αϋπνίες

Έχω πεθάνει στην αϋπνία τελευταία. Πρέπει να κόψω τους καφέδες.

Έχει πολύ ησυχία το βράδυ. Σου αφήνει χώρο να σκέφτεσαι. Εεε… εδώ που τα λέμε δεν είναι και τόσο καλό λοιπόν ένα σερί από αϋπνίες.

Πολλά τα δεδομένα ρε γαμώτο.

Ξεκίνησα κει ένα καινούργιο βιβλίο. «Το ταξίδι που λέγαμε» . είναι τέλειο!

Δεν θυμάμαι τι ήθελα να πω.

Καληνύχτα…..

restart

Κι είπε ποτέ σου μην τους πεις
τι άσχημοι που μοιάζουν,
αυτοί που σε σιχαίνονται
μα στέκουν και κοιτάζουν.
Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς
τον άλλον μες τα μάτια,
γιατί καθρέφτης γίνεσαι
κι όλοι σε σπαν' κομμάτια."

Καθόμουν και κοιτούσα τις αντανακλάσεις που δημιουργούσαν τα φώτα από τα μαγαζιά στο μικρό λιμάνι. Χρωματιστοί δρόμοι. Ψεύτικοι δρόμοι? Μπορεί.

Σκεφτόμουν εκείνους τους καθρέφτες. Τις αντανακλάσεις του εαυτού μας.

Αν δεις μπροστά σου κάποιον που να κάνει τα λάθη που εσύ πάντα φοβόσουν. Τα δικά σου λάθη. Αυτά που σου κόβουν την ανάσα. Να μιλά όπως ξέρεις ότι θα μπορούσες και εσύ και παρακαλάς να μην ξεφύγεις ποτέ τόσο.

Να βλέπεις δηλαδή τον άσχημο εαυτό σου, που κρατάς καλά φυλακισμένο, σε κάποιον άλλο.

Μπροστά σου. στα μάτια σου μπροστά. Και να τσακώνεσαι μαζί του. Πως πρέπει να νιώσεις?

Νιώθω σα να τσακώνομαι με τον κακό μου εαυτό. Πρώτη φορά φοβάμαι … ίσως γιατί ξέρω πόσο κακιά μπορώ να γίνω. Δεν φοβάμαι μήπως χάσω. Φοβάμαι μήπως ξεφύγω.

Θέλω να μισήσω και νιώθω να καταλαβαίνω. Όχι να δικαιολογώ αλλά να καταλαβαίνω.

Τραγικό, έτσι?

Εγώ θα είμαι εκεί. Να την πιάσω από τα μαλλιά και να την τραβήξω να σταθεί στα πόδια της όταν το μόνο που θα θέλει θα είναι να μείνει πεσμένη εκεί. Κάτω.

Εγώ θα την πιάσω από τους ώμους να ταρακουνήσω το μέσα της. Σαν ένα μπουκάλι με άμμο, θα της κάνω χώρο στο μέσα της όταν νιώσει ότι ξεχειλίζει γιατί πάντα χωράει κι άλλο. Δεν έχει άλλη επιλογή. Αυτό θα της φωνάζω και θα κλαίει δυνατά.

Τώρα δεν την ακούω. Ακούω της τσιρίδες της αλλά όχι το μέσα της. Κάνω ησυχία να νιώσει ασφαλής. Να μπορεί να βγάλει σε μένα την παράνοια και να την κοιτάω στα μάτια. Να νιώσει ασφαλής. Πόσο πολύ να φοβάται τώρα. Πόσο να τρέμει τον ίδιο της τον εαυτό… πόσο επώδυνο το ασυνείδητο σου να καταργεί τα όρια. Να μην  έχεις στοπ. Να μην υπάρχει λόγος και αιτία. Να υπάρχει μόνο αυτή η υπερχείλιση θυμού….

Ο κακός μου εαυτός μπροστά μου.

Αλλάζω θέμα.

Ξέρεις… αν σου πει κάποιος «κομμένα τα παγωτά» παθαίνεις ένα ταράκουλο. Φωνάζεις κλαις, αναρωτιέσαι γιατί να σου το κάνει αυτό. Νιώθεις λίγος, ότι δεν αξίζεις, ότι υποτάσσεσαι στην λάθος απόφαση του άλλου. Κι αν εκείνη τη δεδομένη στιγμή πλησιάσει και σου δώσει μια κουταλιά, κέρδισε! Κέρδισε γιατί νομίζεις ότι κέρδισες εσύ. Σε καθησυχάζει. Την δεύτερη μέρα σου δίνει μισή κουταλιά και σου λες πως το υπόλοιπο είναι στο ψυγείο αν θέλεις. Κέρδισε, μόλις έκοψε σε κάποιον το παγωτό. Μέχρι να το καταλάβεις, θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν το ήθελες τόσο τελικά…. ότι κάτι λείπει μεν αλλά οκ.

Είδες? Λέξεις = δύναμη. Καθησυχάζεις και μένει ο άλλος με την εντύπωση ότι από επιλογή δεν τρώει παγωτό. Και είναι και πολύ ουάου που το κατάλαβε και το έκοψε. Γαμώ τα παιχνίδια του μυαλού γαμώ.

Δεν θέλω να τα κάνω αυτά. Μπορώ να μου κάνω restart? Ένα Update έστω? Να έρθω λίγο στο τώρα γιατί βαρέθηκα το πριν και το μετά.

Αυτά.

Φιλιά κι αγάπη.

ε... τι να κάνω.... και αυτοί οι στίχοι μου αρεσουν :P

Σκάλωσα με το Κορκολη....

Εδώ δεν ήρθαμε ποτέ
σ' αυτόν τον άνεμο τον γκρίζο
μες στο λευκό της μοναξιάς
μου είχες μάθει να ελπίζω
Εδώ δεν ήρθαμε ποτέ
σ' αυτό το χάδι της ομίχλης
ήθελες πάντα τη ζωή που΄ναι μπροστά μου να μου δείχνεις
Εδώ δεν ήρθαμε ποτέ
στο χώμα σύννεφο βουλιάζει
σ' ένα χαμόγελο γλυκό που
τώρα δίπλα μου χλομιάζει
Εδώ δεν ήρθαμε ποτέ
σ' ένα φιλί που έχει παγώσει
σε μια υπόσχεση μικρή
που ψάχνει για να μας πληγώσει

Κι έχω μια διαίσθηση, φοβάμαι
φοβάμαι εσένα, φοβάμαι εμένα
φοβάμαι τις νύχτες που γίναμε ένα
φοβάμαι τη μέρα που ίσως σε χάσω
φοβάμαι ποτέ μου πως δε θα ξεχάσω
φοβάμαι...κι έχω μια διαίσθηση φοβάμαι

Εδώ δεν ήρθαμε ποτέ
στο χώμα σύννεφο να μοιάζει
σ' ένα χαμόγελο γλυκό που
τώρα δίπλα μου χλομιάζει
Εδώ δεν ήρθαμε ποτέ
σ' ένα φιλί που έχει παγώσει
σε μια υπόσχεση μικρή
που ψάχνει για να μας πληγώσει

Σκόνες.

δεν μιλάω αλλά κάτι θέλω να πω...
Αϋπνίες.
Δεν είμαι κουρασμένη...ένα μικρό κενό μόνο. θα γεμίσει.
Εντολές. Αποφασίζω και μετά τρέχω να ικανοποιήσω τις παράλογες απαιτήσεις του εαυτού μου.

Είναι περίεργο όμως. Αυτό ίσως περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα.
Περίεργο.

Συγύρισα και το σπίτι (που τη θυμήθηκα αυτή τη λέξη?)
΄Σκεφτηκα πως αν θέλω να βάλω σε μια τάξη τη ζωή μου, καλό θα ήταν να αρχίσω από το σπίτι.
Ξέρεις τι έμαθα?
Η σκόνη, σε όλες τις τις μορφές και σημασίες, κρύβεται καλά. Κάτω από κρεβάτια, πίσω από έπιπλα και αφήνει τον άδειο χώρο καθαρό. Δεν θα την έπαιρνα χαμπάρι. Αλήθεια.
Ο αέρας την ξεσκέπασε.
Κοιμάμαι με την μπαλκονόπορτα ανοιχτή και ο αέρας βοήθησε.

Πάντα έτσι γίνετε. Ένα μελτεμάκι αλλαγής, λέξεων, πράξεων και ξαφνικά αναρωτιέσαι πως σκατά ανέπνεες τόσο καιρό και δεν πνίγηκε από τη σκόνη. του δωματίου, της ζωής σου.

Και τι νομίζεις???
είναι εύκολο το καθάρισμα??? Πολύ ζόρι αδελφάκι μου! Και μέχρι να το πάρεις απόφαση και όσο μένεις γονατισμένος στα πατώματα να κυνηγάς τις σκόνες και μετά που νιώθεις σα να σε πάτησε τρένο από την κούραση.

Δεν μ'αρεσει. Κάτι λείπει και βαριέμαι να ψάξω. Όχι τι λείπει. Πως να το καλύψω.

Και τι πειράζει δηλαδή? ας μη το καλύψω.
Έχω γίνει δυνάστης του εαυτού μου λέει η Αλεξία.
Η Δώρα με λέει αχάριστη... ότι τόσες επιλογές δε μου φτάνουν.

Και άλλη μια φορά βρίσκομαι κάπου για πρώτη φορά. Ακόμα μια φορά, εκτός πεπατημένης.
Από την άλλη όμως, δεν υπάρχουν παντού δρόμοι. Θα ήταν κρίμα να είχαν όλα τα μέρη περπατηθεί.

Αυτά.
Ζορίζομαι αλλά θα ξαναέρθω.

Να βάλω και το σκόνη και θρύψαλα που μου αρέσουν οι στίχοι??
Θα το βάλω κι ας ειναι λιγουλακι μελοδραματικό!

Repeat ακομα....

Απόψε και πάλι θα φτιάξω ένα πλάνο

θα βρω μια στιγμή, ένα λάθος

θα γίνω εικόνα και λόγος.

Μόλις κατάλαβα.

Μου αρεσουν οι ανθρωποι που ριχνουν τις ταμπελες.

Σπανε τα καλουπια επειδη δεν χωρανε.

Σε λίγο.

Είμαι ξυπόλυτη και περπατάω… κοιτάζω χαμηλά, σαν το βάρος στο κεφάλι μου να μην αντέχεται και βλέπω μόνο τη γη… βλέπω τα πέλματα μου να κάνουν βήματα. Αργά. Σταθερά. Αν κοιτάξω λίγο πίσω, βλέπω και τα χνάρια μου.

Ακούω τον ήχο μου αλλά και άλλά και άλλους… άλλους ανθρώπους να γελάνε, να κλαίνε να παίζουν να …ζουν. Νιώθω. Νιώθω και τον ουρανό επάνω μου. Τον φαντάζομαι γαλάζιο με μερικά αδύναμα άσπρα σύννεφα. Είμαι τόσο βέβαιη, που δεν κοιτάζω να το επιβεβαιώσω και κάπως έτσι πορεύομαι…

Μετά τα βήματα μου αρχίζουν να γίνονται πιο γρήγορα… μου αρέσει! Και η βουή του κόσμου είναι ακόμα εκεί όμως έτσι όπως αναπτύσσω ταχύτητα είναι ακόμα πιο μπερδεμένοι οι ήχοι που βγάζουν και πριν το καταλάβω, τρέχω.

Γρήγορα… και πλέον η βοή δεν έχει σημασία. Ότι κι αν είναι. Δεν έχει σημασία και τρέχω …. Τρέχω και μετά νιώθω το αδιέξοδο. Μια φωνή με σταματά. Και τα πόδια μου καίνε γιατί είναι ακίνητα και το αδιέξοδο δεν το βλέπω μόνο την φωνή ακούω να μου το περιγράφει και την ψυχή μου να μου λέει πως έτσι είναι.

Και πάλι κοιτάω τα πέλματα μου που πλέον είναι σταθερά. Ακίνητα. Και το βλέπω. Και το νιώθω. Τις ψιχάλες μια βροχής δίπλα μου. «Μα ο ουρανός μου είναι γαλάζιος» σκέφτομαι και κάνω να συνεχίσω όμως δεν μπορώ. Τα πόδια μου δέσανε με το χώμα. Και κάνω να κοιτάξω πίσω και βλέπω τα χνάρια μου να τα σβήνει η βροχή. Σαν να μην περπάτησα. Να μην έτρεξα ποτέ. Και η βροχή δυναμώνει και γίνεται μπόρα σαν ένα κορίτσι που γίνεται γυναίκα. Με τόση δύναμη να με χτυπάει και εγώ ακόμα να νομίζω πως ο ουρανός μου είναι γαλάζιος.

Βάζω λίγη παραπάνω δύναμη και σηκώνω το κεφάλι. Και βλέπω τον ουρανό μου γεμάτο γκρι σύννεφα και από πίσω δυο φεγγάρια…. Η βροχή να με κάνει μούσκεμα και το πρόσωπό μου να μοιάζει με κάποια που ξέρω… που ξέχασε να ξεβαφτεί και οι σταγόνες τις βροχής - που μοιάζουν με δικά της δάκρυα - έφτιαξαν μαύρες ρωγμές στο δέρμα.

6 η ώρα. Χτυπάει το ξυπνητήρι. Σε λίγο θα είναι σαν να μην έτρεξα ποτέ. Σε λίγο.

Ελιγμοι.

Δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει αλλά πάντα οι αποφάσεις παίρνονται ασυνείδητα…
Εννοώ μπαίνεις στο τρυπάκι να σκέφτεσαι κάτι σαν να μην έχει ήδη αποφασιστεί Προβληματίζεσαι, ζορίζεσαι και στο τέλος κάνεις αυτό που ήξερες ότι θα γίνει από την αρχή…
Για ότι μας προβληματίζει δηλαδή… έχουμε τη λύση…
Την κρατάμε στην άκρη και αφού μαστιγώσουμε καλά καλά τον εαυτό μας, τότε γυρνάμε πίσω και τη μαζεύουμε…
Νομίζω ένστικτο το λένε…
Αυτό… που βλέπεις να έρχονται τα πράγματα και κάνεις χαζούς ελιγμούς, ταχα μου να το αποφύγεις.
Σκατά.

παπούτσια

Και μετά, ήρθαν οι αλλαγές..
Η μια μετά την άλλη... να ταρακουνάνε τον μικρόκοσμο της...αυτές των 10 ρίχτερ απλά την διέλυαν.. συντρίμμια να μαζέψεις και τέτοια... αλλά.. αλλά..

Για φαντάσου... μέσα από την καταστροφή, έρχεται η μέρα που εξουθενωμένος από την προσπάθεια του να τα ξαναχτίσεις όλα από την αρχή, κάθεσαι στην άκρη του μικρόκοσμου σου και να... είναι όλα καινούρια. Όλα. Πιο γερά θεμέλια, πιο όμορφα και περιποιημένα όλα. Όλα.

Αυτά ισχύουν αν φυσικά παραδεχθούμε ότι ο καθένας ζει στον κόσμο του.
λοιπόν... το παραδέχομαι!

Ψάχνω να βρω και το κέντρο του. Και μπερδεύομαι και μένω να περιστρέφομαι γύρω από τον άξονα μου, προσπαθώντας να ισορροπήσω. Αν έχω ένα δικό μου κόσμο, τι είναι αυτό που
είναι τόοοοσο σημαντικό που να γίνει το κέντρο του?

Υπάρχει δηλαδή η πιθανότητα να έχω πολλά κέντρα ή είναι υποχρεωτικά ένα??

Καιιιιιι.... οι δώδεκα πόντοι πάνε στα .... παπούτσια μου!
Αφού πρέπει να βρω το κέντρο, αυτό είναι τα παπούτσια μου. το πιο σημαντικό πράγμα ever! όπου με πάνε.... Πειράζει που το κέντρο μου κάνει βόλτες?
Μπα...

«Ονειρεύομαι πράγματα που δεν έχουν ποτέ υπάρξει - και μετά λέω στον εαυτό μου: Γιατί όχι;».
George Bernard Shaw

Βρισκόμαστε στο μεταίχμιο του να απωλεσουμε την ποιότητα μας…

Σε όλα….
Σε αυτά που θέλουμε, σε αυτά που μπορούμε, στο πως σκεφτόμαστε και πράττουμε
Σκόντο με άλλα λόγια. Σε όλα.
Υπάρχει τρόπος? Αν ναι… πάντα απαιτεί κόπο.
Ότι δίνεις, παίρνεις…

Μου τελειώσανε οι ατάκες.