό μου για κάτι που έκανα λάθος. Μου είπες τι αισθάνεσαι. Τα θυμάμαι όλα. Κάθε λέξη σου. Σου είπα και εγώ. Ξέρεις μωρό μου, σ' αγαπάω. Και πολύ μάλιστα. Αλλά όχι πια το ίδιο. Όχι με τον ίδιο τρόπο.

Δέχτηκα να δοκιμάσουμε και πάλι γιατί πραγματικά το ήθελα. Γιατί πραγματικά πιστεύω ότι συνήλθες.Ότι μετάνιωσες... αλλά δεν μπορώ! Συνειδητοποιώ σιγά σιγά πως δεν αντέχω. Πως έχουν αλλάξει τα πράγματα και εμείς σαν χαμένοι, τα τραβάμε να μείνουν εδώ! Στάσιμα.Να μείνουν ίδια. Ίδια όπως πριν χωρίσουμε, ίδια όπως πριν πονέσουμε ο ένας τον άλλο. Μα δεν φαίνεται να τα καταφέρνουμε καρδιά μου. Όσο κι αν προσπαθούμε.

Το ξέρω ότι με αγαπάς και εσύ. Το βλέπω στα μάτια σου, το διαβάζω στα χείλη σου. Βλέπω όμως επίσης ότι και εσύ συμβιβάζεσαι.

Πρέπει να το αφήσουμε. Δεν πιέζομαι. Δεν είναι ότι κάνω κάτι που δεν θέλω. Δεν είναι ότι κουράστηκα ή βαρέθηκα. Είναι απλά ότι στεναχωριέμαι. Νιώθω ότι είμαι άπληστη όταν ζητάω κάτι παραπάνω, κάτι ακόμα.... Δεν θέλω παραπάνω αγάπη μωρό μου, μου δίνεις αρκετή.

Ξεθωριάσαμε όμως. Παραδέξου το! Και εγώ... εγώ σχεδόν τρελάθηκα. Συνχώραμε μα έγινα σκληρή. Δεν μπορώ να το αλλάξω. Πράγματα που απλά με πείραζαν παλιά, τώρα δεν τα αντέχω. Υπάρχουν φορές που θέλω να ξεκινήσω να ουρλιάζω. Να σπάω. Τα πάντα. Υπάρχουν φορές, που θέλω να σε διώξω μακρυά μου. Να μην με βλέπεις. Να μην ακούς τις φωνές και τις υστερίες μα δεν το κάνω. Και έρχονται οι στιγμές που πάω να σκάσω! Θέλω να είμαι μόνη μου... Σαν τρελή.... στο είπα και στην αρχή....

Συγνώμη μωρό μου. Δεν ξέρω γιατί μου βγαίνει να σου το λέω κάθε τρεις και λίγο....

Σ 'αγαπάω μα δεν μπορώ να μείνω απαθής. Να αγνοήσω όλα αυτά που αισθάνομαι....

Οι στιγμες μας δικες σου να θυμάσε.....

και ας είναι να μείνω κενή! Φτάνει.... φτανει να

καταλάβεις.... αυτό φτάνει....!

Συγνώμη,
Μ.


Άνοιξε η πόρτα και εκείνη στεκόταν ακίνητη. Με το τσιγάρο στο χέρι. Κοίταξε τον Νίκο στα μάτια. Βαθιά.. δεν του μίλησε. Στάθηκε μπροστά του. Τον φίλησε απαλά... και εκείνος σαν να το ήξερε, πήρε να της χαμογελάει και δεν είπε λέξη. Μόνο χαμογελούσε... με κατανόηση, με χίλιες ευχές να την συνοδέψουν στο ταξίδι που δεν μπορούσε πια να προσποιήτε ότι δεν θα έρθει... Ήρθε η μέρα... Την είδε να αφήνει ένα χαρτί στο μικρό τραπέζι του τηλεφώνου και έμεινε να το κοιτάζει... χαμογελώντας ακόμα μέχρις ότου άκουσε την πόρτα να κλείνει. Πλησίασε το τραπεζάκι και πήρε το χαρτί στα χέρια του. Άναψε τσιγάρο να καπνίσει. Βγήκε στο μπαλκόνι να πάρει αέρα και μιμήθηκε τις κινήσεις που έκανε συνήθως εκείνη... Έκλεισε τα μάτια και σήκωσε το κεφάλι στον ουρανό... Σαν σε προσευχή.. και δάκρυσε Μα το δάκρυ το πήρε ο αέρας... φυλαχτό για εκείνη... εκείνη με τα όμορφα μάτια...

Κάτι που μοιάζει με παραμύθι....

Θα σας πω μια ιστορία.... όχι ψεύτικη Όχι παραμυθένια, αντίθετα βγαλμένη από την ζωή... την δική μου, την δική σου... δεν έχει σημασία.... όχι αυτό! Σημασία έχει ότι είναι αληθινή...

Η Μαρία τελείωσε το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων περίπου το 1992. Μαθηματικός έγινε. Και πόσο της άρεσε αλήθεια! Γνώρισε και τον Παντελή στα Γιάννενα και αυτός σπούδαζε εκεί.
Δεν γύρισε στο χωριό της. Την εγκλώβιζε και έτσι εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Μαζί με τον Παντελή.

Κάποια στιγμή αρραβωνιάστηκαν και όλα έμοιαζαν μέλι γάλα... αργότερα , όπως άλλωστε πάντα γίνετε, άρχισαν τα προβλήματα. Ο Παντελής αποδείχτηκε μέγας τεμπέλης! Ιδικά αν έκανε κάποιος την σύγκριση.... γιατί ξέχασα να σας πω ότι η Μαρία αφού δίδαξε σε κάποια φροντιστήρια, στράφηκε στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Σπουδές ξανά, και δουλειά ταυτόχρονα... Τον Παντελή στο κρεβάτι τον άφηνε, στον καναπέ, μπροστά στην τηλεόραση τον έβρισκε.

Με τούτα και με εκείνα περάσανε τα χρόνια. Κουράστηκε και η Μαρία να τον παρακαλάει να κουνήσει τον κώλο του να βρει καμιά δουλειά και έτσι είχαν σταματήσει οι πολλοί τσακωμοι. Είχε μείνει η καημένη να ελπίζει στο φιλότιμο και τον ανδρισμό του, μπας και της αδειάσει την γωνιά γιατί άκρη μαζί του δεν μπορούσε να βγάλει! Άμα ξεκινούσε τις φωνές, έβαζε εκείνος τα κλάματα και να τα παρακάλια....

Ο πρώτος υπολογιστής, μπήκε στο σπίτι όταν η Μαρία έπιασε δουλειά σε μια πολύ μεγάλη εταιρία Η/Υ. Χαρά η Μαρία δεν λέγετε! Ανακάλυψε και το internet και που την έχανες που την έβρισκες, σε παράθυρα διαλόγων.... και τότε έγινε! Γνώρισε τον Άλεξ....

Μιλάγανε ώρες ολόκληρες οι δυο τους. μέχρι τα ξημερώματα... Ο Άλεξ ζούσε κάπου στη Ινδία αλλά είχαν τόσα πολλά κοινά.. μα τόσα πολλά! Για έναν ολόκληρο χρόνο μιλούσαν 5 ώρες το λιγότερο την ημέρα! και ακόμα είχαν να πουν...

Μια και δυο, η Μαρία χώρισε επιτέλους τον Παντελή, έφτιαξε βαλίτσες και πήγε... Ινδία!

Δεν θα πω πολλά... θα τελειώσω με την κατάσταση του ζευγαριού στο σήμερα...

Στέλεχος μεγάλο στην ίδια εταιρία η Μαρία.... ο Άλεξ προγραμματιστής σε μια εξίσου καλή εταιρία και τα δυο αγγελάκια τους τραγουδάνε και μιλάνε και στις τρεις γλώσσες, το ίδιο καλά....

Ευτυχία....

Εννοείτε ότι δεν έχω ακούσει κάτι εξίσου καλό να έχει συμβεί ποτέ ... ακούγετε σαν παραμύθι, δεν συμφωνείτε? Και είναι αλήθεια... Απόδειξη πως ο κόσμος δεν είναι μεγάλος!
Υπάρχει τελικά η ευτυχία....

Η ζωή μας όλη, μπορεί να μην είναι ένα τσιγάρο αλλά είναι σίγουρα μια μελωδία!

Με έπιασε μια .... νοσταλγία (να το πω) και έκατσα και γέμισα το "στέκι" μου μουσικές!!

Όλη μας η ζωή αν το σκεφτείτε λιγάκι, είναι γεμάτη στίχους... κάθε καλή στιγμή μας, ένας χορός. Κάθε άσχημη στιγμή... μια μελωδία...

Τραγούδια... μελωδίες χοροί.... υπάρχουν τόσα αξιόλογα τραγούδια... που φτάνει να ακούμε ένα νέο κάθε μέρα της ζωής μας... και πάλι δεν θα τα έχουμε ακούσει όλα!

Και κοίτα μας... ασχολούμαστε με τα σουξεδακια... όχι, δεν λέω, έχουν και αυτά να πουν... για αυτόν τον λόγο διεκδικούν μια θέση... μερικά λεπτά στα ραδιόφωνα...

Δεν θέλω να ακούω όμως χαζά... ότι η μουσική έχει ξεπέσει και τέτοια...

Ας σταματήσουμε να ακούμε τα άσχημα.. υπάρχουν τραγούδια που απλά συντροφεύουν τις στιγμές μας... τόσο.. τόσο μοναδικά, που ποτέ κανένα άλλο δεν θα μπορέσει να πάρει την θέση τους...

Προσωπικά είμαι του έντεχνου.... αλλά αγάπη μου δεν μπορείς να "το κουνήσεις" με έντεχνο :P το θες και το τσιφτετέλι, και το δημοτικό σου.... το θες....πως να το κάνουμε...

Όπως ακριβώς κρατάς τα μάτια σου ανοιχτά και διαβάζεις πολλά βιβλία, διαφορετικά μεταξύ τους... έτσι κράτα και τα αυτιά σου ανοιχτά στις διαφορετικές μελωδίες.... για να έχεις άποψη... για να ζεις στους παλμούς του κόσμου...

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!!!! ακολουθεί μουσικό παραλήρημα :)))

Αγαπημένα τραγούδια.... μελωδιές.... μουσική ημέρα σήμερα....!

Πέρασαν μέρες χωρίς να στο πω
"Το σ' αγαπώ δυο μόνο λέξεις..."
αγάπη μου,πως θα μ' αντέξεις,
που 'μαι παράξενο παιδί σκοτεινό.

Πέρασαν μέρες χωρίς να σε δώ,
κι αν σε πεθύμησα δε ξέρεις.
"Κοντά μου πάντα θα υποφέρεις..",
σου το 'χα πει ένα πρωί βροχερό.

Θα σβήσω το φως κι όσα δε σου χω χαρίσει
σε ένα χάδι θα σου τα δώσω.
κι ύστερα πάλι θα σε προδώσω,
μες στου μυαλού μου το μαύρο βυθό.

Θα κλάψεις ξανά που μόνη θα μείνεις
κι εγώ πιο μόνος κι από μένα,
μες σε δωμάτια κλεισμένα,
το πρόσωπό σου θα ονειρευτώ,
γιατί μες στο όνειρο μόνο ζω.

Στα σοβαρά μη με παίρνεις ειν' το μυαλό μου θολό
είναι και ο κόσμος μου αστείος.
Κι όταν με βαρεθείς τελείως
ψάξε αλλού να με βρεις όπως με θες.

Και εγώ που αγάπησα πάλι την ιδέα σου μόνο
και κάποιο στίχο που σου μοιάζει,
κοιτάζω έξω και χαράζει...
έγινε το αύριο πάλι χθες.




Μέχρι να γίνουμε άγγελοι να βγάλουμε φτερά,
ας μείνουμε με γρατσουνιές στους ώμους και στην πλάτη,
να μαρτυράνε πως οι δυο πετάξαμε ψηλά
σαν κοιμηθήκαμε μαζί στο ίδιο το κρεβάτι.

Μέχρι να βρούμε ουρανό,
άσε με να παραμιλώ,
να καίγομαι στο σώμα σου,
και να φιλώ το στώμα σου.

Μέχρι να γίνουμε άγγελοι να βγάλουμε φτερά,
ας μείνουμε με γρατσουνιές στους ώμους και στην πλάτη,
τις νύχτες να σε προσκυνώ με λόγια φλογερά
σαν θα σε ρίχνω στης φωτιάς ξανά το μονοπάτι.




Ανάβω ένα τσιγάρο

απ’ τα απαγορευμένα

πάντα το σκασιαρχείο

αγαπούσα πιο πολύ

ανάβω κι άλλο ένα τσιγάρο.



Στη δουλειά και στο σχολείο

στης αγάπης την αρένα

μια απόδραση ζητούσα

και μια άτακτη φυγή.

ώσπου φάνηκες εσύ!



Πήραν φόρα οι μελωδίες

και του έρωτα οι χημείες

και γεννήθηκαν τραγούδια

για ένα όμορφο παιδί

που ούτε το 'χα φανταστεί.



Είναι τώρα που μετράνε

κάπου δυο δεκαετίες

και κανένας πια δε θέλει

να το σκάσει από κει,

φτάνει δίπλα να είσαι συ.



Σε μιαν ανάσα

τόσα χρόνια τα χωράω

τα φιλιά σου κι όσες γράψαν μουσικές.

Σε μιαν ανάσα ,σε μιαν ανάσα

ότι έγινα σε σένα τα χρωστάω

στο χρωστάω κι ο δειλός

δε το ξεστόμισα ποτέ.



Κι αν καμιά φορά με πιάνουν

κάτι ανόητες μανίες

και τα κάνω άνω κάτω

και τραβάω το σκοινί

του σκορπιού μου το κεντρί.



Βγάζω, μάτια μου, ισόβια

σε κρυμμένες μου φοβίες

μη ξυπνήσω κάποια μέρα

κι έχεις εξαφανιστεί

μια ζωή χωρίς ζωή.


Για αυτό το τραγουδάκι δεν μποπώ να βρώ βίντεο να το συνοδέψω παραμένει όμως αγαπημένο....

Ώρες σιωπής και χάνομαι
στο άσπρο των ματιών σου
ώρες αιχμής και βρίσκομαι
στις άκρες των χειλιών.

Ας ήτανε να κράταγες στιγμούλα μου στο χρόνο
ας ήτανε να φώτιζες αυτό μου το κενό.

Φταίνε τα τραγούδια που με πήραν απ' το χέρι
κάτι στιχάκια σαλεμμένων εραστών
μα εμένα τη στιγμούλα μου πίσω ποιος θα μου φέρει
εγώ ό,τι αγάπησα σ' εκείνη το χρωστώ.

Ώρες σιωπής και πίστεψα
στα ναι σου και στα όχι
ώρες αιχμής και βρέθηκα
στον έβδομο ουρανό.

Να ζήσω σ' ένα όνειρο δεν ξέρω αν με παίρνει
μα, ο έρωτάς μου άναψε γι' αυτό σου τραγουδώ.

Φταίνε τα τραγούδια που με πήραν απ' το χέρι
κάτι στιχάκια σαλεμμένων εραστών
μα εμένα τη στιγμούλα μου πίσω ποιος θα μου φέρει
εγώ ό,τι αγάπησα σ' εκείνη το χρωστώ...




Ώρα τρεις τη νύχτα,
ανεβαίνω τα σκαλιά
μα δε νυστάζω
μ' ανοιχτό το φως ξανά,
τη δική σου τη μεριά
ούτε που κοιτάζω

Τι είναι αυτό που λείπει
απ' τη μέσα μου ζωή
τα δάχτυλά σου
μια γουλιά νερό θα πιω
πώς αλλιώς να καταπιώ
πως τα πάντα αλλάζουν

Πάρε εσύ τα χάδια
τα γυμνά σκοτάδια
τα πρωτότυπα
κι άσε εδώ για μένα
κάτι στοιχειωμένα
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ,
σ' αγαπώ καρδιά μου
στερεότυπά μου
έτσι τ' όνομά μου δεν ξανάκουσα
και γι' αυτό θυμώνω
που θα λέω στον πόνο
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ
λες κι είμαστε αγκαλιά...

Άμα θες να δεις
τη δικιά μου τη σκιά
αντί για μένα
όπου πάω, τ' ακούς, να 'ρθείς
να κοιτάς από μακριά
το δικό σου ένα

Δε μπορώ να ζω
εδώ μέσα άλλος κανείς
θα βγω λιγάκι
δυο μικρά πουλιά πετούν
στα μηνύματα αδειανό
τ' άσπρο φακελάκι

Πάρε εσύ τα χάδια
τα γυμνά σκοτάδια
τα πρωτότυπα
κι άσε εδώ για μένα
κάτι στοιχειωμένα
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ,
σ' αγαπώ καρδιά μου
στερεότυπά μου
έτσι τ' όνομά μου δεν ξανάκουσα
και γι' αυτό θυμώνω
που θα λέω στον πόνο
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ
λες κι είμαστε αγκαλιά...




Δυο σταγόνες στο τζάμι
η ψυχή μου ποτάμι
έναν ξέμπαρκο στίχο
σημαδεύω στον τοίχο, δεν μπορώ.

Η αγάπη στερεύει
ένα ψέμα γυρεύει
μακριά μου δε μένει
και μαζί μου πεθαίνει, δεν μπορώ.

Ονειρεύομαι τάχα
ένα βλέμμα μονάχα
να σκεπάσω το σώμα
που κρυώνει ακόμα, δεν μπορώ.

Τώρα πια έχεις φύγει
τώρα μείναμε λίγοι
ο αιώνας αλλάζει
κι όμως ίδιος μου μοιάζει, δεν μπορώ.

Σαν αέρας γυρίζεις
μια ζωή χαραμίζεις
περπατάς στα χαμένα
δεν πιστεύεις κανένα, δε μιλάς.

Στο βυθό της αβύσσου
κατεβαίνω μαζί σου
με τραβάς απ' το χέρι
και κανένας δεν ξέρει πού με πας.

Σε κερδίσαν οι φήμες
σου καήκαν οι μνήμες
έχεις χρόνια σωπάσει
μ' έχεις πλέον ξεχάσει, δε μιλάς.

Δε πιστεύεις κανέναν
Δε φοβάσαι κανένα
μες στο ψέμα σου πέφτεις
με κοιτάζεις και πέφτεις και γελάς

Χαμένες αγάπες, χαμένες αγάπες, χαμένες αγάπες παλιές
χαμένες αγάπες στιγμές απουσίας χαμένες για πάντα στιγμές

Θέλω να σε ξαναδώ
ειν' αλλιώτικα εδώ
άναψέ μου μια φωτιά στον ουρανό
θέλω να σε ξαναδώ.

Τι να πώ...

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Τι να πω....

Σε θυμάμαι, τι να πω
τόσες νύχτες, τι να πω
η ζωή μου στο δικό σου το σκοπό
αν μπορούσες, τι να πω
αν μπορούσα, τι να πω
με το χρώμα των ματιών σου να κοπώ

Κάθε λέξη, τι να πω
με πονάει, τι να πω
στο σκοινί της μοναξιάς μου ισορροπώ
Σ΄αγαπούσα, τι να πω
σε θυμάμαι , τι να πω
σε θυμάμαι ακόμα, σ΄αγαπώ

Κλείνω τα μάτια, να σε δω
μα φεύγεις σα σκιά
στου χρόνου την απέραντη οθόνη
το πρόσωπό σου τα μαλλιά
το στόμα, το φιλί
σα θάνατος ο χωτισμός
σκοτώνει, σκοτώνει

Ξεγραμμένος, τι να πω
σα δραπέτης, τι να πω
στο μαχαίρι τη γροθιά μου να χτυπώ
λίγο ακόμα, τι να πω
τ΄άρωμά σου ,τι να πω
τ΄όνομά σου μια φορά να ξαναπώ

Σε θυμάμαι, τι να πω
τόσες νύχτες, τι να πω
η ζωη μου στο δικό σου το σκοπό
αν μπορούσες, τι να πω
αν μπορούσα, τι να πω
με το χρώμα των ματιών σου να κοπώ

Να να να να να να να
να να να να να να να
να να να να να να να
να να να να να να να

Κάθε λέξη, τι να πω
με πονάει , τι να πω
στο σκοινί της μοναξιάς μου ισορροπώ
σ΄αγαπούσα, τι να πω
σε θυμάμαι, τι να πω
σε θυμάμαι ακόμα
σε θυμάμαι ακόμα
σ΄αγαπώ, τι να πω
τι να πω, τι να πω

Κεφάκια!!

Ένα ταξίδι ξεκινάει
ένα ταξίδι μακρινό
ουράνιο τόξο που γελάει
και σε ρίχνει στο κενό

Χρώματα αγαπημένα
μυρωδιά που ακολουθεί
χιλιάδες σκέψεις στα χαμένα
κι έρωτας μεσ’ τη βροχή

Κλείσε τα μάτια κι άφησε το μυαλό
άνοιξ’ τα χέρια πιάσε τον ουρανό
Δώσε στη τρέλα σου λιγάκι απ’ το φως
ξέχνα το αύριο αρχίζει ο χορός

Μουσικές που σου μιλάνε
μουσικές που σ’ οδηγούν
λέξεις που σου τραγουδάνε
και την αλήθεια σου ξεχνούν

Όνειρα καλά κρυμμένα
μέσα σε χρυσά μαλλιά
γεύση ανοιξιάτικη μέσ’ από σένα
και τα μεσάνυχτα αγκαλιά

Σε έχω δει κάπου , κάπου σε ξέρω....

Πάντα είχα πρόβλημα με την μνήμη μου... πάντα!

Όταν βλέπω κάποιον γνωστό μου από την σχολή ή από προηγούμενη δουλειά για παράδειγμα, γνωρίζω το πρόσωπο και θυμάμαι τα συναίσθημα τα μου για αυτόν. Μπορώ να θυμηθώ ότι τον αντιπαθούσα αλλά όταν φτάνω να με ρωτήσω γιατί, έχω ένα ... πως να το πω... κενό!

Τα άσχημα περιστατικά της ζωής μου, τα έχω κάνει delete από την μνήμη μου ή τα έχω κρύψει πολύ καλά. Κάθε φορά που συζητάμε για το σχολείο μπορώ να σου αναλύσω μέχρι και τι χρώμα φούστα φορούσε η καθηγήτρια στην οποία κάναμε καζούρα και γελάγαμε, αλλά όσο αφορά το γιατί δεν μιλάω πια με την τότε καλύτερη μου φίλη... δεν θυμάμαι!
Νιώθω πόνο όταν προσπαθώ να θυμηθώ. Νιώθω κόμπο το στομάχι μου και έχω το αίσθημα της προδοσίας... τρέχω σε μια κοπέλα, φίλη μου από το σχολείο και αυτή και την ρωτάω. Μου εξηγεί τι ακριβώς είχε γίνει και φρίττω! Σαν να ακούω ιστορίες για μένα.

Το ξαναζώ , λίγο λίγο μέσα από τις κουβέντες και τις ερωτήσεις μου και νιώθω να συμβαίνει τώρα. Όταν καταλαγιάζει λίγο το σοκ "μα πως το ξέχασα αυτό???" αρχίζω να θυμάμαι Αναλύω και το αποθηκεύω και πάλι. Κουραστικό θα έλεγα... ζω τις άσχημες φάσεις μου κάμποσες φορές και δυστυχώς πάνω κάτω με την ίδια ένταση...

Δεν θυμάμαι για ποιον λόγο δεν μιλάω πια με τον πρώτο μου έρωτα. Θυμάμαι ότι γελούσαμε και ταιριάζαμε πολύ. Θυμάμαι γιατί χωρίσαμε, θυμάμαι ότι μιλούσαμε πολύ συχνά στο τηλέφωνο όταν εγώ σπούδαζα και μετά κενό Έτσι απλά.

Το χειρότερο όλων είναι ότι και σαν χαρακτήρας, δεν γουστάρω να μιλάω για τα άσχημα της ζωής μου. Σπάνια τα λέω κάπου και μετά τα ξεχνάω, με αποτέλεσμα να μην έχω κάποιον να μου θυμίσει... να απαντήσει στα μεγάλα μου "γιατί". (και κάπως έτσι ξεκίνησα να γράφω ημερολόγιο..:P)
Όσον αφορά "τα ωραία μου" τα θυμάμαι αναλυτικότητα.. και γελάω με τους φίλους...
Οι πολλοί κοντινοί μου άνθρωποι,στην αρχή δεν με πίστευαν όταν τους έλεγα "δεν θυμάμαι". Μα πως γίνετε να το ξεχάσεις αυτό το σκηνικό ερχόντουσαν κι αναρωτιώντουσαν... Κατέληξαν ότι έχω λέει επιλεκτική μνήμη...

Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του "αγκάθι" πιστεύω Το δικό μου έτυχε να είναι λίγο πιο μεγάλο. Έτσι ξεκίνησε το θέμα με την μνήμη μου, λέει ο γιατρός. Γιατί πήγα και εκεί από καθαρή περιέργεια από την μια και από την άλλη γιατί κάποια στιγμή είχε αρχίσει να γίνετε ενοχλητικό. Πολύ ενοχλητικό!

Πλέον το συνήθισα και είμαι πιο ψύχραιμη.
Ταράζομαι μόνο καμιά φορά όταν βλέπω εφιάλτες και ξυπνώντας συνειδητοποιώ ότι κάποια στιγμή στην ζωή μου την όποια (surprise!) δεν μπορώ να προσδιορίσω, αυτό είχε πραγματικά συμβεί!

Δεν ξέρω αν το έχουν κι άλλοι άνθρωποι αυτό. Αν ναι λυπάμαι για αυτούς όπως ακριβώς λυπάμαι για τον εαυτό μου. Νιώθω, πέρα από την πλάκα και το αστείο κομμάτι του θέματος, ότι χάνω πράγματα... αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι...

Κομμάτια να γίνει... θα θυμάμαι μόνο τα όμορφα! Θα το συνηθίσω, που θα μου πάει!!

I feel you!

Ταξιδιάρικη μουσική.... και μην τα ξαναλέμε :P τα όμορφα είναι για να μοιράζονται...:)


i feel you...
in every stone
in every leaf of every tree
you've ever grown
[that you ever might have grown]

i feel you...
in every thing
in every river that might flow
in every seed you might have sown

i feel you...
in every vein
in every beating of my heart
each breath I take
[in every breath i'll ever take]

i feel you...
anyway...
in every tear that i might shed
in every word i've never said

i feel you...

Φτιάξε καφέ!έρχομαι!

... και έφτιαξα. και περίμενα. πάλι. σταμάτησα τα πάντα. πάλι.

Δεν πειράζει....χαίρομαι που σε είδα... χαίρομαι που μιλήσαμε και ας μην είπαμε τίποτα ουσιώδες...

Μοιάζεις να καταλαβαίνεις σιγά σιγά το παρελθόν...ταυτίζεσαι όμως με αυτό και δεν πρέπει...

Με έχεις μπερδέψει λίγο...

Ας μην πω άλλα...

Καληνύχτα....

Όμορφος ο κόσμος τελικά....

Λέω να φύγω.... ακόμα μια φορά!
Λέω να περπατήσω δίπλα στην θάλασσα και να σβήνει εκείνη τα βήματα μου... Να χαθώ με λίγα λόγια και δεν πειράζει.... ας ξέρω πως πρέπει να γυρίσω!
Πάντα έτσι δεν γίνετε άλλωστε?

Πόσες φορές θα πεις τα ίδια τραγούδια? Πόσες φορές θα περπατήσεις στα ίδια μονοπάτια? Πόσες φορές θα δεις τις ίδιες εικόνες?

Απλώνω στο κρεβάτι μου έναν χάρτη ... κλείνω τα μάτια και αγγίζω ένα τυχαίο σημείο.... Εκεί να πάω! Ψάχνω να βρω την Ελλάδα... Εστιάζω το βλέμμα και συγκρίνω το μέγεθος της σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο... Κοίτα πόσα δεν έχεις δει.... κοίτα προορισμοί.. κοίτα θάλασσες και ωκεανοί.. νησιά και χώρες...

Γυρνώντας στο σπίτι κάθε μέρα, αφήνω το αυτοκίνητο 2 τετράγωνα μακριά από το σπίτι μου σε συγκεκριμένο σημείο.... Να πω, ότι μένω σε μια υπέροχη γειτονιά... με τα όλα της! Με γιαγιάδες στις βεράντες και δέντρα και μικρά μικρά κηπάκια και παιδιά που κάνουν ποδήλατο στο αδιέξοδο που βγάζει στην πλατεία... στο πάρκο...

Κουρασμένη, βγήκα από το αυτοκίνητο, κλείδωσα μηχανικά και πήρα να σκέφτομαι.... κοιτούσα, μα δεν έβλεπα... Περπάτησα μέχρι την πόρτα μου αποφεύγοντας τις λακκούβες του κακοφτιαγμένου στενού δρόμου... σταμάτησα ακριβώς έξω από την πόρτα μου... σχεδόν υποσυνείδητα..σχεδόν μηχανικά... από ένστικτο. Έπαθα σοκ! Ανέβηκα τα σκαλιά και όσο πιο γρήγορα μπορούσα, μπήκα στο σπίτι. Έμεινα να κοιτάζω... πάλι χωρίς να βλέπω... και έκλαψα!

Χάνω την ομορφιά εδώ... την θεωρώ δεδομένη και ξεχνώ να κοιτάζω.... βολεύομαι στα όνειρα άλλων τοπίων και χάνω αυτά, που θεωρητικά είναι τα δικά μου... τα σταθερά της ζωής μου... Κάθε φορά η γειτονιά μου είναι αλλιώς... κάθε φορά που γυρνάω από την δουλειά, ο ήλιος την φωτίζει διαφορετικά ... και εγώ η αχάριστη το χάνω! Τα όνειρα σου δίνουν με έμαθαν! Δεν σου στερούν... και όμως αυτό που θεώρησα μια φορά δεδομένο... αλήθεια, μια φορά μόνο?

Πρέπει να το εκτιμήσω πάλι.... πρέπει να φύγω....

Έκανα ένα ταξίδι... μακρινό! Άλλη χώρα, άλλοι άνθρωποι, άλλο κλίμα.... πήγα μια βόλτα με το αυτοκίνητο... ζεστό καφέ σε ένα θερμό και καλή παρέα.... Μείναμε μπροστά σε μια λίμνη να βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα στον καθαρό ουρανό... κοίταξα την λίμνη ξανά και ξανά...τελικά δεν είναι η λίμνη που θα θυμάμαι, μήτε το ηλιοβασίλεμα... θα ναι η εικόνα του φίλου δίπλα μου και η κουβέντα μας... Δεν είναι η εικόνα! Παντού υπάρχει ομορφιά, ακόμα και όταν λειτουργούμε μηχανικά...

Αυτό που μένει είναι με ποιον μοιράζεσαι την ομορφιά...

Ελλάδα ή Ελβετία ή Δανία, δεν έχει σημασία... ίδια γη.... πράσινα παντού τα δέντρα, γαλάζιος ο ουρανός... με ποιον τα βλέπεις όμως?

Θα φύγω σου λέω... δεν πάει άλλο!

Άσε τον κόσμο να είναι μεγάλος! Εγώ θα πάω εκεί που με περιμένουν φίλοι... άλλοι που ξέρω.... άλλοι που θα γνωρίσω... και ας είναι εμένα ο κόσμος μου, να μείνει πιο μικρός....