19 Αυγ 2008

Θεσσαλονίκη - Αθήνα ....

Στον κόσμο του! Στην καρακοσμάρα του ο τύπος!
Ήρθε μια μέρα, μεσημέρι πρέπει να ήτανε, και έπεσε στα πόδια της. Αγκάλιασε τα γόνατα της και της είπε πως θέλει να είναι καλά, εκείνη πρώτα. Πως θέλει εκείνη να χαμογελάει. Πως θα την περιμένει όσο χρειαστεί, μέχρι να αποφασίσει. Πως, μια μόνο φορά χρειάζεται να φωνάξει το όνομα του, όποτε κι αν είναι, όπου κι αν είναι και εκείνος θα έρθει να μοιράσει τη ζωή του στα δύο.

Το σκέφτηκε εκείνη, πήρε τον χρόνο που της έδωσε και έστρωσε τον δρόμο τους. Τον κοινό τους δρόμο. Ξεμπέρδεψε με τις εκκρεμότητες και τα λάθη και πήγε να του μιλήσει.

Και η απάντηση ακαθόριστη... Και ναι, αλλά ξέρεις, δεν γίνετε από την μια μέρα στην άλλη και ναι αλλά εγώ δεν έχω τελειώσει αυτά που θέλω να ζήσω...

-Και για πότε το βλέπεις παλικάρι μου? ρώτησε εκείνη.
-Και δεν είμαι έτοιμος και θα δούμε...

Αμ δε τον ήξερε? Γράψιμο ήθελε. Αν τον έγραφε, έτρεχε και την παρακαλούσε. Με το που το έπαιρνε απόφαση εκείνη, τα γύριζε τούμπα ο κύριος. Ναι μεν αλλά.

Έτσι μου 'σαι πασάκο μου? Έκοψε τα πολλά τηλέφωνα. Δεν απαντούσε στα δικά του με την πρώτη. Και να οι καφέδες. Και να τα ξενύχτια και μα που είσαι και τι κάνεις... και να σου ο κυριούλης να παρακαλάει πάλι. Μέσω τηλεφώνου αυτή τη φορά γιατί , χαζός δεν είναι. Όποτε δεν τον έπαιρνε, ήξερε να σου την κάνει γυριστή τη δουλειά!

-Νιώθω έτοιμος τώρα.
-Τι μας λες? Έτσι ξαφνικά το έπαθες ή το έχεις μέρες αυτό?
-Με δουλεύεις?
-Γιατί, εσύ τι με κάνεις?
-Σοβαρά μιλάω... Ξεκαθάρισα μέσα μου,ωρίμασα και είμαι έτοιμος για μια ζωή μαζί σου!
-Ξάπλω και θα σου περάσει, δεν είναι τίποτα! Βάλε και την μανούλα σου να σου κόψει βεντούζες και αύριο θα είσαι περδίκι! Θα μπορείς να κάνεις όλες τις στάσεις του Κάμα σούτρα με τις τσουλάρες που κυκλοφορείς! Άσε με εμένα αγορίνα μου, θα βρω το δρόμο μου! Κανείς δεν χάνετε σε τούτη τη παλιοζωή!
-Ρε άσε και η άμυνα-χιούμορ, δεν πιάνει σε μένα. Σε θέλω λέμε. Εσένα θέλω! Εσένα μόνο... Είμαι έτοιμος να αναλάβω οποιεσδήποτε ευθύνες... Άσε που μου έλειψες πολύ... πόσο καιρό έχω να σε δω?
-Μάλιστα... είσαι έτοιμος να αναλάβεις οποιεσδήποτε ευθύνες ε?
-Ναι! Τι λέμε τόση ώρα...
-Είσαι σίγουρος είπες αυτή τη φορά?
-Ναι.
-Χίλια τα εκατό?
-Ναι, ναι, ναι, ναι!
-Ωραία γιατί είμαι 5 εβδομάδων έγκυος. Είπα να μη στο πω που δεν είχες αποφασίσει ακόμα και να το μεγαλώσω μόνη μου αλλά, αφού είσαι τόσο σίγουρος... ορίστε..
-.....
- Είπες κάτι?
-Δικό μου είναι?
-Ρε σάλτα και γαμήσου! Που τολμάς να αμφιβάλεις κιόλας! Άντε και γαμήσου, που με έχεις στο δούλεμα και περιμένεις κιόλας να κάτσω Πηνελόπη, να πλέκω τα προικιά μου να σε περιμένω.. Εγώ ρε μαλάκα, θα πηδιέμαι με τους μνηστήρες αλλά μην τρελαίνεσαι, ποτέ δεν θα το μάθεις! Άντε και γαμήσου που νομίζεις, ότι μπορείς να παίζεις με την ψυχολογία μου όποτε σου καυλώσει... Άντε και γαμήσου γενικώς, γιατί βαριέμαι να στα βάλω στη σειρά τώρα. Άκου ρεμάλι τι θα σου πω και βάλτο καλά στο μυαλό σου... Σε αγαπάω ρε!!! Εσένα! Τηλέφωνο θα πάρεις ξανά, μόνο και αν κάποια στιγμή καταφέρεις να κάνεις εμένα προτεραιότητα και κατά συνέπεια εμάς και αφήσεις τον εαυτό σου δεύτερο! Μπορείς, έχει καλώς ... Όχι? Δεν πειράζει. Μην μου χαλιέσε! θα γίνεις μια ανάμνηση σούπερ ουάου! Άντε τώρα, κλείσε ... Και πού 'σαι, πριν πάρεις ξανά τηλέφωνο, ρώτα τον εαυτό σου, πως θα αντιδρούσες αν πραγματικά ήμουν έγκυος...
-Καληνύχτα...

Μου τα έλεγε χθες στο τρένο, ο Βαγγέλης. Έξι ώρες από Θεσσαλονίκη Αθήνα, μες στη νύχτα, γλώσσα δεν έβαλε μέσα του! Κατέβαινε Αθήνα να την βρει, να τα πούνε από κοντά. Τι θα της πει, δεν έχει αποφασίσει ακόμα ούτε ο ίδιος... Μόνο να, σα να είδα στα μάτια του πως ξέρει τώρα τις αδυναμίες του. Πως μπορεί να κάνει ένα βήμα πίσω και να τον οδηγήσει εκείνη, που τα βήματα της, είναι πιο σταθερά. Τα δικά του, άτσαλα όπως είναι, δεν θα τους πάνε μακριά... Πάλι καλά που το αναγνωρίζει δηλαδή! Ε τι τραβάμε τα θηλυκά! :P Αλλάξαμε και τηλέφωνα να μου πει τι θα γίνει, να του ξεπληρώσω και το ξενύχτι που του χρωστάω... που με έκανε να έρθω κατευθείαν στη δουλειά, το ρεμάλι!! Θα τα διαβάζει τώρα και θα γελάει, αλλά την άδεια να τα γράψω, μου την έδωσε.
-Μόνο σήριαλ μη με κάνεις μου είπε γιατί, ο μόνος τίτλος που θα ταιριάζει θα είναι "Ο Μαλάκας" ή το άλλο, το καλύτερο... "Πως να χάσετε τη γυναίκα της Ζωής σας, μέσα από τα χέρια σας"
-Ρε καλό μου παιδί, από ότι μου λες, η κοπελιά σε έχει τρελάνει στο μπινελίκι...
-Ναι ρε συ, αλλά για πες μου, άδικο έχει?

...ε και με αποστόμωσε. Λέει πως, αν δεν υπήρχε η Αρετή στη ζωή του, ακόμα θα έπαιζε με τουβλάκια. Τόσο πολύ άστατος και ανώριμος, πιστεύει πως είναι ώρες ώρες.

- Με βάζει κάτι γκάζια ώρες ώρες και έρχομαι στα ίσια μου.

Τελικά, όταν υπάρχει αγάπη στην αγνή μορφή της, έστω και βαθιά κρυμμένη στις καρδιές, όλα γίνονται! Περπάτα και κοίτα μπροστά, σαν να μην πρόκειται ποτέ να τελειώσει ο δρόμος που πήρες. Και ανηφόρες θα δεις και κατηφόρες μα τα καλύτερα και πιο αφελή, είναι τα ποτάμια. Νομίζουν ότι σου κόβουν το δρόμο....

Και ένα τραγουδάκι που του έβαλα να ακούσει και μετά κρατούσε πατημένο το repeat!


15 σχόλια:

jacki είπε...

Χαχαχαχαχα. Μα δεν ξέρεις ότι σαν το γραμματόσημο δουλεύει η δουλειά. Όσο πιο πολύ φτύνεις τόσο πιο πολύ κολλάει. Χαχαχαχαχα.

Chrisa είπε...

Ενα κείμενο πέρα για πέρα υπέροχο!!
χαχαχαχα!!Εκείνος ο μονόλογος της κοπέλας απίστευτος! Μέσα από την αγάπη μαθαίνεις πολλά...
Ελπίζω τελικά στο ζευγάρι αυτό να υπάρχει happy end!!

Να έχεις μια υπέροχη μέρα!!
Την δικιά μου πάντως την έφτιαξες!!
Πολλά φιλιά!

Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas είπε...

Όπως και να το κάνουμε οι άντρες όλοι ανώριμοι είμαστε. Χρειαζόμαστε κάποιαν να μας κρατά από το χέρι και να μας οδηγεί στα δύσκολα. Το θέμα είναι να μάθουμε να παίζουμε κι ας χάσουμε...

AERIKO είπε...

"Μην περπατας πισω μου,
μπορει να μην σ'οδηγησω.
Μην περπατας μπροστα μου,
μπορει να μην σ' ακολουθησω.
Περπάτα διπλα μου
για να ειμαστε σαν ενας.."
Αγάπη στην αγνή μορφή της αμοιβαία και υπεύθυνη.Υπάρχει.

Το ποτάμι της εμπειρίας οδηγεί πάντα στη θάλασσα της πείρας,
και της διαπίστωσης ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.Όμως
αν ήταν όλα τέλεια οι στιγμές μας θα ήταν θλιβερά βαρετές.
Μέσα απο τις έντονα συναισθηματικές καταστάσεις ανακαλύπτουμε
τον αληθινό μας εαυτό.Κι αν δεν ακολουθούμε το βαθύ μας
χτυποκάρδι είμαστε ήδη νεκροί.
Να περνας όμορφα Λυδία.Καλό απογευμα.Την αγάπη μου. :))

Νεράιδα της βροχής είπε...

κι αν σταματούν με τα τουβλάκια να παίζουν...

...μεγαλώνοντας...

...απλά αλλάζουν παιχνίδι...

φιλιά βρόχινα...

Χάρις Π. είπε...

Αχ αγάπη μου...
να με συμπαθά το παλικάρι αλλά κανένας δεν σε ωριμάζει. Ο καρπός δεν περιμένει τον αγρότη, ωριμάζει με τον καιρό του και μόνος του.

Πριν της χαρίσει άλλη μια πληγή, καλά θα είναι να χαρίσει στον εαυτό του μια ευκαιρία να γνωριστεί με τον καθρέφτη του...

Φιλιά

fei είπε...

'' μόνο και αν κάποια στιγμή καταφέρεις να κάνεις εμένα προτεραιότητα και κατά συνέπεια εμάς και αφήσεις τον εαυτό σου δεύτερο!''

υπεροχα σωστα τα λογια της.
διαχρονικα
σε πολλες αγαπες ταιριαζουν
λιγο η πολυ καπου αλλου επαναλαμβανονται............

iLiAs είπε...

..ιστορία τοσο αληθινη..μη σου τύχει είναι τέτοιες ιστορίες αγάπης.

SummerDream είπε...

Μωρέ όλοι ίδιοι είναι. Μονίμως με ένα μπινελίκωμα προσγειώνονται! Καλά του έκανε... Στοίχημα ότι η ίδια τακτική θα συνεχιστεί έτσι και τα βρουν αυτοί οι δυο;

Όναρ είπε...

H Αρετή είναι τελικά πολύ μαγκιόρα..αψηφά τον κίνδυνο και δίνει μπουνιά στο μαχαίρι..άσχετα από τις συγκεκριμένες καταστάσεις πόσοι από εμάς μπορούν να το κάνουν αυτό;..Καλησπέρες σκεπτόμενες..

Νίκος Κ. είπε...

άλλη ράτσα λέμε..

Νίκος Κ. είπε...

άλλη ράτσα λέμε..

KitsosMitsos είπε...

Τα λάθη ανθρώπινα, αν ξέρεις να τα αναγνωρίζεις και να τα διορθώνεις.

ΚΙΡΚΗ είπε...

Να γράφεις πάντα τις ιστορίες σου που είναι κοινά βιώματα και εμπειρίες λίγο - πολύ όλων...και εσύ καλά κάνεις και μας τις θυμίζεις για να προσέχουμε και να έχουμε!
Σ' ευχαριστώ

νικος είπε...

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥΥΥΥΥΥΥΥ;;;;Ε ΠΑΛΙΟΛΥΔΙΑΚΙ;