ντολμαδακια

Θα αρχίσω να ψιθυρίζω.
Λέξεις μισές, λόγια κομμένα. θα έρχομαι και θα φεύγω. ουπς... αυτό το κάνω ήδη.

Κατάλαβες ότι πέρασε ο χρόνος?
Κάποιος λέει: τα χρόνια περνάνε, οι ώρες δεν περνάνε.
Νιώθω εγκλωβισμένη και ταυτόχρονα ελεύθερη. Νιώθω δυνατή και ταυτόχρονα αδύναμη και πάνω που είχα αρχίσει να συνηθίζω (ίσως και να γουστάρω) τον τίτλο της τρελής, μου χτυπάει την πόρτα η ισορροπία Γίνομαι ένας ισορροπημένος άνθρωπος.

Ας με σώσει κάποιος!!!

Δεν έχουν περάσει τόσα χρόνια πια... για όνομα δηλαδή! Απλά μεγαλώνω.
Επισήμως δηλαδή.
Και μέσα μου δηλαδή.

Σκάνε μύτη σιγά σιγά τα χρόνια πίσω από την πόρτα, σαν παιδάκια που βγάζουν μόνο το κεφαλάκι τους όταν ξέρουν πως θα τα μαλώσεις που δεν κοιμούνται ενώ τους είπες ήδη καληνύχτα.
Δεν τα συμπαθώ τα παιδιά. Ούτε εκείνα με συμπαθούν.
Και τα χρόνια... και αυτά, δεν τα συμπαθώ.

Ξαφνικά που λες, μοιάζουν όλα ξεκάθαρα. Όλα όσα θέλω. Νιώθω ότι έχω όλο τον χρόνο μπροστά μου αλλά και ότι ταυτόχρονα, πρέπει να βιαστώ για να τα προλάβω όλα.
Όλα τα όνειρα να τα κάνω αλήθεια. όλα τα ταξίδια μου, δρόμο. όλες τις σκέψεις λόγια. Και να μη με νοιάζει.

Θέλω να μοιράσω την αλήθεια μου παντού. Και δεν με νοιάζει. Αν με ρωτήσεις, θα απαντήσω οπότε... τουλάχιστον ας είσαι προετοιμασμένος.

Δεν έχει νόημα και ταυτόχρονα σημαίνει τα πάντα.
Δε με νοιάζει τίποτα και πεθαίνω να μάθω τα πάντα.
Δεν είναι αστείο και δεν μπορώ να σταματήσω να γελάω.

Ισορροπία Αισθημάτων και θέλω σε σχέση με τα μπορώ και τα πρέπει.

Σαν ντολμαδάκια, τυλιγμένα με σκηνές από την ζωή μου και κρύβουν μέσα την ουσία του "προσεχώς". όχι πολύ αλμυρά. Όχι πολύ ξινά. Να γεμίζουν το στόμα με γεύση

Η ζωή μου σήμερα και χθες, είναι σερβιρισμένα ντολμαδάκια όταν γυρνάς σπίτι μετά από τη δουλειά.

Μηχανή.

Δεν ξέρω τι έγινε. Δεν ξέρω ούτε πότε έγινε. Θυμάμαι να περιμένω να χτυπήσει το τηλέφωνο. Λεπτά, ώρες, μέρες… ακόμα περιμένω. Δεν χτυπάει. Το συγχωρώ. Αρχίζω να πιστεύω πως όταν τα πράγματα δεν γίνονται κατά πως μας βολεύουν , το ρίχνουμε στο πεπρωμένο « αυτό, δεν ήταν να γίνει. Ίσως είναι καλύτερα έτσι.» . Δεν θέλω να φανώ απαισιόδοξη, απλά να …. Μήπως αυτά είναι λίγο… πώς να το πω? Μαλακιες.

Τα πράγματα γίνονται ή όχι. Αυτό. Δεν είναι απαραίτητο να παρηγορούμε τους εαυτούς μας για κάτι που θέλαμε πολύ, αλλά δεν έγινε. Απλά δεν χτύπησε το τηλέφωνο. Δεν γούσταρε στην τελική ο άλλος να πάρει. Να σκάσεις?
Όταν τελικά τα πράγματα σταματάνε να εξαρτώνται από εμάς, πόσοι είμαστε ικανοί να τα διαχειριστούμε? Αυτό είναι που μας οδηγεί στην παράνοια? Το ότι δηλαδή κάτι έχει ξεφύγει από τον έλεγχο μας πλέον, το ότι δεν έχουμε εμείς κάτι να αποφασίσουμε। Είναι πλέον σειρά του άλλου να «παίξει» και δική μας μόνη προοπτική η αναμονή της απόφασης?

Αυτό?
Έβλεπα μια χαζοσειρά με έξυπνες ατάκες και ωραία πλάνα। Ο πρωταγωνιστής αφήνει το σπίτι, μπαίνει στο λεωφορείο, κάθεται γαλαρία και το λεωφορείο ξεκινά . και το σπίτι απομακρύνεται. Και το πρόσωπο του πρωταγωνιστή, με το ελαφρύ χαμόγελο με έκανε να συνειδητοποιήσω κάτι. Είναι κατασκευαστικό το θέμα ρε φίλε! Είμαστε φτιαγμένοι να κοιτάμε μπροστά!

Δεν έχουμε μάτια στην πλάτη, δεν μπορούμε να στρίψουμε τον λαιμό μας 360 μοίρες। Κατασκευαστικό. Και δεν φτάνει αυτό! Αν υποθέσουμε ότι περπατάς και θέλεις να δεις κάποιον που σε φώναξε πίσω, έχεις επιλογές! Ή σταματάς (άρα χάνεις χρόνο) αντανακλαστικά και γυρίζεις σχεδόν ολόκληρο το σώμα σου προς το μέρος του ή (και αυτό είναι το πιο καλό) επίσης αντανακλαστικά, γυρνάς από περιέργεια ενώ ακόμα προσπαθείς να κινηθείς προς τα μπρος όπου στην καλύτερη των περιπτώσεων θα την γλιτώσεις απλά με ένα παραπάτημα. Στην χειρότερη θα σαβουριαστείς άσχημα.

Δεν ξέρω αν με πιάνεις… μπορεί να σου φαίνεται χαζό και να το έχεις συνειδητοποιήσει πολύ πριν από μένα αλλά νιώθω σαν μικρό παιδί που μόλις ανακάλυψε τις πατάτες (που λατρεύει) μέσα στο πιάτο του με αρακά(που σιχαίνεται) και που πρέπει να καταναλώσει όμως, γιατί υπάρχει και η μυγοσκοτώστρα που κρατά η μαμά με το δεξί της χέρι και που πολύ απειλητικά το κοιτάει…

Δεν μπορείς να μοιραστείς στο παρελθόν και στο μέλλον। Στο πίσω και στο μπρος. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει απλώς να θυμάσαι . Πρέπει απλά να σταματήσεις γιατί θα σκοντάψεις ή θα σαβουριαστείς. Μόνο μπροστά. Αν κοιτάς πίσω, όλη η πορεία σου μέχρι να γυρίσεις και πάλι το κεφάλι μπροστά, είναι άκυρη. Σαν να μην έγινε ποτέ. Νιώθεις τα πόδια σου να πονάνε γιατί περπάτησες, δεν είναι ότι δεν περπάτησες αλλά φτάνεις να παρατηρείς τον κόσμο ΑΦΟΥ πρώτα τους έχεις προσπεράσει. Έχουν φύγει από τον δρόμο σου. Δεν τους κοίταξες καν. Κοιτούσες πίσω. Αχάριστε.

Είναι κατασκευαστικό το θέμα….

τα μισα.

Δεν με πειραζει που εισαι μακρια.
Δεν με νοιαζει που με χαζευεις μεσα απο φωτογραφιες αναρτημενες στις σελιδες "φιλοι φιλων" και εγω το ιδιο κανω δηλαδη. Μονο add δεν κανω.
Δεν με απασχολει που εχω να ακουσω την φωνη σου πανω απο 1,5 χρονο και που η τελευταια σου φραση ηταν " σ'αγαπαω ακομα ".
Δεν με ενοχλουν οι αναπαντητες με απόκρυψη που, απο αυτοαμυνα και μονο, ποτε δεν προλαβαινω να απαντησω. Τι να πω αλλωστε? παρακαλω? Αφου ξερω ποιος ειναι. Ευτυχως δεν περιμενεις ωρα. Το κλεινεις συντομα.

Ξερεις τι με τρελαινει στην κυριολεξια??

Ειχα πεισει τον εαυτο μου πως ολα αυτα ήταν ενα ψεμα. Και τα σάγαπω σου και οι αγκαλιες σου,εξυπηρετουσαν ολα μια βολη που δεν ησουν διατεθειμενος να εγκαταληψεις παρα μονο οταν εβρισκες κατι αλλο. Με λιγα λογια, ενιωθα σαν να ημουν για τα 4 τελευταια χρονια τουλαχιστον, η προσωπικη σου πουτανα.
Και να σου πω κατι, εφτασα στο σημειο, να ειμαι ok ακομα και με αυτο. για σενα.
κάποιες γαμημενες φορες ομως, μπαινει στο μυαλο μου μια απορια.

Αν, μια στο εκατομμυριο, εννοουσες τα μισα απο ολα οσα μου εχεις ποτε πει? Αν μια στο εκατομμυριο, ΤΑ ΜΙΣΑ , δεν ηταν ψεμμα?
Αυτο αυτοματως θα σημαινε οτι υπαρχω ακομα μεσα σου με τον ιδιο τροπο που υπαρχεις και εσυ μεσα σε μενα. Αισθανεσαι παρομοια με μενα.
ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΡΕΛΕΝΕΙ.

...δεν έχω τζάκι.

Όταν δεν μπορείς να "κάψεις" αναμνήσεις, δεν δικαιούσαι να καίει φωτιά για σένα. Αυτό που μπορείς να κάνεις, είναι να ζητήσεις από κάποιον άλλον να τις κάψει για σένα. Κάποιον που κατάφερε να το κάνει ήδη με τις δικές του. Το θέμα όμως είναι το εξής.... ακόμα και αν κάψεις τις φωτογραφίες, και τα δώρα και τα γράμματα... πότε θα "καει" και η εικόνα- ανάμνηση τους από το μυαλό σου? 'Έχω κόλλημα με τα αναμνηστικά...αν και θυμάμαι ούτος η αλλιώς. Απλά τα κουβαλάω μαζί μου. Σκέφτηκα, αφού δεν τα έκαψα μέχρι τώρα, να μην τα κάψω... να τα αφήσω να ψιθυρίζουν τα δικά τους το βράδυ και να συνεχίσουν να με νανουρίζουν... ίσως και να τα μεταφέρω μακριά. Θα υπάρχουν αλλά τουλάχιστον, δεν θα τα ακούω.....

Γεια.

Βιαζομαι λίγο.... ήρθα να σου πω οτι είμαι εδώ.... ήρθα πάλι....

Πέρασε καιρός.


Μου έλειψε όλο αυτό....

τσουλα.

Με προκαλεί... συνέχεια όμως....
Κρατάει τα μάτια του καρφωμένα πάνω μου... στο σώμα μου...τα νιώθω ενώ κινούμε στο χώρο. Σαν να με μετράει... σαν να με φιλάει ( περισσότερο άγγιγμα με τα χείλη παρά φιλί)... νιώθω την ανατριχίλα...χαμηλά στο λαιμό μου... το νιώθω....
Με δαιμονίζει... με κάνει να σκέφτομαι διάφορα. Με κάνει να θέλω να τον προκαλέσω και εγώ... να παίξουμε για τη ρεβάνς...

Δεν ήταν έτσι. τώρα έγινε. Σήμερα μόλις.

Χώρισε. από το γάμο του. τον απάτησε εκείνη.

Όχι. Δεν του άξιζε. "Παρθένος" άνθρωπος. Έτσι ήταν όταν τον γνώρισα. Τώρα... με προκαλεί....

Δεν θέλω να το διακινδυνεύσω να χάσω αυτό που ήδη έχω. Και μαζί του αλλά και με τον Σ.
Δεν θέλω.

Αλλά θέλω να "παίξω"....
Το θέλω απεγνωσμένα.... με έκανε σήμερα να είμαι σε εγρήγορση όλη την ώρα. Μου αρέσει. Η αδρεναλίνη στο κόκκινο..... ε, συνεργάτες είμαστε. Δεν είναι να παίζουμε με αυτά...
Ή μήπως παίζουμε?

Δεν ξέρω...

Πόσο θέλω όμως να "παίξω"... να , να , θυμηθω βασικά.

Αυτό. Να θυμηθώ

Πολύ ησυχία τελευταία ρε παιδί μου....

Απώλεια

Είμαι στη δουλειά....
Κάθομαι πίσω από τον πάγκο της reception και μια κυρία μου ζητάει να πληρώσει το δωμάτιο.
Μου κάνει εντύπωση η σκοτεινιά στα ρούχα της. Παρ' όλα αυτά, χαμογελάει.
Ψάχνει να συμπληρώσει το ποσό με κάτι κέρματα. Βρίσκει μια μικρή ασπρόμαυρη φωτογραφία ταυτότητας.
΄Αλλάζει το πρόσωπό της.
Φεύγει το χαμόγελο.
Ξαφνιάστηκε πραγματικά. Μάλλον η θέση της ΄φωτογραφίας ήταν αλλού.
Άρχισε να κλαίει. Σιωπηρά όμως. εκείνο το βουβό το κλάμα....
Αυτά....

Με συγκίνησε..

Λόγια

Είμαι σε ένα internet cafe. Πανικός... "Ο" πανικός! Πιτσιρίκια χαμένα σε παιχνίδια που μα το θεό, ποτέ μου δεν κατάλαβα, κάπνα, δυνατή μουσική να μην μπορείς να μιλήσεις, να μην μπορείς να ακούσεις... δεν είμαι σίγουρη να σου πω...

Έχω σκεφτεί αμέτρητα πράγματα που θέλω να γράψω. Πριν έρθω.
Αυτή τη δεδομένη στιγμή, δεν μπορώ να ανακαλέσω κανένα...

Πάντως, έτσι για να έχουμε να λέμε δηλαδή, όσο μπαίνει το καλοκαίρι, όλα γίνονται ακόμα πιο όμορφα. Φυσικά και μας χαιρετάει στη γωνία, η ησυχία του χειμώνα αλλά οκ... όμορφα είναι...

Πολλή θάλασσα.... πολλά μπάνια, καινούργια δουλειά,καινούργιοι άνθρωποι... τι άλλο θες?

ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΣ???

Έχεις σκεφτεί ότι υπάρχουν άνθρωποι που απλά χρειάζονται κάτι... ένα θέμα να τους απασχολεί και να κρατάει ταυτόχρονα την ισορροπία.. έτσι, για να έχουν την δική τους, περίεργη και εγωκεντρική έννοια της ευτυχίας..?
Μπορεί να κάνω λάθος...

Τι χρειάζεται για να κάνεις κάποιον άλλον άνθρωπο, ευτυχισμένο?
Αυτή είναι η απορία μου σήμερα... και κάτι άλλο, πόσο τρελός μπορεί να είσαι για να πιστεύεις ότι κάνοντας ένα άλλο πρόσωπο να αισθάνεται καλά, μπορείς να κλέψεις λίγη από την ομορφιά, την αίγλη της στιγμιαίας ευτυχίας?

Πόσο τραγικό είναι να έχεις μπροστά σου, σαν συστατικά μιας εξωτικής συνταγής, όλα τα υλικά που νόμιζες ότι χρειάζονται σε σένα για να νιώσεις ευτυχισμένη, να κάνεις όλες τις μίξεις, όλες τις κινήσεις που υπαγορεύει η πολύπλοκη συνταγή που εσύ κάποια στιγμή του χρόνου επινόησες, αλλά τελικά, κάτι να κόβει και ακόμα και η γεύση που αυτό σου αφήνει, να μην σε ικανοποιεί....

Σημαίνει ότι εξελίχθηκες?
Σημαίνει ότι μαθαίνεις?
Να παρηγορήσω τον εαυτό μου??

Δεν ξέρω αν σε ρωτάω να μου πεις κάτι... δεν ξέρω αν ρωτάω εμένα να μου πω κάτι... δεν ξέρω τι ξέρω... ξεχνάω τι έμαθα.... ξεχνάω τον δρόμο που με έφερε εδώ αν και δεν τον χρειάζομαι ουσιαστικά αφού, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν θέλω να γυρίσω πίσω.

Όταν ονειρεύεσαι ένα περίεργο τύπο εκδίκησης ,αλλά ακόμα και τότε δεν είσαι σίγουρη ότι ο άλλος την δικαιούται πραγματικά. Αναρωτιέσαι ακόμα μήπως τελικά, εσύ έφταιξες... αυτό σε κάνει κακό άνθρωπο? Μαλάκα μήπως??

Το βρήκα... εγωιστή σε κάνει... νομίζω δηλαδή...

Βγάζεις άκρη με αυτά που γράφω??

Πόσα κύματα πρέπει να συναντήσεις στα ανοιχτά για να σου περάσει η ιδέα του πιθανού πνιγμού? Πόσα κύματα στα ανοιχτά πρέπει να συναντήσεις για να παραδεχθείς, ότι δεν μπορείς να ελέγξεις τα πάντα. Να δεχθείς ότι κάτι, είναι πιο δυνατό από σένα και να το σεβαστείς. Ίσως να σηκώσεις το κεφάλι σε μια τελευταία απόπειρα να επικοινωνήσεις με τον Θεό, να τον παρακαλέσεις να σε σώσει.... Πόσα κύματα??

Αυτά.

Τα λέμε....

Βότκα Λεμόνι

Έτσι μου έρχεται να σε μεθύσω...

Να κερνώ τα ποτά το ένα μετά το άλλο... Να γελάω και να σε κοιτάω στα μάτια. Να γελάς και εσύ και τα χρώματα σου να αλλάζουν σιγά σιγά. Να ροδίζει το πρόσωπο σα να σε βλέπει ο ήλιος και να πίνεις το αγαπημένο σου, που μοιάζει με νερό.

Έτσι μου έρχεται να αρχίζω να φωνάζω εγώ, όλα όσα δεν λες από φόβο και από πείσμα.
Έτσι να τα φωνάζω εγώ... με φόβο και με πείσμα.

Αλλά πάλι... φοβάμαι.

Τα λόγια μεθυσμένου, όσο κι αν θες να τα ακούσεις, μετράνε άραγε για αλήθεια?

Θα ξανάρθω...

Χάθηκα ε?
Δίκιο έχεις...χάθηκα.Και από εδώ και γενικά, χάθηκα...
Υποτίθεται, κάνω ακριβώς αυτό που θέλω... δεν υποτίθεται.. αυτό κάνω.
Δουλειά δεν έχω... δεν αναχώνομαι.. θα βρω. Πάντα έβρισκα
Εδώ όλα κινούνται σε δυο ταχύτητες.. αργά ή πολύ αργά.. Ωραία είναι...
Πάλι δεν έχω χρόνο να πω πολλά και θέλω να πω τόοοοσα...
Ερωτευμένη, τρελή, πεισματάρα, αλλοπαρμένη, αυτή είμαι ακόμα. Δεν άλλαξα. Δεν ξέρω αν ήθελα ποτέ να αλλάξω. Πάντως προσπάθησα. Ω ναι... Προσπάθησα να χαλαρώσω,να αφαιθώ, δεν το 'χω... Λυπάμαι...

Πάντα στη τσίτα θα είμαι. Πάντα θα τραβάω τις λέξεις από τα μαλλιά μέχρι να σημαίνουν αυτό που θέλω... Πάντα θα χαμογελάω με εκείνους που με νομίζουν χαζή.
Πάντα θα τραγουδάω μια ροκ, μια τσιφτετέλια. Πάντα θα φεύγω. Πάντα θα επιστρέφω.
Θα επιστρέψω.. αλήθεια.

Ήθελα κάτι να πω και για τις σχέσεις... ξέρεις τελευταία, νόμιζα ότι εγώ κάνω κάτι λάθος... ότι εγώ δεν μπορώ να αφεθώ γυμνή από όπλα μπροστά στον έρωτα. Λάθος έκανα. Εκείνος δεν μπορεί... Οι ανασφάλειες του, είναι μεγαλύτερες από τις δικές μου.. οι φόβοι του, η επιμονή του, η ανοχή του... όλα... μεγαλύτερα από μένα. Το ήξερα, δεν το ήξερα? Αλλά να... νόμιζα.. νόμιζα ... ότι εγώ έκανα κάτι λάθος...
Ίσως τελικά να έκανα. Να που πίστεψα και εγώ στους πρίγκιπες που έκραζα...
Μια φορά μόνο... μια φορά και δεν ξέρω πότε θα συνέλθω... περίεργο πράγμα η βαρύτητα. Αν λείψει για λίγο, πετάς ψηλά. Όταν επιστέψει, το κάνει απότομα και έτσι, πέφτεις από ψηλά....

Μετά από αυτό με ρωτάω... Έχεις βρει τελικά πρίγκιπα?
Μετά από αυτό μου απαντάω... Ναι, Έχω βρει κάποιον πρίγκιπα. Πολύ ρεαλιστή για να παραδεχτεί τη φύση του αυτή. Πολύ ρομαντικό όταν αφεθεί. Πολύ εγωιστή για να μου στείλει ένα μήνυμα και να μου πει αυτά που αισθάνεται... (κολλάει αυτό... σαν την ιλαρά..) Πολύ μακριά μου... πολύ κοντά μου ταυτόχρονα...
Πολύ μακριά πάντα... αεροδρόμια, λιμάνια, σταθμοί ταξί είναι η αφετηρία κάθε προγραμματισμένης μας συνάντησης... μια στο τόσο, να μην ξεχνιόμαστε... σου έχω ξαναπεί για αυτόν και το αεροδρόμιο... δε βαριέσαι...
Πρίγκιπες και παραμύθια... κάθε βράδυ στην αγκαλιά σου να σε νανουρίζουν μα τόσο, τόσο μακριά που τα χάδια και τα αισθήματα ξεφτίζουν στο δρόμο από την κούραση...

Θα ξανάρθω... σαν να νιώθω λιγάκι καλύτερα...