Απώλεια

Είμαι στη δουλειά....
Κάθομαι πίσω από τον πάγκο της reception και μια κυρία μου ζητάει να πληρώσει το δωμάτιο.
Μου κάνει εντύπωση η σκοτεινιά στα ρούχα της. Παρ' όλα αυτά, χαμογελάει.
Ψάχνει να συμπληρώσει το ποσό με κάτι κέρματα. Βρίσκει μια μικρή ασπρόμαυρη φωτογραφία ταυτότητας.
΄Αλλάζει το πρόσωπό της.
Φεύγει το χαμόγελο.
Ξαφνιάστηκε πραγματικά. Μάλλον η θέση της ΄φωτογραφίας ήταν αλλού.
Άρχισε να κλαίει. Σιωπηρά όμως. εκείνο το βουβό το κλάμα....
Αυτά....

Με συγκίνησε..

Λόγια

Είμαι σε ένα internet cafe. Πανικός... "Ο" πανικός! Πιτσιρίκια χαμένα σε παιχνίδια που μα το θεό, ποτέ μου δεν κατάλαβα, κάπνα, δυνατή μουσική να μην μπορείς να μιλήσεις, να μην μπορείς να ακούσεις... δεν είμαι σίγουρη να σου πω...

Έχω σκεφτεί αμέτρητα πράγματα που θέλω να γράψω. Πριν έρθω.
Αυτή τη δεδομένη στιγμή, δεν μπορώ να ανακαλέσω κανένα...

Πάντως, έτσι για να έχουμε να λέμε δηλαδή, όσο μπαίνει το καλοκαίρι, όλα γίνονται ακόμα πιο όμορφα. Φυσικά και μας χαιρετάει στη γωνία, η ησυχία του χειμώνα αλλά οκ... όμορφα είναι...

Πολλή θάλασσα.... πολλά μπάνια, καινούργια δουλειά,καινούργιοι άνθρωποι... τι άλλο θες?

ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΣ???

Έχεις σκεφτεί ότι υπάρχουν άνθρωποι που απλά χρειάζονται κάτι... ένα θέμα να τους απασχολεί και να κρατάει ταυτόχρονα την ισορροπία.. έτσι, για να έχουν την δική τους, περίεργη και εγωκεντρική έννοια της ευτυχίας..?
Μπορεί να κάνω λάθος...

Τι χρειάζεται για να κάνεις κάποιον άλλον άνθρωπο, ευτυχισμένο?
Αυτή είναι η απορία μου σήμερα... και κάτι άλλο, πόσο τρελός μπορεί να είσαι για να πιστεύεις ότι κάνοντας ένα άλλο πρόσωπο να αισθάνεται καλά, μπορείς να κλέψεις λίγη από την ομορφιά, την αίγλη της στιγμιαίας ευτυχίας?

Πόσο τραγικό είναι να έχεις μπροστά σου, σαν συστατικά μιας εξωτικής συνταγής, όλα τα υλικά που νόμιζες ότι χρειάζονται σε σένα για να νιώσεις ευτυχισμένη, να κάνεις όλες τις μίξεις, όλες τις κινήσεις που υπαγορεύει η πολύπλοκη συνταγή που εσύ κάποια στιγμή του χρόνου επινόησες, αλλά τελικά, κάτι να κόβει και ακόμα και η γεύση που αυτό σου αφήνει, να μην σε ικανοποιεί....

Σημαίνει ότι εξελίχθηκες?
Σημαίνει ότι μαθαίνεις?
Να παρηγορήσω τον εαυτό μου??

Δεν ξέρω αν σε ρωτάω να μου πεις κάτι... δεν ξέρω αν ρωτάω εμένα να μου πω κάτι... δεν ξέρω τι ξέρω... ξεχνάω τι έμαθα.... ξεχνάω τον δρόμο που με έφερε εδώ αν και δεν τον χρειάζομαι ουσιαστικά αφού, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν θέλω να γυρίσω πίσω.

Όταν ονειρεύεσαι ένα περίεργο τύπο εκδίκησης ,αλλά ακόμα και τότε δεν είσαι σίγουρη ότι ο άλλος την δικαιούται πραγματικά. Αναρωτιέσαι ακόμα μήπως τελικά, εσύ έφταιξες... αυτό σε κάνει κακό άνθρωπο? Μαλάκα μήπως??

Το βρήκα... εγωιστή σε κάνει... νομίζω δηλαδή...

Βγάζεις άκρη με αυτά που γράφω??

Πόσα κύματα πρέπει να συναντήσεις στα ανοιχτά για να σου περάσει η ιδέα του πιθανού πνιγμού? Πόσα κύματα στα ανοιχτά πρέπει να συναντήσεις για να παραδεχθείς, ότι δεν μπορείς να ελέγξεις τα πάντα. Να δεχθείς ότι κάτι, είναι πιο δυνατό από σένα και να το σεβαστείς. Ίσως να σηκώσεις το κεφάλι σε μια τελευταία απόπειρα να επικοινωνήσεις με τον Θεό, να τον παρακαλέσεις να σε σώσει.... Πόσα κύματα??

Αυτά.

Τα λέμε....

Βότκα Λεμόνι

Έτσι μου έρχεται να σε μεθύσω...

Να κερνώ τα ποτά το ένα μετά το άλλο... Να γελάω και να σε κοιτάω στα μάτια. Να γελάς και εσύ και τα χρώματα σου να αλλάζουν σιγά σιγά. Να ροδίζει το πρόσωπο σα να σε βλέπει ο ήλιος και να πίνεις το αγαπημένο σου, που μοιάζει με νερό.

Έτσι μου έρχεται να αρχίζω να φωνάζω εγώ, όλα όσα δεν λες από φόβο και από πείσμα.
Έτσι να τα φωνάζω εγώ... με φόβο και με πείσμα.

Αλλά πάλι... φοβάμαι.

Τα λόγια μεθυσμένου, όσο κι αν θες να τα ακούσεις, μετράνε άραγε για αλήθεια?

Θα ξανάρθω...

Χάθηκα ε?
Δίκιο έχεις...χάθηκα.Και από εδώ και γενικά, χάθηκα...
Υποτίθεται, κάνω ακριβώς αυτό που θέλω... δεν υποτίθεται.. αυτό κάνω.
Δουλειά δεν έχω... δεν αναχώνομαι.. θα βρω. Πάντα έβρισκα
Εδώ όλα κινούνται σε δυο ταχύτητες.. αργά ή πολύ αργά.. Ωραία είναι...
Πάλι δεν έχω χρόνο να πω πολλά και θέλω να πω τόοοοσα...
Ερωτευμένη, τρελή, πεισματάρα, αλλοπαρμένη, αυτή είμαι ακόμα. Δεν άλλαξα. Δεν ξέρω αν ήθελα ποτέ να αλλάξω. Πάντως προσπάθησα. Ω ναι... Προσπάθησα να χαλαρώσω,να αφαιθώ, δεν το 'χω... Λυπάμαι...

Πάντα στη τσίτα θα είμαι. Πάντα θα τραβάω τις λέξεις από τα μαλλιά μέχρι να σημαίνουν αυτό που θέλω... Πάντα θα χαμογελάω με εκείνους που με νομίζουν χαζή.
Πάντα θα τραγουδάω μια ροκ, μια τσιφτετέλια. Πάντα θα φεύγω. Πάντα θα επιστρέφω.
Θα επιστρέψω.. αλήθεια.

Ήθελα κάτι να πω και για τις σχέσεις... ξέρεις τελευταία, νόμιζα ότι εγώ κάνω κάτι λάθος... ότι εγώ δεν μπορώ να αφεθώ γυμνή από όπλα μπροστά στον έρωτα. Λάθος έκανα. Εκείνος δεν μπορεί... Οι ανασφάλειες του, είναι μεγαλύτερες από τις δικές μου.. οι φόβοι του, η επιμονή του, η ανοχή του... όλα... μεγαλύτερα από μένα. Το ήξερα, δεν το ήξερα? Αλλά να... νόμιζα.. νόμιζα ... ότι εγώ έκανα κάτι λάθος...
Ίσως τελικά να έκανα. Να που πίστεψα και εγώ στους πρίγκιπες που έκραζα...
Μια φορά μόνο... μια φορά και δεν ξέρω πότε θα συνέλθω... περίεργο πράγμα η βαρύτητα. Αν λείψει για λίγο, πετάς ψηλά. Όταν επιστέψει, το κάνει απότομα και έτσι, πέφτεις από ψηλά....

Μετά από αυτό με ρωτάω... Έχεις βρει τελικά πρίγκιπα?
Μετά από αυτό μου απαντάω... Ναι, Έχω βρει κάποιον πρίγκιπα. Πολύ ρεαλιστή για να παραδεχτεί τη φύση του αυτή. Πολύ ρομαντικό όταν αφεθεί. Πολύ εγωιστή για να μου στείλει ένα μήνυμα και να μου πει αυτά που αισθάνεται... (κολλάει αυτό... σαν την ιλαρά..) Πολύ μακριά μου... πολύ κοντά μου ταυτόχρονα...
Πολύ μακριά πάντα... αεροδρόμια, λιμάνια, σταθμοί ταξί είναι η αφετηρία κάθε προγραμματισμένης μας συνάντησης... μια στο τόσο, να μην ξεχνιόμαστε... σου έχω ξαναπεί για αυτόν και το αεροδρόμιο... δε βαριέσαι...
Πρίγκιπες και παραμύθια... κάθε βράδυ στην αγκαλιά σου να σε νανουρίζουν μα τόσο, τόσο μακριά που τα χάδια και τα αισθήματα ξεφτίζουν στο δρόμο από την κούραση...

Θα ξανάρθω... σαν να νιώθω λιγάκι καλύτερα...

Σκέφτομαι και γράφω!

Κανονικά, τώρα λέμε "Άντε και καλά Χριστούγεννα" ε??
Πάλι εκτός κλίματος είμαι η ρουφιάνα...
Ξέρεις... σκεφτόμουν...

Διαβάζω ένα βιβλίο.. "Η Τέχνη Της Σαγήνης". Ενδιαφέρον. Πράγματα που ήδη ξέρεις λίγο πολύ, τα δένει μεταξύ τους και σου δείχνει τον τρόπο να χρησιμοποιείς τα χαρίσματα σου, για να πετύχεις στόχους μέσα από τα πολλά (και επικίνδυνα μερικές φορές) παιχνίδια του μυαλού (του δικού σου ή των άλλων). Καλή δουλειά, αναγνώριση από τους γύρω σου, σεβασμό, μέχρι και πως να κερδίσεις έναν άλλον άνθρωπο... κοινώς να βγάλεις γκόμενο.... Ότι ενδιαφέρει τον καθένα.
Σε κάποιο σημείο του, λέει.. Καμία μορφή σαγήνης, δεν μπορεί να ολοκληρωθεί αν δεν υπάρξει κάποιο μικρό πρόβλημα. Είναι το λίπασμα. Αν δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, θα πρέπει να δημιουργήσεις εσύ ένα.

Και έρχομαι και αναρωτιέμαι.... άντε και τα φτιάχνεις όλα όπως ακριβώς τα θέλεις... άντε και ( στην περίπτωση του γκόμενου) σε ερωτεύεται σφόδρα. Άντε και κρέμεται από τα χείλη σου ο Χριστιανός. Άντε και δημιουργείς τα ψεύτικα εμπόδια και καπάκι τα ξεπερνάς κιόλας. Και είσαι τώρα για να ανακεφαλαιώνουμε... σε σχέση θέλεις να μας πεις????

Δηλαδή, συγνώμη αλλά είναι σχέση αυτό????
Εγώ είμαι τρελή? Ο κόσμος δηλαδή βολεύεται να ζει σε ένα ψέμα? Όσο μεγάλη και να ήταν η ανάγκη σου να τον έχεις αυτόν τον άνθρωπο, τώρα είσαι ευτυχισμένη ας πούμε?? Όχι για να καταλάβω δηλαδή....

Αλίμονο σου αν δεν θυμάσαι...

Χαχαχα....

Θυμάσαι που το ζήταγες?
Θυμάσαι που το μείωνες συνεχώς, λες και ήταν ευχή και κατάρα? Λες και ήταν για όλους τους άλλους, μα όχι για σένα?
Θυμάσαι τα βράδια που έκλαιγες?
Θυμάσαι που το έκρινες.. που το έλεγες χαζό και ανώφελο??
Τότε που το έψαχνες στις λάσπες κρύων κρεβατιών?
Που βιαζόσουν να το βρεις μόνο και μόνο για να το ακυρώσεις ?
Ποια?? Εσύ... η Λυδία η έμπειρη. Η Λυδία η δυνατή. Η Λυδία που δεν μπορεί να της πουλήσει έρωτα κανένας... γιατί, ο έρωτας είναι πράγμα ιερό... και δεν είναι για να προφέρετε από στόματα που το μόνο που ξέρουν, είναι να προφέρουν λέξεις των οποίων τη σημασία αγνοούν...
Θυμάσαι ένα βράδυ, κάτω από τα αστέρια, που μιλούσες και μιλούσες και ζητούσες από κάποιον πιο μεγάλο, να σου δώσει απαντήσεις? Και εκείνος σε άκουγε.. το θυμάσαι κούκλα μου? Εκείνο το τελευταίο που σου είπε το θυμάσαι ή μήπως η περίσσια σιγουριά σου, σε έκανε να το λησμονήσεις???

Δυο κουβέντες όλες και όλες, σαν προφήτης της νύχτας, φίλος των αστεριών... σαν να ήταν άλλος που πρόφερε εκείνες τις λέξεις... σαν να τις άκουσε ο Θεός που ενώνει τις καρδιές... ο Θεός που βαρέθηκε να τον βλαστημάς και δανείστηκε φωνή από τη δική του μόνο και μόνο για να σου απαντήσει...

"Αυτό που περιμένεις, θα έρθει. Το μεγάλο, το ένα, το θαύμα και η δύναμη μαζί, θα έρθει. Η μαγκιά, είναι να επιτρέψεις στον εαυτό σου να το ζήσει... να μην το χαραμίσεις. Να μην το φοβηθείς..."

Τα θυμάσαι αυτά?
Ξεχνάς??
Μπα... όχι... δεν είσαι τέτοιο κορίτσι... μόνο να αμφισβητείς ξέρεις καλά...


Με τα πολλά ... νομίζω ήρθε ... και τώρα ψάχνω το κουράγιο, σαν άνθρωπος βλάσφημος να σώσω ότι προλαβαίνω... και την καρδία μου και την περηφάνια μου.
Γιατί τις είπα τις κουβέντες και τις θυμάμαι.

Ναι, το θυμάμαι...

Μάλλον δεν θα τον κρατήσω τούτο το λόγο μου...

"Στον Έρωτα" λέει " και στον πόλεμο, όλα επιτρέπονται... "

Δικαιολογίες....

Δικαιολογίες μιας ψυχής κουρασμένης... μιας γυναίκας που νόμιζε πως μπορεί να καταφέρει τα πάντα... και μπορεί, δεν λέω... τα πάντα... τα πάντα εκτός από αυτό, που κάνει την καρδιά της να χτυπάει σε ρυθμούς αλλιώτικους... καινούργιους... όχι στεναχώριας. Όχι απογοήτευσης. Όχι πόνου μα χαράς....ευτιχίας...έρωτα...
...


Άντε να συνηθίσεις.. :P

Υ. Γ. Μου λέιψατε... τα κείμενα σας, εσείς... χωρίς να σας γνωρίζω με την πραγματική σημασία της λέξεως... μα αλήθεια... Τι παραπάνω να ξέρεις για κάποιον?? Η αλήθεια του καθενός, εδώ είναι.. μασκαρεμένη με ένα ψεύτικο όνομα, νομίζει πως κρύβεται...
Είμαι καλά. Πολύ καλά. Δεν λείπει τίποτα, δεν περισσεύει τίποτα. Μια περίεργη ολοκλήρωση. Ελπίζω να χαμογελάτε. Στα όμορφα, στα άσχημα, να χαμογελάτε.... όπως είπε και ένας Έλληνας ηθοποιός... "Η μέρα της κρίσης, δεν έφτασε ακόμα!"

Για πάντα!

Πέρασε ένας ολόκληρος μήνας ε??
Πέρασε,πέρασε.... και μένα μου πέρασαν οι φρίκες... σχεδόν δηλαδή....
Και η λόξα με την απομόνωση μου πέρασε... ίσως γιατί απομονώθηκα..
Και η Αθήνα μου πέρασε... σε άλλη γη, σε άλλα μέρη είμαι.......

Θυμάσαι που σου έλεγα ότι από μικρή, η λέξη ΦΕΥΓΩ ήταν η αγαπημένη μου??
Το κάνω στις καλές, το κάνω και στις δύσκολες, το έκανα και τώρα. Είναι στη φύση μου, έλεγε η φιλενάδα μου... και τώρα το λέει δηλαδή..

"Εσύ θα φεύγεις και εγώ θα περιμένω πάντα... γιατί σε αγαπάω. Για αυτό" Το ήξερε εκείνη πριν το μάθω εγώ...

Το παίξαμε δυνατές μέχρι το τέλος. Δεν μπορώ να πω! Εγώ έλεγα μαλακίες να περνάει η ώρα και να σπάσει εκείνη η κρύα ατμόσφαιρα στα ΚΤΕΛ. Ο Γιώργος με κοίταγε. Μια εμένα και μία την Πόπη και η φιλενάδα μου, το έπαιζε ότι δεν τρέχει τίποτα.... έτσι για χαβαλέ κουβαλάγαμε 5 βαλίτσες στον Κηφισό...
Ε... μετά φορτώσαμε τα πράγματα, αγκαλιαστήκαμε, ξαναγκαλιαστήκαμε, κλάψαμε και μπήκα στο λεωφορείο..

Αν με πόνεσε κάτι, από όλη αυτή την αλλαγή, δεν είναι ότι άφησα πίσω φίλους και γνωστούς και σπίτι και δουλειά και οικογένεια και γκόμενο και πήγα στου διαόλου τον κώλο...

Με πόνεσε αυτό που είδα από το κάθισμα 4 του πούλμαν.... Στη γωνία, που υποτίθεται δεν είχα ορατότητα, έγειρε η Πόπη στον ώμο του και εκείνος την πήρε αγκαλιά και την παρηγορούσε... Προσπαθούσε να φανεί δυνατή για μένα, σε μένα. Προσπαθούσε να σεβαστεί τις επιλογές μου και να με αγαπήσει με αυτές και για αυτές. Ακόμα και αν την κρατούσαν μακρυά μου. Όπως και θα την κρατήσουν άλλωστε. Κανένας άλλος δεν το έχει κάνει αυτό για μένα.

Λυπάμαι που το λέω, μα πιο πολύ, λυπάμαι που το συνειδητοποιώ.. Είμαστε σαν αδελφές,συνηθίζω να λέω .... μα ακόμα και οι αδελφές μου, δεν .... δεν αντέδρασαν έτσι....

Εγώ, μπορώ να νιώσω έτσι για κάποιον? Με την φυγή κάποιου?
Αναρωτιέμαι....
.
.
.
.
.
Μόνο για εκείνη...
Καταλήγω.

Κάποιοι, όταν ανακοίνωσα την απόφαση μου, με ρωτούσαν αν σκοπεύω να μείνω για πάντα εκτός. Εκτός Αθήνας δηλαδή.

Το για πάντα είναι σχετικό.... δεν έχει αρχή... δεν μπορείς να το καθορίσεις στο παρόν σου, δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ποτέ. Ας μην το επιδιώξεις .... δεν στο προτείνω...

Όταν αφήνεις τον εαυτό σου, να στηρίζετε στο για πάντα, να δουλεύει με δεδομένα που μόνο για πάντα δεν μπορούν να διαρκέσουν, το μόνο που θα καταφέρεις, είναι να πληγωθείς... και αυτό, θα είναι για πάντα.

Για όσο μου αρέσει λοιπόν. Για όσο αναπνέω. Για όσο έχω λόγο να με κρατάει εδώ... Μπορεί και για πάντα μα δεν υπόσχομαι... μόνο ελπίζω.... Ας είναι εδώ το για πάντα μου.

Θα μιλάμε πιο σπάνια.... μα θα μιλάμε.... να είστε καλά... στο τώρα σας, στο μετά.... μακάρι στο για πάντα.....

Θεσσαλονίκη - Αθήνα ....

Στον κόσμο του! Στην καρακοσμάρα του ο τύπος!
Ήρθε μια μέρα, μεσημέρι πρέπει να ήτανε, και έπεσε στα πόδια της. Αγκάλιασε τα γόνατα της και της είπε πως θέλει να είναι καλά, εκείνη πρώτα. Πως θέλει εκείνη να χαμογελάει. Πως θα την περιμένει όσο χρειαστεί, μέχρι να αποφασίσει. Πως, μια μόνο φορά χρειάζεται να φωνάξει το όνομα του, όποτε κι αν είναι, όπου κι αν είναι και εκείνος θα έρθει να μοιράσει τη ζωή του στα δύο.

Το σκέφτηκε εκείνη, πήρε τον χρόνο που της έδωσε και έστρωσε τον δρόμο τους. Τον κοινό τους δρόμο. Ξεμπέρδεψε με τις εκκρεμότητες και τα λάθη και πήγε να του μιλήσει.

Και η απάντηση ακαθόριστη... Και ναι, αλλά ξέρεις, δεν γίνετε από την μια μέρα στην άλλη και ναι αλλά εγώ δεν έχω τελειώσει αυτά που θέλω να ζήσω...

-Και για πότε το βλέπεις παλικάρι μου? ρώτησε εκείνη.
-Και δεν είμαι έτοιμος και θα δούμε...

Αμ δε τον ήξερε? Γράψιμο ήθελε. Αν τον έγραφε, έτρεχε και την παρακαλούσε. Με το που το έπαιρνε απόφαση εκείνη, τα γύριζε τούμπα ο κύριος. Ναι μεν αλλά.

Έτσι μου 'σαι πασάκο μου? Έκοψε τα πολλά τηλέφωνα. Δεν απαντούσε στα δικά του με την πρώτη. Και να οι καφέδες. Και να τα ξενύχτια και μα που είσαι και τι κάνεις... και να σου ο κυριούλης να παρακαλάει πάλι. Μέσω τηλεφώνου αυτή τη φορά γιατί , χαζός δεν είναι. Όποτε δεν τον έπαιρνε, ήξερε να σου την κάνει γυριστή τη δουλειά!

-Νιώθω έτοιμος τώρα.
-Τι μας λες? Έτσι ξαφνικά το έπαθες ή το έχεις μέρες αυτό?
-Με δουλεύεις?
-Γιατί, εσύ τι με κάνεις?
-Σοβαρά μιλάω... Ξεκαθάρισα μέσα μου,ωρίμασα και είμαι έτοιμος για μια ζωή μαζί σου!
-Ξάπλω και θα σου περάσει, δεν είναι τίποτα! Βάλε και την μανούλα σου να σου κόψει βεντούζες και αύριο θα είσαι περδίκι! Θα μπορείς να κάνεις όλες τις στάσεις του Κάμα σούτρα με τις τσουλάρες που κυκλοφορείς! Άσε με εμένα αγορίνα μου, θα βρω το δρόμο μου! Κανείς δεν χάνετε σε τούτη τη παλιοζωή!
-Ρε άσε και η άμυνα-χιούμορ, δεν πιάνει σε μένα. Σε θέλω λέμε. Εσένα θέλω! Εσένα μόνο... Είμαι έτοιμος να αναλάβω οποιεσδήποτε ευθύνες... Άσε που μου έλειψες πολύ... πόσο καιρό έχω να σε δω?
-Μάλιστα... είσαι έτοιμος να αναλάβεις οποιεσδήποτε ευθύνες ε?
-Ναι! Τι λέμε τόση ώρα...
-Είσαι σίγουρος είπες αυτή τη φορά?
-Ναι.
-Χίλια τα εκατό?
-Ναι, ναι, ναι, ναι!
-Ωραία γιατί είμαι 5 εβδομάδων έγκυος. Είπα να μη στο πω που δεν είχες αποφασίσει ακόμα και να το μεγαλώσω μόνη μου αλλά, αφού είσαι τόσο σίγουρος... ορίστε..
-.....
- Είπες κάτι?
-Δικό μου είναι?
-Ρε σάλτα και γαμήσου! Που τολμάς να αμφιβάλεις κιόλας! Άντε και γαμήσου, που με έχεις στο δούλεμα και περιμένεις κιόλας να κάτσω Πηνελόπη, να πλέκω τα προικιά μου να σε περιμένω.. Εγώ ρε μαλάκα, θα πηδιέμαι με τους μνηστήρες αλλά μην τρελαίνεσαι, ποτέ δεν θα το μάθεις! Άντε και γαμήσου που νομίζεις, ότι μπορείς να παίζεις με την ψυχολογία μου όποτε σου καυλώσει... Άντε και γαμήσου γενικώς, γιατί βαριέμαι να στα βάλω στη σειρά τώρα. Άκου ρεμάλι τι θα σου πω και βάλτο καλά στο μυαλό σου... Σε αγαπάω ρε!!! Εσένα! Τηλέφωνο θα πάρεις ξανά, μόνο και αν κάποια στιγμή καταφέρεις να κάνεις εμένα προτεραιότητα και κατά συνέπεια εμάς και αφήσεις τον εαυτό σου δεύτερο! Μπορείς, έχει καλώς ... Όχι? Δεν πειράζει. Μην μου χαλιέσε! θα γίνεις μια ανάμνηση σούπερ ουάου! Άντε τώρα, κλείσε ... Και πού 'σαι, πριν πάρεις ξανά τηλέφωνο, ρώτα τον εαυτό σου, πως θα αντιδρούσες αν πραγματικά ήμουν έγκυος...
-Καληνύχτα...

Μου τα έλεγε χθες στο τρένο, ο Βαγγέλης. Έξι ώρες από Θεσσαλονίκη Αθήνα, μες στη νύχτα, γλώσσα δεν έβαλε μέσα του! Κατέβαινε Αθήνα να την βρει, να τα πούνε από κοντά. Τι θα της πει, δεν έχει αποφασίσει ακόμα ούτε ο ίδιος... Μόνο να, σα να είδα στα μάτια του πως ξέρει τώρα τις αδυναμίες του. Πως μπορεί να κάνει ένα βήμα πίσω και να τον οδηγήσει εκείνη, που τα βήματα της, είναι πιο σταθερά. Τα δικά του, άτσαλα όπως είναι, δεν θα τους πάνε μακριά... Πάλι καλά που το αναγνωρίζει δηλαδή! Ε τι τραβάμε τα θηλυκά! :P Αλλάξαμε και τηλέφωνα να μου πει τι θα γίνει, να του ξεπληρώσω και το ξενύχτι που του χρωστάω... που με έκανε να έρθω κατευθείαν στη δουλειά, το ρεμάλι!! Θα τα διαβάζει τώρα και θα γελάει, αλλά την άδεια να τα γράψω, μου την έδωσε.
-Μόνο σήριαλ μη με κάνεις μου είπε γιατί, ο μόνος τίτλος που θα ταιριάζει θα είναι "Ο Μαλάκας" ή το άλλο, το καλύτερο... "Πως να χάσετε τη γυναίκα της Ζωής σας, μέσα από τα χέρια σας"
-Ρε καλό μου παιδί, από ότι μου λες, η κοπελιά σε έχει τρελάνει στο μπινελίκι...
-Ναι ρε συ, αλλά για πες μου, άδικο έχει?

...ε και με αποστόμωσε. Λέει πως, αν δεν υπήρχε η Αρετή στη ζωή του, ακόμα θα έπαιζε με τουβλάκια. Τόσο πολύ άστατος και ανώριμος, πιστεύει πως είναι ώρες ώρες.

- Με βάζει κάτι γκάζια ώρες ώρες και έρχομαι στα ίσια μου.

Τελικά, όταν υπάρχει αγάπη στην αγνή μορφή της, έστω και βαθιά κρυμμένη στις καρδιές, όλα γίνονται! Περπάτα και κοίτα μπροστά, σαν να μην πρόκειται ποτέ να τελειώσει ο δρόμος που πήρες. Και ανηφόρες θα δεις και κατηφόρες μα τα καλύτερα και πιο αφελή, είναι τα ποτάμια. Νομίζουν ότι σου κόβουν το δρόμο....

Και ένα τραγουδάκι που του έβαλα να ακούσει και μετά κρατούσε πατημένο το repeat!

Πριγκιπέσα

Καθισμένος σε ένα από τα μικρά τραπεζάκια του καφενείου, έπινε το ουζάκι το μεσημεριανό που λένε εδώ στη Μεσσηνία, μαζί με κάνα δυο ακόμα 25άρηδες φίλους του.

"Φυσάει. Είναι ο καιρός έτσι χάλια τελευταία. Οι ελιές δυσκολεύονται να κρατήσουν τους καρπούς τους. Τόσο δυνατά, φυσάει φέτος. Με βλέπω να μη χρειάζομαι τελικά εργάτες για το ράβδο. Μόνος μου θα τα καταφέρω μια χαρά. Αν βρω δηλαδή, καρπό να μαζέψω έτσι όπως το πάει τούτος ο Οκτώβρης. Δε κοτάμε ούτε από το καφενείο να βγούμε. Και που να πάμε δηλαδή... Στα κτήματα, θα μας πάρει και θα μας σηκώσει ο άνεμος!"

- Μα το θεό ρε Παντελή, τέτοιο πράμα δεν έχω ξαναδεί και κοντεύω 6 χρόνια στο χωριό.
- Μικρός είσαι Πέτρο. Έχουν πολλά να δουν τα μάτια σου. είπε ο καραφλός, σχεδόν, καφετζής και χώθηκε ξανά πίσω από τον πάγκο του.

- Ει, Παντελή, πιάσε ένα ουζάκι ακόμα, να πιούμε με τα παιδιά και να φύγω. Περιμένω κόσμο σήμερα από Αθήνα.

Ήπιε το ούζο και σηκώθηκε να φύγει για το σπίτι.

-Άντε, καλό μεσημέρι παιδιά!
-Τους χαιρετισμούς μας στη Πριγκιπέσα, Πέτρο. Να μας την προσέχεις! πετάχτηκε ο Νίκος από την διπλανή παρέα.

Τον κοίταξε στα μάτια και χαμογέλασε.

-Θες αλήθεια, να της τα μεταφέρω αυτά Νικόλα? έκλεισε το μάτι, σε ένα Νίκο κόκκινο από ντροπή και με ένα δυνατό "Γειααα" άφησε τον χώρο.

Α ρε αδερφή, τι τους έχεις κάνει και είσαι σε ολονών τα όνειρά? Γέλασε με τις σκέψεις του και πήρε να καλωσορίζει τον Τάσο, που μόλις έφτασε από Αθήνα. Τον "ΕΝΑ" της αδελφής του. Υπήρξε για τον Πέτρο, μεγάλος αδελφός και καλός φίλος και προστάτης και δάσκαλος και από όλα! Τον καιρό που ήταν ακόμα στην Αθήνα. Τον καιρό που ακόμα είχε σχέδια για την Πριγκιπέσα και εκείνη για τον Τάσο. Αγάπη μεγάλη υπήρχε και ακόμα υπάρχει δηλαδή αλλά... αλλά σχεδόν 5 χρόνια έχουν να δουν ο ένας τον άλλο. Εγωισμός. Αν ο Τάσος πάντως, δεν έκανε το βήμα να έρθει να τους δει στο χωριό, η Πριγκιπέσα, δεν θα έριχνε τα μούτρα της με τίποτα. Τι θηλυκό! Να χτυπάει το κεφάλι της στον τοίχο από την ανάγκη κάποιου και παρόλα αυτά, να μην κάνει το παραμικρό. Μόνο να σιάνει τα μαλλιά της, να μην καταλάβει κανείς πως κοπανιότανε στους τοίχους.

Τον έμπασε στο σπίτι και του έδειξε το δωμάτιο του. Μόνο αφού τελείωσαν το φαγητό με τη μάνα και τις άλλες 2 αδελφές του Πέτρου, τόλμησε ο Τάσος να αναφέρει την Πριγκιπέσα. Γέλασε κρυφά ο Πέτρος μέσα του και του απάντησε πως θα την βρούνε το βράδυ σε ένα ταβερνάκι- στέκι τους. Είναι ακόμα στη δουλειά.


Ο άνθρωπος, σχεδόν είχε γδάρει τα καθίσματα του αυτοκινήτου από την ανυπομονησία. Τσιτωμένος καθόταν στη θέση του συνοδηγού και ο Πέτρος τον κοιτούσε και δεν το πίστευε...

- Χαλάρωσε ρε μαλάκα και θα μου χαλάσεις το αμάξι! Δε μου λεγες, να πάρω το αγροτικό καλύτερα???

Χαμογέλασε απολογητικά και πήρε τα χέρια από το κάθισμα, ο Τάσος.

Στεκόντουσαν έξω από το μαγαζί και όταν άκουσε το γέλιο της από μέσα,πάγωσε. Μπήκε μπροστά ο Πέτρος και άνοιξε την πόρτα.

Μια παρέα με 5 περίπου άντρες καθόταν γύρω της. Εκείνη φορούσε ένα μαύρο φόρεμα. Τα μαλλιά της λυμένα, να καλύπτουν την πλάτη μέχρι χαμηλά τη μέση, φώτιζαν το δωμάτιο. Τα μαλλιά και τα μάτια της. Και το χαμόγελο. Ναι, και το χαμόγελό της. Έπαιζε μουσική λαϊκή και κάποιος από το βάθος φώναξε "Σπάστα Πριγκιπέσα μου!"

Εκείνη τράβηξε μια τζούρα από το τσιγάρο της και το έδωσε σε εκείνον που καθόταν δίπλα της να το κρατά. Σηκώθηκε αργά και έπιασε μια γωνία από το τραπεζομάντιλο. Περπατούσε αργά και τόσο, μα τόσο ερωτικά προς την πίστα, με τα ποτήρια και τα πιάτα να σπάνε πίσω της, καθώς κρατούσε ακόμα εκείνη την γωνία από το τραπεζομάντιλο. Τόσο φυσικό και για κείνη μα και για τους άλλους... σαν να το έκανε κάθε μέρα... όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω της... κυρίως στις μαύρες της ,τις γόβες που πατούσαν τα γυαλιά ....
Ξεκίνησε το τραγούδι και εκείνη άφησε το το κομμάτι ύφασμα. Άρχισε να χορεύει....γυναίκα τραγουδάει, γυναίκα χορεύει.

"Μέχρι να γίνουμε άγγελοι, να βγάλουμε φτερά"....

Όλο το μαγαζί να την κοιτάζει... εκείνη με τα μάτια κλειστά, να κινείται σε ρυθμούς που ο Τάσος ποτέ δεν την είχε δει να κινείται. Με μια απλότητα και έναν αισθησιασμό πρωτόγνωρο... Ο χώρος γεμάτος από την ουσία της. Είχε μείνει αποσβολωμένος να κοιτάζει μια γυναίκα που έμοιαζε με κάποια... έμοιαζε με την Ελένη... την Ελένη του, μα όλοι τη φώναζαν Πριγκιπέσα..

Ο Πέτρος τον κοιτούσε να κοκκινίζει και να τα έχει χαμένα. Έσκυψε στο αφτί του και του είπε..

- Άκου αδελφέ, το ξέρεις πως είναι γυναίκα όμορφη και άνθρωπος καλός... όταν ήρθαμε εδώ, όλοι την αγάπησαν. Μέσα στα 6 αυτά χρόνια, μου την έχουν ζητήσει, 32 από τα πιο καλά και πιο πλούσια παιδιά της περιοχής. Σε όλους είπε όχι. Για αυτούς εδώ ,που την κοιτάνε, εσύ δεν είσαι ο Τάσος, είσαι ο "ΕΝΑΣ". Ναι, ναι, έτσι σε ξέρουν. Κάθε που μου τη ζήταγαν, πήγαινε η Πριγκιπέσα και τους έπιανε και τους μιλούσε και έλεγε σε όλους τα ίδια. Αυτά..
" Καλός είσαι και καλός άντρας θα γίνεις, όχι όμως για μένα. Μια οικογένεια για να πετύχει θέλει υποχωρήσεις και κατανόηση και αυτό σημαίνει αγάπη. Εγώ, έτσι, μόνον "ΕΝΑ" άντρα αγάπησα και άλλον δεν θα αγαπήσω αρκετά, για να μπορώ να του δώσω αυτά που μια οικογένεια χρειάζεται. Σε θέλω ευτυχισμένο και δεν μπορώ να σε κάνω."
Μετά από τις 5 πρώτες απορρίψεις, συνέχισε ο Πέτρος, της το κολλήσανε και έμεινε. Πριγκιπέσα. Όχι σαν εκείνες τις ακατάδεχτες τις ψυλομύτες, μα σαν εκείνες που στέκονται στα ψηλά των κάστρων παραθύρια και ενώ θέλουν να κατέβουν να αγγίξουν τον Πρίγκιπα, δεν μπορούν γιατί, πόρτες ο Πύργος δεν έχει. Τέτοια Πριγκιπέσα και η Ελένη μας, στον πύργο που μόνη της έφτιαξε για εκείνη...

Ο Τάσος έκλαιγε και το τραγούδι τελείωσε και εκείνη γύρισε προς το μέρος τους και τον κοίταξε στα μάτια και το μαγαζί έναν ψίθυρο έβγαζε... ο "Ένας" ο "Ένας" και εκείνη τον πήρε αγκαλιά όπως παλιά και του χάιδεψε τα μαλλιά και του ψιθύρισε "Καλωσήρθες"...


ΥΓ. Ελπίζω να είστε όλοι πολύ πολύ καλά! Να περνάτε καλά, να κάνετε μακροβούτια και να χαμογελάτε! Όπως θα καταλάβατε, έχω γυρίσει στην προσχολική ηλικία :P Παραμυθάκια λοιπόν, να γιάνουν οι πληγές... ελπίζω μέχρι να χρειαστεί να επανέλθω στους κανονικούς μου ρυθμούς, να έχω συνέλθει! Πέρασα βλέπετε από την τελευταία ανάρτηση πολλά...:P
Σας ευχαριστώ για τα σχόλια και τις επισκέψεις. Όλους! Επίσης υπόσχομαι να σας επισκεφθώ με την πρώτη ευκαιρία...
Φιλιά σε όλους! Από τα δικά μου, τα τρελά, τα αλλοπαρμένα... Να είστε καλά!

Ένα tetris...

Ξέρεις τι φοβάμαι?
Φοβάμαι να γράψω αυτά που σκέφτομαι. Φοβάμαι και να τα πω. Φοβάμαι να μου πεις εσύ, αυτό που ήδη ξέρω. Φοβάμαι τις αποφάσεις που περιμένουν να παρθούν και δεν σταματάνε να χτυπάνε τις πόρτες του μυαλού μου, τις πιο άκυρες, τις πιο ακατάλληλες ώρες.
Φοβάμαι τις μέρες που περνάνε έτι... γρήγορα. Φοβάμαι που τις παρακαλάω να φύγουν... που ναρκώνω το είναι μου, φοβάμαι. Που κλειδώνω το μέσα μου, μην δώσει υποσχέσεις που δεν μπορέσει τελικά να κρατήσει. Μη χάσω το κλειδί φοβάμαι. Φοβάμαι τόσο, που δεν πάω στα βαθιά... κολυμπάω στα ρηχά, με τα δάχτυλα μου, να αγγίζουν την άμμο στον πάτο .... Ψευδαίσθηση σιγουριάς το λένε αυτό. Ψέμα.
Φοβάμαι που κρύφτηκε ο ήλιος.
Σε κάνα μήνα φεύγω... από όλα αυτά. Φεύγω. Προσπαθώ να με πείσω, ότι αυτό είναι που χρειάζομαι. Ότι όλα θα γίνουν καλύτερα τότε. Ότι απλά τώρα είμαι στα σκατά. Μπορεί να είναι και έτσι... Μακάρι δηλαδή να είναι έτσι...

Ένα τηλέφωνο που χτυπάει όποτε του καπνίσει, κοντεύει να μου προκαλέσει νευρικό κλονισμό. Το κοιτάζω, όπως και να είναι. Είτε χτυπάει είτε όχι.
Ένας άντρας που κοιμάται σε μια παραλία αγκαλιά με μια γυναίκα άλλη.
Ένας παιδί που αποκαλεί τον εαυτό του άντρα, που το τρόμαξα πολύ, μου είπε αντίο.
Μια μάνα που χαμογελά και ζει τις στιγμές της.
Ακόμα ένας άντρας που είναι μακριά πολύ και το μόνο που κάνει πολύ καλά, είναι να κοιτάει την πάρτη του.
Μια κοπελιά που θέλω να την πετάξω από το παράθυρο απλά.
Ένας άντρας, με τον οποίο ονειρεύομαι παραδείσους... ένα όνειρο από το οποίο δεν λέω να ξυπνήσω. Δεν λέει να αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα.
Ένα σπίτι στην Αθήνα, ένα σπίτι στη Πελοπόννησο, μια πληγή στην Κινέττα, ένα βιβλίο του αρκά με αφιέρωση στη Σουηδία, δυο μάτια στην Θεσσαλονίκη...

Μια ζωή μπουρδέλο, που έχεις όλη την καλή διάθεση να συμμαζέψεις και δεν ξέρεις από που να αρχίσεις. Σου περνάει από το μυαλό να ξεκινήσεις από τα θεμέλια. Μια και έξω. Πονάει καταλήγεις, αλλά και πως αλλιώς να γίνει? Τώρα δεν πονάει??
Μια μούντζα μακρυά από όλα..... Τα στέλνεις όλα πακέτο στο διάολο και πας σε μια έρημη παραλία μόνη σου, να βρεις την υγειά σου.
Αφήνεις τον πόνο στο λαιμό και στο στήθος σπίτι. Κληρονομιά σε όσα στο δημιούργησαν. Πατάς μια τεχνητή αμνησία και άντε γεια!
Ρε μπας και έχω ξεφύγει??
Μην απαντήσεις.. θυμήσου την αρχή μου... Θυμήσου... φοβάμαι..


Αισιοδοξία και μαλακίες... όποτε μας παίρνει αλλιώς, συμβιβάζεσαι στη μαυρίλα τούτης της πόλης.
Κουράστηκα και δεν μου φταίει τόσο η δουλειά. Ακόμα και τις αλλαγές βαρέθηκα.
Έχω κολλήσει με μια μαλακία παιχνίδι τύπου τέτρις... σαν να μπουκώνομαι βαρβιτουρικά είμαι... με τις χούφτες όμως.
Ρε αυτά είχα εγώ για μένα?? Αυτά είχα ονειρευτεί? Αυτά προσδοκούσα??

Νόμιζα κάποτε η αφελής πως όσο δουλεύεις, τόσο έχεις. Όσο αγαπάς, τόσο αγαπιέσαι... αλήθεια, έτσι νόμιζα. Και πλακώθηκα να δουλεύω και πλακώθηκα να δίνω...να δίνω να δίνω...
Χρόνο, αγάπη, δουλειά, ευκαιρίες και κόντρα ευκαιρίες και δεύτερες και τρίτες... και κουράγιο και αισιοδοξία και χαρά και γέλιο και εκπλήξεις και και και και της Παναγιάς τα μάτια.
(Εναλλακτικό κλείσιμο πρότασης.... και τώρα πάρε τα αρχίδια μου κοπελιά!)

Νόμιζα πως όταν δεν λες συχνά "θέλω" στη ζωή, στους γύρω σου, την μια φορά που θα το πεις εκείνοι θα το ακούσουν...
Αφελής...
Οι άνθρωποι ακούνε πιο καλά τις χαρούμενες φωνές ... τα "πάρε αυτό".. τα "σου δίνω εκείνο"... όταν πας να προφέρεις "θέλω", σαν να έπεσε ο μέσος όρος ακοής τους... απότομα και με γδούπο, να τον ακούσεις εσύ.. Να την ακούσεις μάλλον...

Πιο πολύ με ξενερώνει, πως κάποια στιγμή, αν όχι αύριο, αν όχι μέχρι το τέλος της εβδομάδας, κάποια στιγμή σίγουρα, θα συνέλθω. Και θα είμαι πάλι καλά. Και πάλι θα δίνω... γιατί πως να εγκαταλείψεις το όνειρο πως μπορείς να πετάξεις, αφού δεν αποδέχεσαι τον νόμο της βαρύτητας?

Έχει ένα έντονο άρωμα λεβάντας ο χώρος... έβαλα αποσμητικό νωρίτερα. δεν ξέρω αν αυτό φταίει που δυσκολεύομαι να αναπνεύσω... που πονάει ο λαιμός μου... Μπορεί και το air condition... μπορεί να κρύωσα..

Πόσο δύσκολο είναι τελικά, να αποδεχθούμε τον ίδιο μας τον εαυτό.. πόσο μάλλον να μας αποδεχθούν οι άλλοι... Έχεις σκεφτεί τι ακριβώς τους ζητάς? Τι δηλώνεις μέσα σε μια φράση με άσχημο ήχο?
"Έτσι είμαι... "

Και πάει και τελείωσε... Δεν είναι να σε νευριάζει που την ακούς... είναι να σε λυπεί.
Έτσι είσαι... δεν δίνεις στον ίδιο σου τον εαυτό την ευκαιρία ή μάλλον καλύτερα την δυνατότητα να αλλάξει, να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Του το απαγορεύεις.

Με μια άλλη, αγκαλιά σε μια παραλία... μιλάμε, μου γυρνάει το στομάχι. Με μένα. Όχι με εκείνον. Με εμένα που μένω να ακούω. Να κοιτάω. Να φαντάζομαι. Θέλω να κάνω εμετό... να ξεράσω όλο αυτό το τουρλουμπούκι που με κρατάει αιχμάλωτη. Που μου δένει το μυαλό. Να ξεράσω τα πρέπει και τα σωστά και τα λάθος και τη φαντασία μου που όρια δεν έχει και πλάθει εικόνες από τις λέξεις. Και είναι τόσο ζωντανές οι πουτάνες...

Να σου πω ότι κοιτάω έξω και δε βλέπω???
Ναι... δε βλέπω... νομίζω έχει ήλιο αλλά μπορεί να κάνω και λάθος... νομίζω έχει δρόμο έξω από εδώ και περνάνε λεωφορεία γεμάτα μα... μπορεί να κάνω και λάθος γιατί μόνη μου αισθάνομαι...

Είχα επιλογή που λες... κάποτε... και διάλεξα να είμαι μόνη μου... Διάλεξα να κρατήσω τις σκέψεις μου κρυφές. Κυρίως, γιατί όσοι είχα δοκιμάσει να τις μοιραστώ μαζί τους, έφυγαν τρέχοντας ή έμειναν με το στόμα ανοιχτό να με κοιτάζουν... σα φρικιό. Σαν κάτι που ... που.... δεν μπορούσαν να χειριστούν...
Πέρασε μια περίοδος, που παρατηρούσα τους γύρω μου... τις κινήσεις τους... όχι για να τους καταλάβω μα για να τους μιμηθώ. Να μάθω να μην χρησιμοποιώ πολύπλοκες λέξεις... Περίεργες εκφράσεις. Αλήθειες μεγάλες, να μην περιέχουν τα λόγια μου. Να μάθω ήθελα να μην ρωτάω για όλα όσα δεν ξέρω... τις απαντήσεις μου, άρχισα να τις ψάχνω στα βιβλία και όσο διάβαζα, τόσο πιο δύσκολο γινόταν για μένα να προσποιούμαι. Όσο διάβαζα, τόσες περισσότερες απορίες ερχόντουσαν...

Το φανάρι έξω στο δρόμο, είναι κόκκινο. Στοπ. Στοπ σε όλα. Στοπ στις σκέψεις που τελειωμό δεν έχουν... Στοπ στα θέλω και στα μπορώ. Στοπ στο μετά. Στοπ στο τώρα. Στοπ στις λέξεις που έφτιαξαν κείμενο. Πάω να συνεχίσω το παιχνίδι εκείνο που μοιάζει με τέτρις... μπορεί και με τη ζωή μου... μάλλον κάτι δεν ταίριαξα καλά και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Στοπ λέμε!