Σκόνες.

δεν μιλάω αλλά κάτι θέλω να πω...
Αϋπνίες.
Δεν είμαι κουρασμένη...ένα μικρό κενό μόνο. θα γεμίσει.
Εντολές. Αποφασίζω και μετά τρέχω να ικανοποιήσω τις παράλογες απαιτήσεις του εαυτού μου.

Είναι περίεργο όμως. Αυτό ίσως περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα.
Περίεργο.

Συγύρισα και το σπίτι (που τη θυμήθηκα αυτή τη λέξη?)
΄Σκεφτηκα πως αν θέλω να βάλω σε μια τάξη τη ζωή μου, καλό θα ήταν να αρχίσω από το σπίτι.
Ξέρεις τι έμαθα?
Η σκόνη, σε όλες τις τις μορφές και σημασίες, κρύβεται καλά. Κάτω από κρεβάτια, πίσω από έπιπλα και αφήνει τον άδειο χώρο καθαρό. Δεν θα την έπαιρνα χαμπάρι. Αλήθεια.
Ο αέρας την ξεσκέπασε.
Κοιμάμαι με την μπαλκονόπορτα ανοιχτή και ο αέρας βοήθησε.

Πάντα έτσι γίνετε. Ένα μελτεμάκι αλλαγής, λέξεων, πράξεων και ξαφνικά αναρωτιέσαι πως σκατά ανέπνεες τόσο καιρό και δεν πνίγηκε από τη σκόνη. του δωματίου, της ζωής σου.

Και τι νομίζεις???
είναι εύκολο το καθάρισμα??? Πολύ ζόρι αδελφάκι μου! Και μέχρι να το πάρεις απόφαση και όσο μένεις γονατισμένος στα πατώματα να κυνηγάς τις σκόνες και μετά που νιώθεις σα να σε πάτησε τρένο από την κούραση.

Δεν μ'αρεσει. Κάτι λείπει και βαριέμαι να ψάξω. Όχι τι λείπει. Πως να το καλύψω.

Και τι πειράζει δηλαδή? ας μη το καλύψω.
Έχω γίνει δυνάστης του εαυτού μου λέει η Αλεξία.
Η Δώρα με λέει αχάριστη... ότι τόσες επιλογές δε μου φτάνουν.

Και άλλη μια φορά βρίσκομαι κάπου για πρώτη φορά. Ακόμα μια φορά, εκτός πεπατημένης.
Από την άλλη όμως, δεν υπάρχουν παντού δρόμοι. Θα ήταν κρίμα να είχαν όλα τα μέρη περπατηθεί.

Αυτά.
Ζορίζομαι αλλά θα ξαναέρθω.

Να βάλω και το σκόνη και θρύψαλα που μου αρέσουν οι στίχοι??
Θα το βάλω κι ας ειναι λιγουλακι μελοδραματικό!

Repeat ακομα....

Απόψε και πάλι θα φτιάξω ένα πλάνο

θα βρω μια στιγμή, ένα λάθος

θα γίνω εικόνα και λόγος.

Μόλις κατάλαβα.

Μου αρεσουν οι ανθρωποι που ριχνουν τις ταμπελες.

Σπανε τα καλουπια επειδη δεν χωρανε.

Σε λίγο.

Είμαι ξυπόλυτη και περπατάω… κοιτάζω χαμηλά, σαν το βάρος στο κεφάλι μου να μην αντέχεται και βλέπω μόνο τη γη… βλέπω τα πέλματα μου να κάνουν βήματα. Αργά. Σταθερά. Αν κοιτάξω λίγο πίσω, βλέπω και τα χνάρια μου.

Ακούω τον ήχο μου αλλά και άλλά και άλλους… άλλους ανθρώπους να γελάνε, να κλαίνε να παίζουν να …ζουν. Νιώθω. Νιώθω και τον ουρανό επάνω μου. Τον φαντάζομαι γαλάζιο με μερικά αδύναμα άσπρα σύννεφα. Είμαι τόσο βέβαιη, που δεν κοιτάζω να το επιβεβαιώσω και κάπως έτσι πορεύομαι…

Μετά τα βήματα μου αρχίζουν να γίνονται πιο γρήγορα… μου αρέσει! Και η βουή του κόσμου είναι ακόμα εκεί όμως έτσι όπως αναπτύσσω ταχύτητα είναι ακόμα πιο μπερδεμένοι οι ήχοι που βγάζουν και πριν το καταλάβω, τρέχω.

Γρήγορα… και πλέον η βοή δεν έχει σημασία. Ότι κι αν είναι. Δεν έχει σημασία και τρέχω …. Τρέχω και μετά νιώθω το αδιέξοδο. Μια φωνή με σταματά. Και τα πόδια μου καίνε γιατί είναι ακίνητα και το αδιέξοδο δεν το βλέπω μόνο την φωνή ακούω να μου το περιγράφει και την ψυχή μου να μου λέει πως έτσι είναι.

Και πάλι κοιτάω τα πέλματα μου που πλέον είναι σταθερά. Ακίνητα. Και το βλέπω. Και το νιώθω. Τις ψιχάλες μια βροχής δίπλα μου. «Μα ο ουρανός μου είναι γαλάζιος» σκέφτομαι και κάνω να συνεχίσω όμως δεν μπορώ. Τα πόδια μου δέσανε με το χώμα. Και κάνω να κοιτάξω πίσω και βλέπω τα χνάρια μου να τα σβήνει η βροχή. Σαν να μην περπάτησα. Να μην έτρεξα ποτέ. Και η βροχή δυναμώνει και γίνεται μπόρα σαν ένα κορίτσι που γίνεται γυναίκα. Με τόση δύναμη να με χτυπάει και εγώ ακόμα να νομίζω πως ο ουρανός μου είναι γαλάζιος.

Βάζω λίγη παραπάνω δύναμη και σηκώνω το κεφάλι. Και βλέπω τον ουρανό μου γεμάτο γκρι σύννεφα και από πίσω δυο φεγγάρια…. Η βροχή να με κάνει μούσκεμα και το πρόσωπό μου να μοιάζει με κάποια που ξέρω… που ξέχασε να ξεβαφτεί και οι σταγόνες τις βροχής - που μοιάζουν με δικά της δάκρυα - έφτιαξαν μαύρες ρωγμές στο δέρμα.

6 η ώρα. Χτυπάει το ξυπνητήρι. Σε λίγο θα είναι σαν να μην έτρεξα ποτέ. Σε λίγο.

Ελιγμοι.

Δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει αλλά πάντα οι αποφάσεις παίρνονται ασυνείδητα…
Εννοώ μπαίνεις στο τρυπάκι να σκέφτεσαι κάτι σαν να μην έχει ήδη αποφασιστεί Προβληματίζεσαι, ζορίζεσαι και στο τέλος κάνεις αυτό που ήξερες ότι θα γίνει από την αρχή…
Για ότι μας προβληματίζει δηλαδή… έχουμε τη λύση…
Την κρατάμε στην άκρη και αφού μαστιγώσουμε καλά καλά τον εαυτό μας, τότε γυρνάμε πίσω και τη μαζεύουμε…
Νομίζω ένστικτο το λένε…
Αυτό… που βλέπεις να έρχονται τα πράγματα και κάνεις χαζούς ελιγμούς, ταχα μου να το αποφύγεις.
Σκατά.

παπούτσια

Και μετά, ήρθαν οι αλλαγές..
Η μια μετά την άλλη... να ταρακουνάνε τον μικρόκοσμο της...αυτές των 10 ρίχτερ απλά την διέλυαν.. συντρίμμια να μαζέψεις και τέτοια... αλλά.. αλλά..

Για φαντάσου... μέσα από την καταστροφή, έρχεται η μέρα που εξουθενωμένος από την προσπάθεια του να τα ξαναχτίσεις όλα από την αρχή, κάθεσαι στην άκρη του μικρόκοσμου σου και να... είναι όλα καινούρια. Όλα. Πιο γερά θεμέλια, πιο όμορφα και περιποιημένα όλα. Όλα.

Αυτά ισχύουν αν φυσικά παραδεχθούμε ότι ο καθένας ζει στον κόσμο του.
λοιπόν... το παραδέχομαι!

Ψάχνω να βρω και το κέντρο του. Και μπερδεύομαι και μένω να περιστρέφομαι γύρω από τον άξονα μου, προσπαθώντας να ισορροπήσω. Αν έχω ένα δικό μου κόσμο, τι είναι αυτό που
είναι τόοοοσο σημαντικό που να γίνει το κέντρο του?

Υπάρχει δηλαδή η πιθανότητα να έχω πολλά κέντρα ή είναι υποχρεωτικά ένα??

Καιιιιιι.... οι δώδεκα πόντοι πάνε στα .... παπούτσια μου!
Αφού πρέπει να βρω το κέντρο, αυτό είναι τα παπούτσια μου. το πιο σημαντικό πράγμα ever! όπου με πάνε.... Πειράζει που το κέντρο μου κάνει βόλτες?
Μπα...

«Ονειρεύομαι πράγματα που δεν έχουν ποτέ υπάρξει - και μετά λέω στον εαυτό μου: Γιατί όχι;».
George Bernard Shaw

Βρισκόμαστε στο μεταίχμιο του να απωλεσουμε την ποιότητα μας…

Σε όλα….
Σε αυτά που θέλουμε, σε αυτά που μπορούμε, στο πως σκεφτόμαστε και πράττουμε
Σκόντο με άλλα λόγια. Σε όλα.
Υπάρχει τρόπος? Αν ναι… πάντα απαιτεί κόπο.
Ότι δίνεις, παίρνεις…

Μου τελειώσανε οι ατάκες.

Εφυγα.

αν εγω αρχίσω να λέω, εσύ θα καταλάβεις?
αν αρχίσω να υποθέτω, θα με σταματάς στα λάθος μου? θα σιωπείς στα σωστά μου?
Νομιζω γελάω. Τωρα.
πως μπορεί ένας ανθρωπος να προκαλεί αισθήματα και εξάρτηση μόνο με την παρουσία του. με την αύρα του.
οταν απομακρύνετε από κοντά σου, διαλυεται το συννεφο της ομίχλης και όλα πια επανέρχονται στα φυσιολογικά....σου είναι αδιάφορος.
εφυγα αγάπη ....
Ακόμα μια φορά. Έφυγα.

δεν ξέρω.

Ακούω τις ιστορίες των άλλων και τρομάζω πολύ...
Φοβάμαι πως και σε μένα κάπως έτσι θα γίνει.

Το βλέπω ότι έρχεται.
Το βλέπω και συ μου λες να μη φοβάμαι.
Να ζήσω το τώρα.
Να σου έχω εμπιστοσύνη...

και εγώ το βλέπω να έρχεται κατά πάνω μας. Κατά πάνω μου δηλαδή. Και που είμαστε αγκαλιά? Τι να λέει ...

Έχω μια αίσθηση πως την ώρα εκείνη απλά θα εξαφανισθείς από δίπλα μου και όλο αυτό το μαύρο ... το σκοτάδι , ό φόβος με τους τόνους σκιών θα διαλυθεί πάνω μου.

Ή θα με διαλύσει.

δεν είναι παράλογος φόβος. δεν είναι απωθημένα, δεν είναι το παρελθόν , δεν είναι καχυποψία. Αυτό θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω.

Να ΜΕ αντιμετωπίσω δηλαδή.

Είναι ότι το ξέρω. Ότι το βλέπω. δεν ξερώ μόνο με τι ταχύτητα έρχεται. Δεν ξέρω πότε θα μας ή με φτάσει.
Άλλοτε μοιάζει να τρέχει σαν τρελό Άλλοτε να πηγαίνει αργά. Σαν να σέρνετε σχεδόν.
Και μόνο που συνεχίζει να κινείται, μου φτάνει.

Μα τι λέω?

ντολμαδακια

Θα αρχίσω να ψιθυρίζω.
Λέξεις μισές, λόγια κομμένα. θα έρχομαι και θα φεύγω. ουπς... αυτό το κάνω ήδη.

Κατάλαβες ότι πέρασε ο χρόνος?
Κάποιος λέει: τα χρόνια περνάνε, οι ώρες δεν περνάνε.
Νιώθω εγκλωβισμένη και ταυτόχρονα ελεύθερη. Νιώθω δυνατή και ταυτόχρονα αδύναμη και πάνω που είχα αρχίσει να συνηθίζω (ίσως και να γουστάρω) τον τίτλο της τρελής, μου χτυπάει την πόρτα η ισορροπία Γίνομαι ένας ισορροπημένος άνθρωπος.

Ας με σώσει κάποιος!!!

Δεν έχουν περάσει τόσα χρόνια πια... για όνομα δηλαδή! Απλά μεγαλώνω.
Επισήμως δηλαδή.
Και μέσα μου δηλαδή.

Σκάνε μύτη σιγά σιγά τα χρόνια πίσω από την πόρτα, σαν παιδάκια που βγάζουν μόνο το κεφαλάκι τους όταν ξέρουν πως θα τα μαλώσεις που δεν κοιμούνται ενώ τους είπες ήδη καληνύχτα.
Δεν τα συμπαθώ τα παιδιά. Ούτε εκείνα με συμπαθούν.
Και τα χρόνια... και αυτά, δεν τα συμπαθώ.

Ξαφνικά που λες, μοιάζουν όλα ξεκάθαρα. Όλα όσα θέλω. Νιώθω ότι έχω όλο τον χρόνο μπροστά μου αλλά και ότι ταυτόχρονα, πρέπει να βιαστώ για να τα προλάβω όλα.
Όλα τα όνειρα να τα κάνω αλήθεια. όλα τα ταξίδια μου, δρόμο. όλες τις σκέψεις λόγια. Και να μη με νοιάζει.

Θέλω να μοιράσω την αλήθεια μου παντού. Και δεν με νοιάζει. Αν με ρωτήσεις, θα απαντήσω οπότε... τουλάχιστον ας είσαι προετοιμασμένος.

Δεν έχει νόημα και ταυτόχρονα σημαίνει τα πάντα.
Δε με νοιάζει τίποτα και πεθαίνω να μάθω τα πάντα.
Δεν είναι αστείο και δεν μπορώ να σταματήσω να γελάω.

Ισορροπία Αισθημάτων και θέλω σε σχέση με τα μπορώ και τα πρέπει.

Σαν ντολμαδάκια, τυλιγμένα με σκηνές από την ζωή μου και κρύβουν μέσα την ουσία του "προσεχώς". όχι πολύ αλμυρά. Όχι πολύ ξινά. Να γεμίζουν το στόμα με γεύση

Η ζωή μου σήμερα και χθες, είναι σερβιρισμένα ντολμαδάκια όταν γυρνάς σπίτι μετά από τη δουλειά.