...και ορκίζομαι στον Ποσειδώνα δεν θα ξαναερωτευτω!!!

Το πήρα απόφαση σου λέω!! :)
Έχουν σαλτάρει όλοι παιδί μου!!
Ο κάθε ένας το μακρύ και το κοντό του...
Η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους, έχει πλέον προαχθεί σε επιστήμη!! Ζαβλακωμενοι από την πολύ δουλειά, τριγυρνάμε στους δρόμους και αν μας μιλήσει και κανένας τον μπινελικόνουμε....
Έτσι έχει γίνει και με τις σχέσεις... πόσα να αντέξεις???
Έχει παραξενιά ο ένας από την δουλειά, γκρίνια ο άλλος από την κίνηση και το μποτιλιάρισμα... τι κουβέντα μπορείς να κάνεις και να μην περιέχει εκνευρισμό???

Άκου το τραγουδάκι... θα σ' αρέσει! :P



"ΤΟ ΨΑΡΑΚΙ"

Δεν θα χαναερωτευτώ....

Σαν το ψαράκι πάνω κάτω

μέσα στη γυάλα μου γυρνώ

ξαπλώνω ανάσκελα στον πάτο

και κοιτάζω τον αφρό

πως μένουν όλα ίδια κι όμοια

κάθε μέρα που περνά

ας γίνει κάτι να ταράξει

της ζωής μου τα νερά

έτσι ευχόμουνα την ώρα

που μπήκες στη ζωή μου εσύ

γάτος με πέταλα και φόρα

μια ζωντανή καταστροφή

είσαι το μάτι του κυκλώνα

και φταις που φτάσαμε ως εδώ

στο λέω,μα τον Ποσειδώνα

δε θέλω να σε ξαναδώ



Σαν το ψαράκι πάνω κάτω

μέσα στη γυάλα μου γυρνώ

πίνω μια θάλασσα άσπρο πάτο

κλαίω έναν ωκεανό

πως 'έγινε να σ' αγαπήσω

να ναυαγήσω στ'ανοιχτά

ας γίνει κάτι να γυρίσω

στα ρηχά μου τα νερά

αν βγω απ' αυτή την τρικυμία

σώα και δίχως αμυχή

δεν ξανακάνω πια καμία

παρακινδυνευμένη ευχή

θα' θελα να'μουνα γοργόνα

μα ένα ψαράκι είμαι μικρό

και ορκίζομαι στον Ποσειδώνα

δεν θα ξαναερωτευτω ._

Είσαι μια γλύκα!!

Χθες το σπίτι μύριζε σοκολάτα.... πολύ σοκολάτα!!!
Φτιάξαμε σουφλέ σοκολάτας με την Π.. ανάψαμε κεριά, στρογκυλοκαθήσαμε στο καναπέ και τα τσακίσαμε... Μετά, ταινία αισθηματικού περιεχομένου και κλάμα...
Φλασιές από τα ξένοιαστα χρόνια, τα μικρά (μηδαμινά θα έλεγα) προβλήματα της ηλικίας εκείνης και αναμνήσεις από αθώους έρωτες...παιχνιδιάρικους...

Π. Πως γίναμε έτσι ρε Λυδία?Μου θυμίζουμε τις μανάδες μας! Δουλειά, σπίτι άντε και κανα καφέ! Μας ρωτάνε τι κάνουμε και απαντάμε καλά.... Τι ψεύτες που είμαστε!

Λ. Και τι να πεις? Να πεις όλα σκατά αλλά ευχαριστώ που ρώτησες?? Δεν πάει ρε φιλενάδα!

Π. Το διανοείσαι?? Παλιά πετάγαμε ένα μπλουζάκι, συνήθως το πρώτο που βρίσκαμε μπροστά μας και βγαίναμε... Τώρα πλέον, καθόμαστε και συζητάμε τι θα φορέσουμε το βράδυ!

Λ. Φυσικά και το συζητάμε. Όταν ήμασταν πιτσιρίκια αγάπη μου, είχαμε πιο σημαντικά πράγματα να κάνουμε από το να φτιάχνουμε το μαλλί και να στρώνουμε το φόρεμα! Δεν έχεις καταλάβει ότι η διαδικασία της ετοιμασίας είναι από τις λίγες ξένοιαστες στιγμές της ημέρας??

Π. ναι ναι! Πλέον δεν είναι ο καφές η ουσία αλλά το ότι θα αφιερώσουμε λίγο χρόνο σε μας... Θα μπορέσουμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη... να δούμε τα χρόνια που πέρασαν...

Λ. Όπα ρε συ! Μιλάς λες και είμαστε γριές!

Π. Λυδία... μεγαλώνουμε! Αυτό ξέρω εγώ!! Άμα είναι να ζήσω ως τα εκατό και η καθημερινότητα μου να είναι αυτή που είναι σήμερα, να πάει να γαμηθεί!

Λ. Είσαι να τα πετάξουμε όλα στον αέρα και να πάμε να ανοίξουμε ένα beach bar??? Ήλιος και ξενοιασιά!! Έλα φιλενάδα! Έλα και σου υπόσχομαι να γίνουμε σαν τον Πίτερ Πάν!

Π......... Με δελεάζεις, δεν λέω.... Είπαμε με τον Γιώργο να αρραβωνιαστούμε...

Λ. Πλάκα κάνεις έτσι??

Π. Συγνώμη φιλενάδα... δεν μπορώ να έρθω στην δική μας χώρα του Ποτέ Ποτέ! Θα έχω πλέον κοινούς λογαριασμούς να πληρώνω...

Λ....

Π. Να πας εσύ ρε κοπελιά!Να πας και αν έρθεις μόνο για να με παντρέψεις! Θα έρχομαι καμία φορά και εγώ να κλέβω ελευθερία... Πήγαινε... πήγαινε σου λέω!

Λ. Μόνη μου?? Δεν λέει ρε φιλενάδα... τα παιδιά θέλουν παρέα και οι δικοί μου κοινοί λογαριασμοί, δεν βλέπω να έρχονται! Θα κάτσω εδώ... έχω όμως αιτήματα!

Π. Ορίστε?????

Λ. Μια φορά την εβδομάδα, θα έρχεσαι να φτιάχνουμε σουφλέ και να θυμόμαστε... να γελάμε και να κλαίμε.. Να βγάζουμε τη γλώσσα σε αυτούς που μεγάλωσαν και σε όσους ακόμα σταμάτησαν να ονειρεύονται και να παίζουν!

Π. Σύμφωνοι!!

Πως πέρασαν τα χρόνια... Από τα όνειρα, κυλήσαμε στη πραγματικότητα... Μεγαλώσαμε. Βαρύναμε... Γελάμε πιο δύσκολα...

Έπαθα σοκ όταν μου είπε τα νέα.... Μου ήρθε απότομα.. από το πουθενά... Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν "Μα είσαι μικρή ακόμα!!!" Ευτυχώς που δεν το ξεστόμισα γιατί μαλακία θα έλεγα.... Εύχομαι στην Π. ευτυχισμένη ζωή. Με χαμόγελα και αγκαλιές. Με κατανόηση και αλληλοσεβασμό.. και όταν πικραινόμαστε φιλενάδα, θα φτιάχνω σουφλέ να μας γλυκαίνω.. :P

Ερωτικό...

Υπάρχουν οι "ταξιδευτές"...
Άνθρωποι που περιπλανιούνται από το ένα σώμα στο άλλο...
Άνθρωποι με διψασμένες αισθήσεις...

Θα τους καταλάβεις από τον τρόπο που σε αγγίζουν με το βλέμμα.. από τον τρόπο που ανατριχιάζουν το κορμί... μουδιάζουν το μυαλό...

Εθίζεσαι στον ερωτισμό τους...

Γίνεσαι το καράβι τους και εκείνοι τα πανιά... σε ταξιδεύουν όπου και όπως τους αρέσει και νομίζεις... νομίζεις ότι και εσύ προς τα κει θε να τραβήξεις... (πόσο αφελής είσαι μερικές φορές..)

Τα μπλε τα μάτια, πονάνε πιο πολύ όταν σε κοιτάνε... μοιάζουν με πάγο που σε κόβει... δεν μπορείς να ξεφύγεις...

Δεν είναι παιχνίδι... είναι ανάγκη τους...

Χορταίνουν καμία φορά και φεύγουν...
Τα πανία δεν είναι για να μένουν τυλιγμένα... είναι για να τα γεμίζει ο αέρας...είναι για να κατευθύνουν. Και ο προορισμός πάντα συγκεκριμένος... όσο κι αν κρατήσει το ταξίδι..

Μακρυά τους μείνε κούκλα μου... όσο μπορείς...διαλύονται τα καράβια που μένουν μεσοπέλαγα, χωρίς πανιά, χωρίς στεριά...
Αργά, μα σταθερά, διαλύονται..


για την Ε. που έμεινε χωρίς πανιά μεσοπέλαγα...

Λέο Μπουσκάλια

Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις...

Κλεμμένη φράση από κάποιον με περίεργο επίθετο...

Να ζεις...
Πόσες παραμέτρους έχει αυτό..
Πως να ζω?? Πως να αναπνέω?? Ακόμα και όταν το κάνω, βάζω μέσα μου βρωμιά και προσπαθώ να μείνω καθαρή... θα τα καταφέρω???

Να αγαπάς...
Αγαπάω... αγαπάω για να πονάω... Κάπου, κάποτε, διάβασα ότι κάπου υπάρχει το άλλο μισό του καθενός... Το δικό μου το ψάχνω στα υπόγεια... Δεν μπορώ να περιμένω άλλο... αγαπάω όποιον βρω... γρήγορα του δίνω την ψυχή... και εκείνος συνήθως παίρνει ένα κομμάτι και φεύγει μα δεν με ενοχλεί! Αγαπάω... όσο πιο συχνά μπορώ... κι ας πονάω, δεν πειράζει...

Να μαθαίνεις....
Προσπαθώ να καταλάβω τον κόσμο. Έχω μια αίσθηση ότι δεν έχω καταφέρει να μάθω ούτε καν τον δικό μου κόσμο. Τον καθημερινό, τον μικρό, τον τρελό... και εκεί έξω περιμένει ο μεγάλος... Έχω χρόνο... μπορεί και όχι... Μαθαίνω, ότι προλαβαίνω... όλα εκτός από τα παλιά... εκείνα δεν με νοιάζουν... μαθαίνω το τώρα, το μακρυά από εδώ, που δεν βλέπω αλλά νιώθω...

Σήμερα θα βάλω ένα όμορφο φουστάνι (έτσι πρέπει) και θα αρχίσω να χορεύω στους ρυθμούς του κόσμου...βάλε και εσύ τα καλά σου, να ενώσουμε τις σιωπές και τα βήματα... να φτιάξουμε μελωδίες αλλιώτικες..

Λίγα λόγια μόνο....

Να γελάς...
Αυτό είναι ευχή!
Πόσο εύκολα γελάμε? Πριν το στάδιο του χαζοχαρούμενου εννοώ :P

Υπάρχουν άνθρωποι που μοιράζουν χαμόγελα χωρίς να το επιδιώκουν και το απολαμβάνουν κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη...

Περίεργοι άνθρωποι είναι αυτοί... Σαν τον Νίκο για παράδειγμα...

Ο Νίκος, ούτε μικρός ούτε μεγάλος. Όχι πολύ ψηλός, όχι κοντός... Με σκούρα μαλλιά, όχι μαύρα. Σαν τόσους Νίκους που κυκλοφορούν στην Αθήνα, περπατάει και αυτός. Ζει και αυτός. Μερικές φορές μαλανχολικός, άλλες υπερβολικός, με τάσεις ζαμανφουτισμου... μπερδεμένη ιστορία!
Θα σε κάνει να γελάσεις, θα σε κάνει να του μιλάς με τις ώρες και όμως, τίποτα να μην έχεις σίγουρο..
Μπερδεμένος τύπος. Ψημένος από λάθη, καμένος από πάθη...
Τρώει φλασιές και κλείνετε στον εαυτό του ξαφνικά.... και μετά επανέρχεται σαν από λήθαργο και τρέχει να αναπληρώσει τα κενά...
Δεν τον λες αναίσθητο... είναι δύσκολο όμως να σε αφήσει να περάσεις ποιο μέσα...
Αγκινάρα!!! Όχι αυτό που λένε καρδιά αγκινάρα... Αυτό που φτιάχνεις ένα τάχα μου επικίνδυνο περιτύλιγμα για τη ψυχή σου...

Αυτός ο Νίκος που σου περιγράφω, κάνει και μένα να γελάω... Δεν υπάρχει σκοπός όταν γελάς, υπάρχει λόγος... και μου δίνει αρκετούς...

Του έλεγα για παραμύθια και νόμιζε ότι κάνω πλάκα...

Έξυπνος άνθρωπος... γκρινιάρης...... ίσως και λίγο παράξενος...

Αφήνω περιθώρια σε εκείνον να με κάνει να χαμογελάω και στο χρόνο για να δείξει...

Καλημέρα!!

Μια αγκαλιά μόνο...

Το 'χεις νιώσει, έτσι?
Να έχεις ανάγκη κάποιον να τυλίξει το σώμα σου με το δικό του....
Κάποιον να σου χαϊδέψει τα μαλλιά
Να σου πει ότι όλα θα πάνε καλά...
Κάποιον να μυρίζεις το δέρμα του...
Να σε κρατάει σαν μωρό...
Να μην φοβάσαι..
Να μην είσαι μόνη...

Τι δώρο... η συντροφιά.. τι δώρο...
Η κατανόηση...
Το γέλιο....
Το άγγιγμα...

Κι αν το έχω σκεφτεί αυτό... να αγγίζεις το σώμα, είναι σαν αγγίζεις την ψυχή...
Μπορεί στιγμιαία, ναι. Αλλά μιλάμε για την ψυχή...

Πιστεύεις στην αλήθεια?
Την αναζητάς?
Δεν αξίζει...

Στον χρόνο?
Πιστεύεις ότι είναι γιατρός?
Μπα...
Ο χρόνος το μόνο που κάνει είναι να τσιγκλάει τα αντισώματα μας, να καταπολεμήσουν τις σκέψεις η τα άτομα που μας πονάνε... Ποτέ δεν πρόκειται να την ξεχάσεις! Ποτέ! Προκειμένου όμως να τρελαθείς από την απουσία, αναλαμβάνει το ένστικτο επιβίωσης. Και νομίζεις πως ξεπέρασες τον άνθρωπο... ξέχασες τις στιγμές... μα το μόνο που κατάφερες είναι να το θάψουν κάπου κρυφά τα αντισώματα σου...
Αυτό κάνει ο χρόνος...

Μια αγκαλιά μόνο....

Η κούτα.

Ήρθε και η άνοιξη...

Ζεσταθήκαμε και είπαμε να κατεβάσουμε πιο "ελαφριά ρούχα" από το πατάρι.
Και εκεί που διάλεγα τα ρούχα και τα παπούτσια που θα μπουν στη ντουλάπα μου φέτος, βρήκα ΤΗΝ ΚΟΥΤΑ!

Πέρασα και εγώ την φάση "μαύρα ρούχα, μαύρο μολύβι κάτω από τα μάτια", χρόνια πριν.
Ξέρεις τώρα... μαλλιά μέσα στο πρόσωπο, σκισμένα τζιν ,γουόκμαν με ροκιές, γκετες, λέδερ βραχιόλια ,μαύρο νύχι και...πάμε!

Σε αυτή την ΚΟΥΤΑ έβαλα τις αναμνήσεις αυτής της εποχής, όταν μου ανακοινώθηκε απο την νέα μου δουλειά ότι υπάρχει ενδυματολογικός κώδικας.
Ήταν τότε που συνειδητοποίησα ότι για να φοράω αυτά που εκφράζουν τα γούστα μου, πρέπει να ζω δύο ζωές παράλληλα. Τότε που έμαθα ότι είναι καλύτερα τα γούστα σου να τα κρατάς για σένα. Καλύτερα να μην μπορεί κάποιος να σε ψυχολογήσει από το ντύσιμό σου. Καλύτερα να περνάς σχεδόν απαρατήρητη, να μην σε σχολιάσει κάποιος...
Ουδέτερα ρούχα, ουδέτερο μακιγιάζ, ουδέτερο χτένισμα, ουδέτερο περπάτημα.... ουδέτερες μαλακίες!!! Και κάπως έτσι γίναμε όλοι ίδιοι...εμφανισιακά τουλάχιστον.

Πήρα που λες μια κούτα και έβαλα μέσα τα ποιο αγαπημένα μου ρούχα, εκείνα που δεν άντεχα να δω στα σκουπίδια. Τις γκέτες με τα κίτρινα λουλουδάκια και το φθαρμένο δέρμα, το μαύρο μου μανό , τα βραχιόλια και τα σκουλαρίκια ονειροπαγίδες. Την έκλεισα καλά καλά και την ανέβασα στο πατάρι. Θυμάσαι που σου είπα ότι ξεχνάω εύκολα? Αναμενόμενο λοιπόν να ξεχάσω και αυτήν τη κούτα.

Μου ήρθε να βάλω τα κλάματα όταν την είδα. Θυμήθηκα εκείνη την εποχή που κοροίδευα τα τακούνια, το ρουζ, τα χαζά μανό και τα μαλλιά κομμωτηρίου. Και ακόμα δηλαδή τα κοροϊδεύω αν και τα κάνω και εγώ γιατί πρέπει όμως. Δεν μπορώ να είμαι σαν ξεμαλλιασμένη στην δουλειά πχ.

Και ο προβληματισμός της ημέρας. Αφού στην πραγματικότητα αλλάζουμε την συμπεριφορά και τον τρόπο ζωή μας καθαρά και μόνο γιατί αναγκαζόμαστε να το κάνουμε και όχι γιατί έρχεται μόνο του με τον καιρό, μεγαλώνουμε άραγε ποτέ ουσιαστικά??

Υ. Γ. Άκου και το τραγούδι και θυμήσου τα δικά σου!! Έτσι μου έρχεται να πάω να τα ξαναφορέσω τα ρούχα τα παλιά, να κάνω κοπάνα από τη δουλειά με φίλους και να κλειστούμε μέσα σε ένα δωμάτιο. Να καπνίζουμε και να ακούμε τραγούδια τέτοια... όπως παλιά...



''Ξέρω πως θα 'ρθει και δεν θα 'μαι όπως είμαι
να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου
μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου
εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι

Δεν θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει
δεν θα ρωτήσω αναιδώς που το κεντρί σου
γονιός δεν θα' ναι να μου πει "σήκω και ντύσου
καιρός να ζήσουμε παιδί μου ξημερώνει"!

Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου
κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη
θα 'ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που λύνει
όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου

Δεν θα μαζεύει ουρανό για να με πλύνει
δεν θα κρατά βασιλικό ή φύλλα δυόσμου
θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου''

Διάφανα Κρίνα
Μερες Αργιας (1996)

Άκυρη ώρα, άκυρο post. έτσι πάνε αυτά!!

Ίσως ακούγετε λιγάκι κίνκι αλλά φαντάσου αυτό please!!

Είσαι γυμνός μέσα στο κρύο.
Το κρύο συμβολίζει την ζωή σου που τελευταία δεν της λείπουν τα προβλήματα.
Στα πόδια έχεις αλυσίδες.
Η μια σε δένει με το παρόν και η άλλη με το μέλλον.
Και εκεί που έχεις απελπιστεί τελείως, σκάει το αουτσάιντερ...
Κάποιος που σε κάνει να γελάς και να περνάς καλά.

Είσαι λοιπόν (για να ανακεφαλαιώσουμε) γυμνός,μέσα στο κρύο, με δεμένα, ανοιχτά πόδια και δεν μπορείς να κάνεις ρούπι.

Κουίζ!
Τι αποτελέσματα μπορεί να έχει πάνω σου το αουτσάιντερ?

Θα στο πω εγώ να μην παιδεύεσαι... Αν δεν ξεφορτωθείς, τουλάχιστον ένα από τα άλλα προβλήματα σου, το πιθανότερο είναι να σε πηδήξει!! Μην κολλάς... σκέψου το! Το μυαλό σου είναι αλλού, και δεν μπορείς να στραφείς ούτε στις αναμνήσεις, ούτε στα όνειρα....
Μη σου τύχει που λένε...

καλό σ/κ σε όλους!!

Δύσκολο πράγμα το αντίο.

James Blunt - Goodbye My Lover



Έχω και τους στίχους... κάνε ένα κόπο να τους διαβάσεις...

Did I disappoint you or let you down?
Should I be feeling guilty or let the judges frown?
'Cause I saw the end before we'd begun,
Yes I saw you were blinded and I knew I had won.
So I took what's mine by eternal right.
Took your soul out into the night.
It may be over but it won't stop there,
I am here for you if you'd only care.
You touched my heart you touched my soul.
You changed my life and all my goals.
And love is blind and that I knew when,
My heart was blinded by you.
I've kissed your lips and held your head.
Shared your dreams and shared your bed.
I know you well, I know your smell.
I've been addicted to you.

Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

I am a dreamer but when I wake,
You can't break my spirit - it's my dreams you take.
And as you move on, remember me,
Remember us and all we used to be
I've seen you cry, I've seen you smile.
I've watched you sleeping for a while.
I'd be the father of your child.
I'd spend a lifetime with you.
I know your fears and you know mine.
We've had our doubts but now we're fine,
And I love you, I swear that's true.
I cannot live without you.

Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

And I still hold your hand in mine.
In mine when I'm asleep.
And I will bear my soul in time,
When I'm kneeling at your feet.
Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.
I'm so hollow, baby, I'm so hollow.
I'm so, I'm so, I'm so hollow.

Κάποιες λέξεις δεν πρέπει να υπάρχουν Απλά δεν πρέπει.
Πονάνε πολύ όταν τις ακούς. Μπορεί να σε σκοτώσουν όταν τις ξεστομίζεις...
Έχεις πει αντίο?
Η Μαρία κρατούσε το ακουστικό. Ξαπλωμένη στο κρεββάτι της, άκουγε την ανάσα του και έκλαιγε βουβά. Κοιτούσε δίπλα, στην άδεια μεριά και με το μυαλό της τον έφερνε δίπλα... Πόσα είχαν πει σε αυτό το κρεβάτι.. Πόσες αγκαλιές, πόσες αλήθειες...
Άρχισε να μιλάει... την ρώτησε γιατί κλαίει
Του είπε ότι είχε ορκιστεί στον εαυτό της να μην ξανακλάψει για εκείνον. Κι όμως, σε ότι αφορούσε τον Νικόλα, ποτέ δεν κρατούσε τις υποσχέσεις τις...
Και μετά πάλι σιωπή και εκείνη κρύωνε και εκείνος ανάσαινε βαριά, να της θυμίζει την παρουσία του στον χώρο, μέσα από το τηλέφωνο.
Αφοσιώθηκε στον χορό της κουρτίνας και του αέρα. Έξω η νύχτα έμοιαζε κουρασμένη.. σε λίγο ο ήλιος θα την έδιωχνε..
"Θα το πω τώρα, πριν προλάβω να το σκεφτώ. Θα το πω τώρα και μετά θα το μετανιώσω, μα δεν μου μένει κάτι άλλο. Είμαι για πρώτη μου φορά τόσο, μα τόσο αδύναμος...
Θα σε ξεχάσω Μαρία, θα παλέψω με νύχια και με δόντια και θα σε σβήσω. Σαν να μην υπήρξες ποτέ. Θα θυμάμαι μόνο ότι με άφησες και μέσα από αυτό θα σε μισήσω. Αντίο."
Συνέχισε να κοιτάζει την κουρτίνα και να κρατάει το τηλέφωνο. Κοίταξε ακόμα μια φορά δίπλα... στην άδεια μεριά.. σχεδόν τον άκουσε μέσα από τις αναμνήσεις της, να της λέει καλημέρα...
Έκλεισε την πόρτα, άφησε στην άκρη το τηλέφωνο. Πρέπει να ξεχάσει αυτά τα λόγια. Σαν να μην τα άκουσε ποτέ. Δεν τα εννοούσε... δεν μπορεί να τα εννοούσε.. κι αν?

Εκείνο που δε γίνεται.....

Ελύτης Οδυσσέας - Εκείνο που δε γίνεται.


Nα 'χε η νοσταλγία σώμα να το σπρώξω απ' το παράθυρο έξω !

Nα τσακίσω εκείνο που δε γίνεται !

Κορίτσι που από το γυμνό σου στήθος

σαν από σχεδία κάποτε μ' έσωσε ο Θεός



Και ψηλά πάνω απ' τα τείχη με την ημισέληνο

με πήγε μην κι από δική μου Ακριτομυθία φανερωθείς

και οι Τύχες σε βάλουν στο σημάδι

Όπως κι έγινε Γιατί τέτοια θέλει κι αγαπά η ζωή

που εμείς αλλού πιστεύουμε πως είναι



Kι από τ' άλλο μέρος της αγάπης από τ' άλλο

μέρος του θανάτου υπνοβατούμε ώσπου

αβάσταχτα περισφιγμένο κείνο που μας έγινε σάρκα

της σαρκός σαν το φώσφορο μέσα μας πάρει φωτιά

και ανάψει και ξυπνήσουμε



Ίσια ναι πάει ο χρόνος αλλ' ο έρωτας κάθετα

και ή κόβονται στα δύο ή που δεν απαντήθηκαν ποτέ

Aλλ' αυτό που μένει σαν

Άμμος από δυνατόν αέρα στα δωμάτια

και η αράχνη κι έξω στο κατώφλι



Που κι ελεύθερος να μείνεις που και νικητής

πάλι ο ήλιος γέρνει κι είναι ολόγυρά σου



Σιγαλιά γεμάτη ακτές καταστραμμένες

όπου ακόμη κατεβαίνουνε τα σύννεφα

να φάνε χόρτο λίγο πριν για πάντα σκοτεινιάσει



Σα να πήραν τέλος οι άνθρωποι

και να μην έχει μείνει άλλο τίποτα καίριο να ειπωθεί.




Διάβασε το από την αρχή και μετά πάλι και πάλι....

Τι σου φέρνει, φίλε στο μυαλό? Ποια ανάμνηση? Ποια ουσία?

Μπερδεμένη πάλι... το συνηθίζω τελευταία...

Συμβαίνουν πολλά...

Λέω να ταξιδέψω πάλι. Να κλείσω τα μάτια και να φύγω.
Να κλείσω τα αυτιά, να μην ακούω τις Σειρήνες της ζωής που προκαλούν... σχεδόν σε περιμένουν να κάνεις το λάθος...

Μα πες μου, σε παρακαλώ... τι είναι η ζωή μας χωρίς τις προσωπικές Σειρήνες ?
Αν όλα ήταν ξεκάθαρα και απλά, αν ερωτήσεις και απορίες δεν γεννιόντουσαν ποτέ, τοτέ πως θα έμοιαζε η ζωή?
Αυτός είναι που λένε ο παράδεισος?

Δεν μου κάνει. Μένω εδώ. Με κλειστά τα μάτια, κλειστά τα αυτιά να ακούω την ψυχή μου, μα εκείνη σιωπά..

Στέκομαι μπροστά σε μια σκάλα μεγάλη. Μοιάζει να είναι τέλος της ο ουρανός....
Κρυώνω λίγο...
Μια αγκαλιά μόνο. Μόνο αυτό.

Καλά είμαι, μην ανησυχείς. Χαμογέλα, η σκάλα φτάνει στον ουρανό!!
Ξεκίνησα να ανεβαίνω τα σκαλοπάτια...
Τώρα, κάτι χρόνια μετά δηλαδή, δεν μπορώ να προσδιορίσω που ακριβώς βρίσκομαι.
Ακόμα μοιάζει μεγάλη. Ακόμα δεν έχουν τελειώσει τα σκαλοπάτια. Ακόμα μοιάζει φυσικό τέλος ο ουρανός.

Χαμογέλα και εσύ, που ανεβαίνεις μαζί μου τώρα. Κι ας μην ξεκινήσαμε μαζί. Κι ας μην ξέρουμε αν θα φτάσουμε μαζί.

Έχει σημασία να χαμογελάς. Στα άσχημα της ζωής, οι όμορφες αναμνήσεις είναι που μας κάνουν να χαμογελάμε. Μας δυναμώνουν...

Προσπαθώ να μετρήσω τους ανθρώπους στους οποίους έχω χαρίσει λίγη από την καρδιά μου.
Κοιτάζω δίπλα μου στη σκάλα και βλέπω μόνο έναν. Οι άλλοι κάπου ξεκουράζονται μάλλον.
Έτσι είναι. Μόνο δύο χωράει το ίδιο σκαλοπάτι.

Αν αλλάξω τον ρυθμό μου και χαθούμε στην σκάλα, θα ήθελα πολύ να σε δω στο τέλος...εκεί που ο ουρανός μοιάζει το φυσικό τέλος της σκάλας μας..