30 Ιουν 2008

Πάσο...




Είχε περάσει κάμποσες φορές από το μυαλό της αυτό το ταξίδι, μα πάντοτε το ανέβαλε. Δεν ένιωθε πως είχε έρθει ακόμα η ώρα να γνωρίσει την Θεσσαλονίκη. Γιατί ο κάθε τόπος, έχει τις δικές του ανάσες, τις δικές του ιστορίες και αναμνήσεις και πρέπει να τον σέβεσαι. Πρέπει να σε καλέσει κοντά του. Άκουγε μόνο για εκείνη. Όμορφη την λέγανε...
Πριν μια σχεδόν εβδομάδα, είχε γνωρίσει τον Θόδωρο. Και κάτι έγινε. Από το πουθενά. Εκείνος μαζεμένος πολύ. Της έκανε εντύπωση που δεν μπορούσε να τον ψυχολογήσει.. από την εμπειρία της, είχε μάθει να προσέχει τους ανθρώπους που δεν έχουν καθάριες αντιδράσεις, αβίαστες. Να φυλάγεται από εκείνους που μετράνε τις λέξεις , που σκέφτονται πολλές φορές πριν μιλήσουν γιατί, η αλήθεια είναι ουσία λεπτή... με την πολύ επεξεργασία, χάνετε από τις λέξεις...
Έτσι ήταν ο Θόδωρος. Όχι όμορφος, μα με έναν αέρα αλλιώτικο που την τραβούσε κοντά του. Πρώτη φορά που χρειάστηκε να μιλήσει σε άνθρωπο, αποκλειστικά και μόνο με τα μάτια και τις κινήσεις του σώματος... και εκείνος έτσι της μιλούσε και παρόλο που η Ελπίδα ένιωθε πως συναινοούνταν απόλυτα, υπήρχαν και εκείνες οι φορές, που το αμφισβητούσε. Που έμπαινε στον πειρασμό να πιστέψει πως όλα ήταν δημιούργημα της φαντασία της. Και εκείνες τις στιγμές, παλλόταν ολόκληρο το είναι της, γιατί η ψυχή, το ψέμα το νιώθει... το ξεχωρίζει...
Τέσσερις μόλις μέρες μετά την αναχώρηση του Θόδωρου, η Ελπίδα ήταν στο τρένο. Βραδινή κλινάμαξα για Θεσσαλονίκη. Τα χαράματα θα ήταν εκεί. Ξάπλωσε στην κουκέτα και βυθίστηκε στον ρυθμικό ήχο του τρένου πάνω στις ράγες... έτσι πρέπει να είναι όλα... σκέφτηκε ρυθμικά να ξεκινάνε με ταξίδι...
Ένιωσε το βαγόνι να ακολουθεί τη μηχανή και έκλεισε τα μάτια της. Το επόμενο πράγμα που θα έβλεπε, θα ήταν η Θεσσαλονίκη. Αποκοιμήθηκε...
Πέντε και τέταρτο, ο εισπράκτορας άρχισε να φωνάζει και να χτυπά ένα κλειδί σε κάθε καμπίνα. Να ξυπνήσει ο κόσμος. Ξύπνα σου λέω... φτάσαμε!
Στον διάδρομο δεν υπήρχε κανείς, πέρα από τους συνταξιδιώτες της και μια γιαγιά, σε ένα παγκάκι. Φορούσε μαύρο μαντίλι στα μαλλιά και κοιτούσε, τα σταυρωμένα χέρια της. Τα βλέμματα τους συναντήθηκαν για λίγο και η Ελπίδα χαμογέλασε ταυτόχρονα με την γιαγιά. Την χαιρέτησε με μια κίνηση του κεφαλιού της και πήρε να ψάχνει την έξοδο.
Ο Θόδωρος κατευθυνόταν προς το μέρος της. Ναι... ωραία η Θεσσαλονίκη..
Ίσα που ξεκίνησε να φωτίζει η μέρα όταν μπήκαν στο αυτοκίνητο και έκαναν μια βόλτα στην πόλη που αργοξυπνούσε ακόμα. Λευκός πύργος, παραλία, πανεπιστήμια, λιμάνι, πύργος του ΟΤΕ.. εκείνος να παρουσιάζει έναν κόσμο γνωστό και ταυτόχρονα καινούργιο, και εκείνη να ρουφάει άπληστα κάθε λεπτομέρεια.. κάθε εικόνα... Ξεκίνησαν για Τούμπα. Εκεί θα έπιναν καφέ... στο σπίτι του Δημήτρη.
Πόσα έλεγαν τα μάτια του... Θεέ μου πόσα... η ανάσα του.. και όμως τα χείλη, λέξη δεν είπαν.. Ήθελε να βάλει τα κλάματα. Γιατί το έκανε αυτό?Ήλπιζε εκείνη, να χαλαρώσει κάπως... μπορεί στην παραλία που είχαν σκοπό να πάνε το μεσημεράκι να ήταν καλύτερα... μπορεί να φταίει το ξύπνημα το πρωινό...μπορεί, μπορεί, μπορεί.. μπορεί να μην αισθάνεται τίποτα γι σένα ξεκόλλα επιτέλους!Φώναζε στον εαυτό της. Σου αρέσουν τα δύσκολα.. για αυτό σκαλώνεις... δεν θα τραβούσε την προσοχή σου αν δεν ήταν τόσο ... τόσο απροσδόκητα οικείος.. και έπειτα έπιανε πάλι τον εαυτό της να τον χαζεύει....
Έτσι πέρασαν τέσσερις μέρες... μόνο στον ύπνο δεν ήταν μαζί αλλά και πάλι... τίποτα δεν είπε... τίποτα. Η Ελπίδα, του έδειξε... προσπάθησε δηλαδή , να του δώσει να καταλάβει τι ακριβώς αισθάνεται και εκείνος, έμοιαζε να καταλαβαίνει τα πάντα αλλά παρ όλα αυτά να μην κάνει καμία απολύτως κίνηση... πόσο την είχε μπερδέψει... ήθελε να τον πάρει αγκαλιά... ήθελε να την φιλήσει μέσα στη θάλασσα... Παράνοια. Από τη μία ναι, μα από την άλλη όχι...
Το τελευταίο βράδυ τους δίπλα στη θάλασσα, είχε έναν ουρανό γεμάτο αστέρια... σχεδόν να βρέχει αστέρια... ξαπλωμένοι και οι δύο στην αμμουδιά, να κοιτάζουν ψηλά... και όλα όσα είχε εκείνη ονειρευτεί για ένα βράδυ σαν κι αυτό, δεν συνέβησαν ποτέ...
Η επιστροφή ήταν άτσαλη... μα δεν θέλει και πολύ να το καταλάβει κανείς... το τρένο γεμάτο ... στριμωγμένη στο λεωφορείο, έφτασε σε λημέρια γνωστά... Αθήνα. Εκείνος στο μυαλό της ακόμα. Πάσο... ψιθύρισε.. δική σου η επόμενη κίνηση...
Στην αναμονή..




15 σχόλια:

b|a|s|n\i/a είπε...

σε βλέπω έπρεπε να πει. δική μου η επόμενη κίνηση. πώς αντιστάθηκε στα αστέρια;

jacki είπε...

Θεσσαλονίκη. Ο τόπος που με πληγώνει όπου κι αν πάω. Πλανεύτρα Θεσσαλονίκη με φώτα καύτρες τα βράδια, που φώτιζαν τα μικρά μας παραστρατήματα.
Όμορφη ανάρτηση.

ΚΙΡΚΗ είπε...

Ό,τι άξιζε η βόλτα και το συναίσθημά της!Όσο γι΄αυτόν τι να πω; Αχαρακτήριστος. Εσύ όμως...Συνέχισε να γράφεις!

Νίκος Κ. είπε...

από τις λίγες ιστορίες που διαβάζω και αισθάνομαι ότι η συγγραφέας το έχει ζήσει..τόσο αληθινό. Μου αρέσει πολύ ο τρόπος σου, εγώ αυτό έχω να παρατηρήσω. Φιλιά

AERIKO είπε...

"H αναμονη ειναι χειρότερη κι απ`την πιο πικρή αναμνηση"

Καλημερα και καλο Μηνα στο υψος των στιγμων σου..αυτων που αληθινα
δικαιουσαι και αξιζεις.:))

iLiAs είπε...

..ελπίζω να την κάνει την επόμενη κίνηση..να μην απογοητεύσει την Ελπίδα :)

Καλο μήνα με πολύ ελπίδα... :)

ερΑσιτεχνης ανθρωπος είπε...

...ola paixnidia tou myalou einai. Apolause to!....

..αΠεΘαΝτΗ..:) είπε...

"Ευτυχία είναι να έχεις κάποιον ν' αγαπάς,
κάτι ασχολείσαι μαζί του
και κάτι να ελπίζεις.."
Είναι πολύ όμορφο να περιμένεις..να ελπίζεις..
Έστω και σε κάτι μικρό και ασήμαντο..
Που όμως εσένα θα σε πετάξει στα ουράνια!
Μπορεί να πονάει αλλα έχει και τη γλύκα της η αναμονή!!!
Ζήσε το μέχρι τα άκρα,όσο δεν θα μπορείς άλλο να περιμένεις!!!
Τότε θα μπορέσεις να πείς οτι έκανες τα πάντα!!
Σε ευχαριστώ πολυ για τις γαμήλιες ευχές και για το "ροζ" που παρατήρησες...
Φιλάκια καλή μου!!!

meltemi είπε...

Δύσκολη η αναμονή.Πολύ!

Ειδικά σε ανθρώπους που έχουν έλλειψη υπομονής...


Η θεσσαλονίκη υπέροχη!

Να έχεις ένα πολύ όμορφο βράδυ με ταξιδιάρικες σκέψεις

Chrisa είπε...

Η θεσσαλονίκη είναι απλά μαγευτική!
Γεννάει αληθινές και ....μη ιστορίες.. :)
Η δικιά σου ήταν υπέροχη...
Πάντα με την ελπίδα και το χαμόγελο!!
Να έχεις μια όμορφη μέρα!

Νίκος Κ. είπε...

γεια σου λυδιάκι.. πέρασα να ευχηθώ καλό καλοκαίρι με ένα τραγούδοι μας ;-) φιλιά

Νεράιδα της βροχής είπε...

όποιος δεν εκτιμά τ' αστέρια, τότε το φεγγάρι του κάνει κόλπα. ψάχνει γι' άλλους ουρανούς...

...κρυμμένους μέσα του...

φιλιά βρόχινα...

Λυδία είπε...

@_b|a|s|n\i/a... σκληρά πλάσματα οι άντρες χαχαχαχα!! Πολλά φιλιά!

@_jacki... είχα ακούσει... μα δεν πίστευα... τι αφελής που είμαι ώρες ώρες..
Φρόνιμα κούκλα μου, λέω στην καρδιά μου... ( τραγούδι... Βασίλης...) Καλησπέρα..

@_ΚΙΡΚΗ... άξιζε και με το παραπάνω... παράπονο δεν έχω... Πολλά φιλιά!!

Λυδία είπε...

@_Νίκος Κ.. Άλλο ένα ευχαριστώ΄Νικόλα μου.. να δω πότε θα με βαρεθείς.. :P Φιλί!

@_AERIKO... καλό μήνα και σε σένα... να φέρουμε τούτες τις νύχτες τα αστέρια πιο κοντά...

@_iLiAs... θα δείξει η συνέχεια! Καλό μήνα! Και φιλί!

@_ερΑσιτεχνης ανθρωπος... τι άλλο μένει... έτσι πρέπει στα παιχνίδια, ακόμα και όταν αυτά είναι του μυαλού... Φιλιά...

Λυδία είπε...

@_αΠεΘαΝτΗ... ροζ.. ωραίο το ροζ.. σαν τις στιγμές... Πολλά φιλιά!

@_meltemi... είναι η ρουφιάνα.. δύσκολη πολύ! Και η Θεσσαλονίκη.. κούκλα!! Καλησπέρες...!

@_Chrisa μου, καλησπέρα και καλωσήρθες... Σε ευχαριστώ... Μένω μαγεμένη τα βράδια... θα περάσει.. κι αν όχι, δεν είναι τόσο άσχημο να μένεις μαγεμένος από μια τέτοια πόλη... Φιλί.

@ _Έτσι ακριβώς είναι Νεράιδα μου... και η βροχή δεν φτάνει τότε να τον ηρεμήσει...
Καλησπέρες ζεστές...